Μια μαριονετα λεει παραμυθια

Περπατώ περπατώωωωωωω

2009-07-02T10:28:00.005+03:00

Είμαι καλά.
Εκανα στα ξαφνικά εγχείρηση μηνίσκου και είμα καλά.
Ήμουν σίγουρη πως θα πεθάνω, όμως.
Ψέματα. Αυτό το είπα πολύ λίγες φορές, δυο τρεις.
Ήμουν σίγουρη όμως πως θα μείνω κουτσή όλη μου τη ζωή και θα έχω ένα γόνατο όλο σημάδια και με πιάναν κρίσεις φόβου και έλεγα πως είμαι καταραμένη και πως περίμενα όλη τη χρονιά να ρθει το καλοκαίρι για να κάνω τι; Εγχείρησηηηηηηηηηηη....
Ο γιατρό ήταν πολύ ευγενικός και τέρμα σέξυ. Δεν είχε μαλλιά, γι αυτό. Και ψηλός και αρρενωπός. Αχ. Και η φόρμα. Αχ αχ. Αλλά κυρίως τα μαλλιά και το βλέμμα.
Το πόδι είναι καλά, πάντως. Όταν είδα πως έχω μόνο δυο μηδαμινά ράμματα δεν το πίστευα! Θα χω πόδι κουκλί και πάλι, τελοσπάντων.
Αυτά. Και όλα ξεπερνιούνται.
Και διακοπές θα πάω. ΘΑ ΠΑΩ. Και θα πάρω και το πόδι μαζί :-p

A, έχω και το ντιβιντι από την εγχείρηση, μέσα από το πόδι μου, γιατί βάλανε κάμερα. Ναι. Το όνειρό μου εκπληρώθηκε. Τι να δίνω δυο ευρώ στο βίντεοκλπάμπ. Θα δω το ντιβιντι του ποδιού. Με πίτσα, εννοείται. Ε ρεεεεεεεεεεεε είναι τρελάρες όλοι τους οι γιατροί, σας το λέω.

Τα κίτρινα συννεφάκια μ' αρέσουνε. Μόνο που θα θελα τη στήλη που γράφω πιο μεγάλη, μου τη σπάει πάντα αυτό το πράγμα στο pyzam. Φτιάχνεται;

Tεηκ κερ οφ γιορ νιςςςςςςς!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ταταταράααααααααμ!

2009-06-19T16:15:00.003+03:00

:-))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Γιούπι γιούπι γιαααα!

Θα γίνω δασκάλααααααααααααα :-))))))))))))))))))))))))))))))))

Να τα πω τα μόρια ή πρέπει να είναι μυστικά;;;;;

Ω μοντιέ. Πετάω.

Παντόφλες και ιδέες

2008-11-02T23:01:00.006+02:00

Plain White T's - Hey There Delilah

Mου αρέσει που έχουνε χωρίσει το video clip σε κουτάκια.

Πριν από λίγο περπατούσα στο σπίτι και ένιωθα τα πόδια μου περίεργα, και κοίταξα κάτω και φορούσα δυο διαφορετικές παντόφλες : p

Πολύ ενδιαφέρον, πολύ αστείο, δοκιμάστε το, αλλά δε θα έχει νόημα αν το κάνετε συνειδητά, η φάση είναι αν συμβεί χωρίς να το καταλάβετε : )

Πιο λίγο πριν από το πριν από λίγο μου ήρθε μια πολύ ωραία ιδέα, καθώς έπλενα δόντια. Μου αρέσει που οι ιδέες μου έρχονται σε εντελώς άκυρες στιγμές : ) Και νομίζω πως έρχονται εντελώς ξαφνικά, χωρίς να σκέφτομαι κάτι σχετικό πριν. Πολύ ενδιαφέρον αυτό.
Είπα την ιδέα στη μαμά και της άρεσε πολύ. Με ιστορία/διήγημα έχει να κάνει, αλλά θέλει σχετική γνώση και εμπειρία πριν για να είναι καλό, αλλά θα το γράψω κάποτε. Είπα την ιδέα και στο μπαμπά, του άρεσε επίσης, αλλά όχι και τόσο, γιατί γενικά προτιμά τα επιστημονικά πράγματα και όχι τα λογοτεχνικά, αλλά αυτός χάνει : p Στην πραγματικότητα είναι και τα δυο ωραία.

Αυτά. Μικρό αυτό το ποστ. Λέω να αρχίσω να γράφω μικρά : )
Φιλιά xxx

Obamina

2008-11-01T15:52:00.004+02:00

Λοιπόν; : )
Πώς σας φαίνεται το μπλουζάκι μου;

Καλούλι δεν είναι;;;

Μιλάμε, μου άρεσε πάρα πολύ που έφτιαξα αυτό το ανθρωπάκι : )
Μ' αρέσουν αυτά πολύ, παλιά έπαιζα φανατικά sims και λάτρευα να φτιάχνω τους ανθρώπους και τρελαινόμουν να φτιάχνω σπίτια! Πλήρης πόρωση με τα σπίτια, μπορούσα να κάτσω με τις ώρες φτιάχνοντας τα δωμάτια, τους κήπους, τις αυλές τους :p Tώρα περιμένω να βγει το sims 3 και θα το πάρω μόλις τελειώσουν οι εξετάσεις, αμ τι! : )

Γυρνώντας στον Obama!
Πρέπει οπωσδήποτε να βγει!!!
Θα είναι εξωφρενικά πυροβολημένοι οι Αμερικάνοι αν δεν τον βγάλουν. Προσέξτε! Είπα εξωφρενικά. Το ότι πολλοί από αυτούς είναι πολιτικά πυροβολημένοι το ξέρουμε από τις κυβερνήσεις που υποστηρίζουνε πλειοψηφικά (η και μετά από νοθεία, βλ. Μπους 2000, το ίδιο κάνει) και από το ότι πάρα πολλοί δεν μπαίνουν στον κόπο να ψηφίσουν καν για να αλλάξει η κατάσταση, παρόλο που έχουν πολιτικά δικαιώματα και άλλοι δεν ξέρουν σε ποια ήπειρο πέφτει το Ιρακ, αλλά επικροτούν τον πόλεμο γιατί τους είπε ο αφέντης τους με μύτη πάπιας πως του είπε στον ύπνο του ο Θεός να τους κάνει επίθεση και μπλα μπλα μπλα μπλα... Προσέξτε! Είπα πολλοί. Οι περισσότεροι. Σαφώς υπάρχει και λογική μερίδα στην κοκακoλοχώρα.

Παρόλα αυτά, οι Αμερικάνοι ξυπνάνε!!!

Eδώ και πολύ καιρό, ίσως και ένα χρόνο περίπου, από τους προκριματικούς των Δημοκρατικών παρακολουθώ την καμπάνια του Obama από το σάιτ του, τα εισερχόμενα σχετικά μέιλ, διαβάζοντας πολλά σε εφημερίδες και περιοδικά, συζητώντας πού και πού κλπ. Ο ίδιος μου αρέσει γιατί βρίσκω το χρώμα του δέρματός του ελκυστικό : p

Σοβαρά τώρα. Ο Obama είναι μια χαρισματική, νέα, φιλόδοξη προσωπικότητα, που δεν είναι απλά επικοινωνιακός, αλλά όσα λέει έχουν ουσία, με μια χαρά απόψεις σε γενικά πλαίσια, πολύ καλύτερες από ότι θα μπορούσα προσωπικά να φανταστώ για Αμερικανό υποψήφιο. Και ο Biden ο αντιπρόεδρος ήταν μια χαρά επιλογή, και επίσης και φιλέλληνας, άρα μπορεί να κάνει και κάτι και για τα δικά μας.
Αλλά αυτό εντάξει. Δεν είναι αυτό που με ενθουσιάζει, όσο Ο ΚΟΣΜΟΣ.

Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την καμπάνια, που είναι ιστορική από πλευράς συμμετοχής του απλού κόσμου. Σιγά σιγά οι άνθρωποι μάθαν, συσπειρώθηκαν, φανατίστηκαν θα έλεγα, γιατί τον έχουν κάπως σα Μεσία τον Οbama, αλλά σε κάθε περίπτωση ΔΡΑΣΑΝ. Εννοώ πως κλείσαν την τιβι, βγήκαν από το σπίτι τους με την ωραία αυλή και τα δυο αυτοκίνητα στο γκαράζ, αγνόησαν το σκύλο που ζητούσε την καθιερωμένη βόλτα και έκαναν κάτι διαφορετικό. Πήγαν μαζικά και άκουσαν έναν άνθρωπο να μιλάει για πολιτικά, ρώτησαν, μάθαν τις απόψεις του, αγόρασαν κονκάρδες και μπλουζάκια, ενίσχυσαν οικονομικά την καμπάνια, ακόμα και με 5 δολάρια και γίναν μέρος της. Γιατί είναι αλήθεια πως ο Obama έφτασε εκεί που έφτασε λόγω του ΑΠΛΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, από τον οποίο προέρχεται ένα τεράστιο κομμάτι της χρηματοδήτητης.

Τον απλό κόσμο που έπαιρνε τηλέφωνα για να επηρεάσει τους άλλους, έστηνε τις Κυριακές ένα στέκι στη γειτονιά του για να πληροφορήσει και να εγγράψει νέους ψηφοφόρους, και πήγαινε από πόρτα σε πόρτα για να επηρεάσει άγνωστους ανθρώπους.

Εγώ όλα αυτά τα πιστεύω, γιατί τα παρακολουθώ μέρα τη μέρα εδώ και πολύ καιρό. Αλλά και τα μισά από αυτά να είναι αλήθεια, σε κάθε περίπτωση το βρίσκω συγκλονιστικό. Οι άνθρωποι έχουν ένα όραμα, να ενώνονται και να κάνουν τόσα, τόσο μαζικά.

Μακάρι να είχαμε και εμείς εδώ έναν ή περισσότερους πολιτικούς να εμπνεύσουν κάτι τέτοιο. Μακάρι.

Εγώ είμαι 17 και πλήρως αηδιασμένη από τα πολιτικά της Ελλάδας, δε θέλω να ακούω ούτε κουβέντα σχετικά και τους θεωρώ όλους διαφθαρμένους, ανήθικους, βρόμικους, ότι φανταστείς. Το ξέρω πως υπάρχουν και σωστοί, αλλά δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να ασχοληθώ ούτε δευτερόλεπτο για να μάθω για αυτούς, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία απελπιστικά αποθητική. Δεν υποστηρίζω σε καμιά περίπτωση την αναρχία, αλλά ουσιαστικά δεν έχω καμιά απολύτως διάθεση όταν ψηφίσω στις επόμενες εκλογές να ψάξω αυτούς που ίσως θα μπορούσαν να φτιάξουν μια συμπαθητική αρχή. Στο ψηφοδέλτιο λέω να ζωγραφίσω, αλλά επειδή δε ζωγραφίζω και πολύ καλά ίσως γράψω κανα ποίημα, ένα μικρούλι για να μην τους αφιερώσω και πολύ χρόνο : p

Γι αυτό πρέπει την Τρίτη να βγει πάση θυσία ο Obama, γιατί όπως είπαμε α) μ' αρέσει το χρώμα του δέρματός του και β) πρέπει να έχει αποτέλεσμα η προσπάθεια του κόσμου που ξύπνησε και έδρασε.

Αυτάαααααα!

Βαρέθηκα να γράφω για πολιτικά.

Να πω πως ο Αμερικάνικος και ο Ρωσικός ύμνος (της Σοβιετικής Ένωσης βασικά, που κράτησαν τη μελωδία του) είναι οι πιο ωραίο μακράν που έχω ακούσει.

Επίσης να πω πως η μόνη επαφή που έχω γενικά με σημαίες και εθνικούς ύμνους είναι από τις απονομές των αθλητικών : p Φιλάκια στο σχολείο που μας μαθαίνει μαθαίνει πολλά γλυκούτσικα πραγματάκια, including Geography ; )

O δικός μας εθνικός ύμνος έχει οκ μελωδία, αλλά αντικειμενικά των Αμερικάνων και των Ρώσων είναι πιο ωραία. Βέβαια, εννοείται πως ο δικός μας είναι παρόλα αυτά ο καλύτερος, γιατί είναι απλά δικός μας : )

Την αδερφή μου που κάναν παρέλαση την ντύσανε μαζί με τα άλλα παιδάκια με κάτι φούστες-σακιά, τα οποία είχαν και δυο εκπληκτικές πιέτες μπροστά, τόσο εκπληκτικές που την έπρηζα να τη ρωτώ πού τους πήγαν να τους ράψουν τη φούστα, γιατί θέλω και εγώ και είναι αδικία να έχει η αδερφή μου και να μην έχω και εγώ τέτοιες πιέτες : ) Το γκρι πεθαμενί μαντήλι που φορούσαν στο λαιμό δε το ζηλεύω, γιατί από όποια οπτική και να το δεις, χίλια τα εκατό θα καταλήξεις πως είναι εμπνευσμένο μεν, αλλά για γιαγιάδες άνω των 85.

Η κουκλίτσα Obamina πάνω μου μοιάζει, αλλά εγώ έχω πιο οβάλ πρόσωπο, αλλά δεν εύρισκα αντίστοιχο στη συλλογή : )

Φιλιά πολλά σ' όλους. Πάω να διαβάσω γνωστό αρχαίων, αύριο γράφουμε, και πρέπει να τα τελειώνω για να βγω μετά : )

Να προσέξετε και να είστε καλά xxx

I'm back! : )

2008-10-26T21:39:00.013+02:00

Καλησπέρα : )
Επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό και χαίρομαι.
Τώρα έχω όρεξη να γράφω πάλι στο μπλογκ νομίζω. Μάλλον η σιωπηλή μπλογκοπερίοδος τελείωσε. Και χαίρομαι για αυτό, ναι το είπα και πριν.

Γενικά σκέφτηκα πολύ το θέμα του μπλογκ τελευταία. Δε μου άρεσαν αρκετά πράγματα εδωπέρα. Πιο πολύ από όλα δε μου άρεσε που μάθαν πολλοί το μπλογκ, κυρίως κάποιοι συγγενείς μου (Αλέξη είσαι τέρας) Γι αυτό άλλαξα τη διεύθυνση, όπως έκανε και ο Εξύμνος, που τον συμπαθώ πάρα πολύ και έτσι υπάρχει και το παλιό υλικό του μπλογκ, το οποίο νομίζω είναι πολύ πολύτιμο από κάθε άποψη, για να βλέπω και πώς αλλάααααζω ; )

Αλλά βασικά κυρίως δε μου άρεζε από τη μέση του καλοκαιριού και μετά που δεν έγραφα ελεύθερα και ήταν κάπως συγκρατημένο το όλο πράγμα. Όχι πως δεν ήμουν εγώ. Ήμουν, αλλά όχι εντελώς, γιατί τα ποστ τα σκεφτόμουν κάπως σαν εργασία που είχε ένα θέμα που είχα σκεφτεί από πριν και έγραφα σχετικά.

Τέλοσπάντων. Δεν έχουν σημασία αυτά τώρα.

Α. Μην το ξεχάσω! Σ΄ όλη αυτή τη σιωπηλή μπλογκοπερίοδο έμπαινα σε πολλά μπλογκς και με τραβούσαν αυτά που ήταν ειλικρινά και αυθόρμητα. Γι αυτό θα γράφω και εγώ πιο ειλικρινά και ελεύθερα.

Βέβαια, σκεφτόμουν και το άλλο (ναι, γενικά αναλύω πολύ τα πράγματα και μου τη σπάει αρκετά αυτό) πως όταν γράφεις ειλικρινά εκθέτεις πολύ τον εαυτό σου, αλλα στην τελική ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, γιατί έτσι πρέπει να ζούμε. Εννοώ είναι ανθρώπινο, ακόμα και αν γίνεται στο ίντερνετ. Τα αναφορικά με την επικινδυνότητα του ίντερνετ δε τα φοβάμαι καθόλου, γιατί αν και εντός εισαγωγικών μικρή, τον ξέρω καλά αυτό τον χώρο, και την μπλογκόσφαιρα ακόμα καλύτερα.
Αυτά!!!!!!!

Είμαι καλά. Είμαι πολύ καλά. Καλύτερα από ποτέ, θα έλεγα : )

Πάω τρίτη λυκείου και διαβάζω και όλα αυτά, αλλά δε με πειράζει. Αν κάνεις πράγματα που σ' αρέσουν ενδιάμεσα και έχεις πρόγραμμα, όλα καλά. Η σχεδόν καλά. Πολλές φορές μου τη δίνουν τρελά τα μαθήματα, γιατί αν αφήσεις κενά σε κυνηγάνε και είναι λίγο αγχωτικό αυτό. Αλλά είμαι καλά.

Σκεφτείτε τις λέξεις, ε; Είμαι καλά. Λέει άπειρα αυτό. Αν κρατήσεις το είμαι και βάλεις δίπλα πχ χάλια, το νόημα αλλάζει άρδην. Είμαι νυσταγμένη. Είμαι χαλαρή. Είμαι όμορφη. Είμαι τρελή. Είμαι αχτένιστη. Είμαι κουλουριασμένη. Είμαι εγώ. Είμαι στο λεωφορείο. Στην παραλία. Με την σάκα στην πλάτη. Είμαι εγώ και θέλω να χορέψω και να κάνω βλακείες.
Είμαι εγώ και θέλω να πάω να φτιάξω πράγματα στο ανθοπωλείο!

Αυτό είναι ένα στεφανάκι που έφτιαξα το καλοκαίρι και είναι εντελώς τέλειο και δε δέχομαι κουβέντα.

Αυτή είναι η πρώτη ανθοδέσμη που έφτιαξα. Την έφτιαξα και την έλυσα δυο τρεις φορές πριν την κάνω πάλι για εξάσκηση και η Σώτη μου έλεγε πως να βάλω τα λουλούδια. Και ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη!! Αλλά βασικά στο τέλος δεν μπορούσα να την κρατήσω καλά, γιατί είχε πολλά δουλούδια και δε χωρούσαν στα χέρια μου, αλλά δεν πειράζει καθόλου και είναι αυτή:

Εδώ και ένα γλυκούλι στεφανάκι για βάφτιση. Έβαζα στα τριανταφυλλάκια βρεγμένο βαμβάκι και τέιπ για να κρατήσουν και ήμουν πολύ χαρούμενη και ήθελα να πάω πάνω κάτω και σκεφτόμουνα πως θα ήθελα να ξαναβαφτιστώ για να έχω και εγώ τέτοιο στεφανάκι, όλο δικό μου!

Αποφάσισα πως τα θαυμαστικά δε μου αρέσουν και θα βάζω τελείες. Αλλά μπορεί να βάζω και θαυμαστικά, μπορεί. Μη με παίρνετε και πολύ στα σοβαρά, αλλάζω γνώμη όλη την ώρα. Μα όοοοολη όμως! :)))
Υπάρχει κανένας καλός άνθρωπος που ξέρει να μου πει πως μπορώ να κάνω αυτό τις μπάρες του μπλογκ ΜΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;
Μου αρέσει που είναι έτσι, γιατί είναι σα να αιωρείται και να είναι ανάλαφρο και όμορφο το όλο τοπίο και είναι ωραίο και ηρεμιστικό, αλλά φαίνονται πολύ χλωμές οι φωτογραφίες, έτσι.

Αν θέλετε πατήστε τες. Μεγαλώνουν και ξεχλωμιάζουν αυτόματα, σας το εγγυώμαι :
Αυτά. Είμαι καλά, είπαμε.

Και είμαι και ερωτευμένη. Αλλά για αυτό θα πούμε άλλη φορά : )

Γενικά έχω πολλές ιδέες και θέλω να γράψω άπειρα πράγματα. Θέλω και φωτό να στείλω, και από το ανθοπωλείο και από αλλού, αλλά βαριέμαι να τις φορτώσω στο πισι. Εχω πάρα πολύ ωραίες από το καλοκαίρι, ακόμα και με βαρκούλα πήγα με κουπιά σε απέναντι νησάκι και κολυμπούσα με τη φωτογραφική και το κινητό έξω από το νερό για φωτό, τόσο τρελή είμαι :p Ίσως τις στείλω τα Χριστούγεννα :p

Αντε φιλιά πολλάαααααααα!

Αύριο έχουμε γιορτή στο σχολείο, μεγάλη αδικία αυτό, ο Δήμος Θεσ/νίκης κάνει γιορτή την Παρασκευή και μετά αύριο μαθητική παρέλαση, αλλά εμείς που κάνουμε αλλού παρέλαση έχουμε άυριο τη γιορτή και μάλιστα τη βάλανε και στη μέση του πουθενά, στις 11.

Δε βαριέσαι! Εμείς καλά θα είμαστε! xxxxxxx

Έγινα 17!

2008-09-05T10:42:00.003+02:00

Είμαι πολύ πολύ πολύ χαρούμενη! Έγινα 17!
Ολόκληρα, ε; : )
Όχι, πείτε μου, δεν ακούγεται πολύ όμορφα το 17?
Και το 16 είναι εύηχο, αλλά είναι αρκετά πιο μικρό, πώς να το κάνουμε;

Πόσο χρόνων είσαι;
17.

Ε... Έχεις άλλο αέρα! Σα να παίρνεις μπόι ένα πράγμα! : )

Χθες το βράδυ στις 12 ήταν πολύ ωραία. Δεν έπεσαν αστεράκια από το ταβάνι, βέβαια, αλλά καλύτερα, γιατί αν έπεφταν θα είχα να τα μαζεύω μετά ; )

ΟΚ, ΟΚ.... Θα σοβαρευτώ.
Είμαι πολύ χαρούμενη!!!!!!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα τα γενέθλιά μου από τελείως διαφορετική σκοπιά. Εννοώ, σκεφτόμουν πως πριν 17 χρόνια ακριβώς, τέτοια μέρα και ώρα, ήμουν ένα μικρούλι μαλακούτσικο δεματάκι που τσίριζε και τεντωνόταν : )

Δε θυμάμαι πως είναι να είσαι μωρό. Θα είναι πολυ παράξενο, πάντως.

Αυτά! Εχω αρκετό διάβασμα και η καθηγήτρια των λατινικών θα μας έχει τεστ για δωράκι στο μάθημα και θα βγω μετά τις 9.30 που τελειώνουμε, αλλά χαίρομαι : )

Κερνώ τους πάντες. Περάστε από τον πάγκο, έχει τρουφάκια και προφιτερόλ και τούρτα σοκολάτα. Ότι μ' αρέσει δηλαδή.

Αν δεν σας αρέσουν όμως αυτά, υπάρχει και η επιλογή των φρούτων!
Ναι, καλά διαβάσατε. Έχουμε απ' όλα, μαζί και σύκα που είναι τέλεια και είναι όλα δροσερά και υγιεινά.

Στελνω 17 φιλάκια! Να είστε όλοι καλά! xxx

Φυτουκλιάζοντας : )

2008-08-31T15:13:00.008+02:00

Ζωγράφισα στον υπολογιστή ένα σχεδιάγραμμα των μαθητών των ελληνικών σχολείων, μέχρι την δευτέρα λυκείου : ) Είναι κάπως έτσι:

Να σας τους γνωρίσω, λοιπόν:

Πάνω αριστερά: Τα φυτά. Χαρακτηρίζονται από εκπληκτική επιμέλεια, κάνουν πάντοτε τα μαθήματά τους, είναι συνεπείς και υπεύθυνοι και καμάρια των καθηγητών. Κάποιοι από αυτούς είναι και πολύ έξυπνοι και ταλαντούχοι, αλλά υπάρχουν και άλλοι που είναι εντελώς μονόπλευροι, σπασικλάκια εν ολίγοις, που σε εκνευρίζουν τρελά όταν τα ξέρουν όλα μα όλα στο μάθημα. Πάντως του χρειαζόμαστε, γιατί σώζουν την τάξη όταν δεν ξέρει κανείς τίποτα : )

Πάνω δεξιά: Gifted & Talented που διαβάζουν. Νομίζω δε χρειάζεται και πολύ εξήγηση, πρόκειται για άτομα επιμελή στο σχολείο, που ενδιαφέρονται για τη μάθηση και για να σπουδάσουν. Πολλές φορές τους αρέσει να την μπαίνουν στους καθηγητές και να να κάνουν τον έξυπνο, αλλά αυτό δεν είναι και εντελώς απαραίτητο. Γενικά είναι πολύ ξεχωριστές προσωπικότητες και έχουν πολλά ενδιαφέροντα εκτός σχολείου, αλλά στο μάθημα βαριούνται πάρα πολύ, γιατί απλά είναι πολύ βαρετό. Δεν τους αρέσει να αποστηθίζουν και κράζουν το ελληνικό σχολείο. Οι επιδόσεις τους είναι συνήθως κατώτερες των φυτών, καμιά φορά μπορεί να πάνε αδιάβαστοι, αλλά οι βαθμοί τους είναι καλοί. Τους μισούν οι καθηγητές που δεν μπορούν να τους ελέγξουν όπως θα ήθελαν.

Κάτω δεξιά: Guest Stars. Πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία. Οι πιο αδικημένοι του συστήματος, οι αφανείς ήρωες. Πολύ ταλαντούχα παιδιά, που όμως χαραμίζονται. Είναι πολύ έξυπνα και το ξέρουν και πολύ καλά στα μαθήματα όταν ασχοληθούν, αλλά συνήθως δεν ασχολιούνται καθόλου. Αυτό ξεκινάει στα πρώτα χρόνια του γυμνασίου σα μαγκιά και συνεχίζεται επ' αόριστον, γιατί μετά γεμίζουν τόσα κενά που η εξυπνάδα δε τους σώζει με τίποτα. Εξαντλούν όλες σχεδόν τις απουσίες τους, αλλά δε μένουν σχεδόν ποτέ. Είναι πολύ ανώριμα, αλλά επίσης και πολύ άτυχα που γεννήθηκαν σ' αυτή τη χώρα και φοιτούν σ' αυτό το μπιπ σχολικό σύστημα. Α. Είναι το χρώμα και η δροσιά της τάξης, πετάνε τις πιο πολλές ατάκες και είναι ''καπετάν φασαρίες''. Οι καθηγητές, ειδικά οι καημένοι που αδυνατούν να επιβληθούν στην τάξη, δεν τους συμπαθούν καθόλου. Θα έλεγα πως τους φοβούνται κιόλας. Αλλά σε κάθε περίπτωση, όταν πρόκειται για τα μαθήματα και το μέλλον τους, oι Guest Stars χαραμίζονται.

Κάτω αριστερά: Full Season τουρίστες. Μοιάζουν με τους Guest Stars, αλλά στην τάξη είναι είτε άφαντοι, είτε παρόντες απόντες. Δεν ξέρουν σχεδόν ποτέ μάθημα, αλλά δεν υπάρχει και κάτι άλλο στο οποίο αφιερώνουν τη ζωή τους που να τους δικαιολογεί κατά κάποιον τρόπο. Εννοώ, δεν περνάν όλο τους το χρόνο στο στο ωδείο, ή με τη μπάντα τους, ούτε λιώνουν στην προπόνηση του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ για να πεις πως όλο και κάτι θα βρουν να κάνουν στη ζωή τους. Είναι ολίγον τι εντελώς αλάνια και δεν έχουν και πολλά ενδιαφέροντα. Περνάν με το ζόρυ τις τάξεις, αλλά δεν τους νοιάζει και οι καθηγητές συνήθως τους αγνοούν.

Αυτά. Τα παραπάνω νομίζω πως συμβαίνουν μέχρι τη δευτέρα λυκείου. Μετά στην τρίτη, τους πιάνει και καλά όλους (οι τους γονείς τους τελοσπάντων) το φιλότιμο και κάνουν μια προσπάθεια για να περάσουν κάπου. ΄

Πάντως, ανεξαρτήτως κατηγορίας, για να περάσεις στα ΑΕΙ και ΤΕΙ πρέπει να γίνεις ΦΥΤΟ. Η να κλέψεις. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου ενδεδειγμένο.

Εμένα θα με έβαζα στην κατηγορία των Gifted & Τalented, και ναι, έχετε κάθε ελέυθερο να με πείτε ψώνιο. Αλλά ούτε που με νοιάζει. Το πρόβλημα τώρα είναι ότι για να περάσω ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΦΥΤΟ. Και όσο και αν δε συμπαθείτε τα φυτά, πιστέψτε με, το έργο τους είναι πολύ δύσκολο! Αλλά τι να γίνει.

Χαιρετώ τους πάντες. Υπόσχομαι να μην ξαναλλάξω το layout, σύντομα τουλάχιστον, γιατί παίζει την επόμενη φορά να κάνω καμιά μεγάλη πατάτα και να διαγράψω εντελώς το blog. Δεν ξέρω πως τα είχα καταφέρει, αλλά πριν λίγες μέρες που είχα το blog κλειστό το μόνο που έβλεπες στην οθόνη ήταν ένα άπλετο άσπρο πράγμα και πάνω δεξιά αυτό '........???'. Είμαι ολίγον τι σκράπας στα pc, βλέπετε.

Να στε όλοι καλά και πείτε αν συμφωνείτε με τα όσα λέω παραπάνω, δε με πειράζει καθόλου αν διαφωνείτε, μη σας πω πως θα χαρώ κιόλας! Πέραν της πλάκας, πολλά από αυτά που έγραψα τα λέω σοβαρά : ) Φιλάκια πολλά xxx

Πάω να φυτουκλιάσω τώρα : ) --------------->

Κομμάτια από χαρτί

2008-08-04T17:18:00.014+03:00

Το κολάζ το έφτιαξα με χαρτιά περιοδικών και το χαρίζω στο παιδί από την Αυστραλία που πέθανε στη Μύκονο και στην οικογενειά του.

Τελικά ο κόσμος είναι απίστευτα άδικος, τόσο άδικος που δε το χωρά το μυαλό σου.

Δε θέλω να πεθάνω στα 20 μου.

Αλλά αν πεθάνω, θα θελα και οι δικοί μου γονείς να κάνουν δωρεά οργάνων, τους το έχω πει αλλά αλλάζουν θέμα, και το γράφω και εδώ, αν και δεν τους αφήνω να μπούνε στο blog.

Αυτά. Κατά τα άλλα πέρασα πολύ όμορφα φτιάχνοντας το κολάζ και δεν ήμουν καθόλου μα κοθόλου λυπημένη. Το μόνο κακό της υπόθεσης είναι ότι επί 3 μέρες το κρεβάτι μου και η ευρύτερη περιοχή ήταν γεμάτη χαρτάκια.

Να ευχαριστήσω και το παιδί στο φωτοτυπάδικο που μου σκάναρε το κολάζ (σ. ήταν και ωραίος), γιατί έχει μέγεθος Α3 περίπου και εγώ τέτοιο σκάνερ δεν έχω :)

Να είστε πάντα καλά, όλοι. Οι διακοπές τελειώνουν και σε λίγο αρχίζω μαθήματα, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, αν και είναι αδύνατο.

Το καλοκαίρι ήταν γρήγορο σαν αστραπή, αλλά όμορφο. Θα ήθελα πολύ να στείλω και μερικές από τις πάρα πολλές φωτογραφίες που τράβηξα, ελπίζω να βρω χρόνο και υπομονή να το κάνω.

Ελπίζω επίσης να κάνω βόλτα στην blogοσφαιρα, είμαι απαράδεκτη σ' αυτόν τον τομέα τον τελευταίο μήνα, αλλά δεν έχω pc. Μάλλον pc έχω, αλλά δεν έχω internet, αλλά είναι σχεδόν το ίδιο. Σχεδόν, είπα.

Φιλάκια πολλά!!!!!!!!!!!! xxx

Υ.Γ.: Μόλις είδα πως φαίνεται πολύ χλωμή η φωτό, γιατί το φόντο είναι κάπως διαφανές. Αν σας αρέσει πατήστε την και θα την δείτε μεγαλύτερη με κανονικά χρώματα :)

51+1 πράγματα για μένα

2008-07-28T09:42:00.011+03:00

1. Μ’ αρέσει τρελά να κοιμάμαι και να χουζουρεύω.
2. Δυστυχώς, 9 μήνες το χρόνο δεν μπορώ να χουζουρεύω, γιατί ξυπνώ πολύ πρωί για το σχολείο. Αυτό μου τρώει χρόνια. Πολλά χρόνια, τόσα πολλά που έχω περισσότερες πιθανότητες να πεθάνω νέα από αυτό, παρά να πάθω ποδάγρα (που δεν ξέρω τι είναι, αλλά ακούγεται χάλια)
3. Αλλά πάλι δεν εκπλήσσομαι καθόλου, γιατί γενικά το σχολείο μου τρώει χρόνια, μαυρίζει την καρδιά μου και θα με σπρώξει μιαν ώρα αρχίτερα στο μαύρο μου τάφο. (τα κατάφερα να γίνω μακάβρια; πείτε ναι, θα απογοητευτώ στο όχι!)
4. Και ακόμα πιο γενικά (και ευγενικά) το ελληνικό σχολείο είναι πανάθλιο και χάνουμε τον καιρό μας εκειπέρα.
5. Γενικά στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά άθλια πράγματα, αλλά δε θέλω να τα σκέφτομαι γιατί μελαγχολώ, πράγμα κακό, γιατί τότε είμαι πιο άσχημη από ότι όταν χαμογελάω.
6. Όχι πως δεν υπάρχουν άθλια πράγματα και στις άλλες χώρες, αλλά εκειπέρα συνήθως υπάρχουν και ξανθοί κούκλοι. Και αυτό κάνει το όποιο κακό της χώρας πρακτικά να εξαφανίζεται.
7. Στην πραγματικότητα, προτιμώ τους καστανούς. Απλά, όταν κάποιος είναι ξανθός και βόρειος, είναι και πολύ ψηλός με ωραίο σώμα.
8. Κατά συνέπεια, οι κοπέλες δίπλα τους φαίνονται μικροκαμωμένες, και αυτό είναι πολύ καλό, γιατί είναι εμφανές πως η μικροκαμωμένη γυναίκα χρειάζεται προστασία και σιγουριά από τον άνδρα, που είναι ψηλός και δυνατός.
9. Γι αυτό και γω το έχω αιώνιο κρίμα που δεν είμαι κοντούλα. Βρίσκω πως είναι πολύ ωραίο ένα ζευγάρι να έχει μεγάλη διαφορά ύψους.
10. Βέβαια, έχω και ένα ακόμα κρίμα, ακόμα πιο αιώνιο: να παχύνω. Δυστυχώς, έχω πειστεί πως αυτό θα συμβεί μονάχα όταν:
α) με φουσκώσουν με τρόμπα, αλλά σιγά που θα τους αφήσω
β) γίνει κάποιο θαύμα ή κάνω plastic surgery
γ) γίνω μαμά (υπάρχει και μια τέταρτη πιθανότητα να μην παχύνω ποτέ, αλλά είναι πολύ καταθλιπτική και γι αυτό δεν την γράφω)
11. Βέβαια, εκτός του να γίνω βιολογική μαμά, θα ήταν εξίσου ωραίο να υιοθετήσω παιδάκια, και βασικά ένα δεκάχρονο μαυράκι.
12. Ο λόγος που θα πρέπει να είναι δεκάχρονο είναι γιατί λατρεύω τα αγοράκια σε αυτή την ηλικία και οι φίλες μου με κοροιδεύουν φωνάζοντάς με παιδεράστρια.
13. Αν και ίσως άσχετο, είναι κρίμα που κράζαν τη Μαντόνα που υιοθέτησε εκείνο το αγοράκι, γιατί σε κάθε περίπτωση του έσωσε από τα κουνούπια και το έιτζ και από την πείνα
14. Και επίσης, ο Μπραντ και η Αντζελίνα είναι πολύ καλοί, γιατί αν ήμουν και γω τόσο πλούσια όσοι αυτοί δεν ξέρω αν θα πήγαινα να περάσω τα Χριστούγεννά μου σε κάτι καλύβες στην Ασία.
15. Πάντως είναι κούκλοι και οι δυο, όπως και ο Σάκης με τη Ζυγούλη, που ελπίζω να κάνει αγόρι, γιατί το κοριτσάκι νομίζω πως θα το ζηλεύω.
16. Γενικά νομίζω πως ζηλεύω πολύ και είναι κακό.
17. Αλλά και φοβάμαι πολύ.
18. Ώρες ώρες νομίζω πως φοβάμαι το πάντα.
19. Τελικά, είμαι πεπεισμένη πως οι αγκαλιές είναι θαυματουργά πράγματα, γιατί σε μια έρευνα βγήκε πως μια γυναίκα έχει τις μισές πιθανότητες να πάθει heart attack, όταν βρίσκεται σε μια ζεστή όμορφη αγκαλιά.
20. Η σε μια αγκαλιά γενικότερα, κι ας μην είναι ζεστή. Νομίζω πως τα κρύα δάκτυλα έχουν και αυτά τη γοητεία τους.
21. Γενικά το τι είναι ή όχι γοητευτικό είναι ένα τελείως υποκειμενικό πράγμα
22. Και αυτό είναι εκπληκτικό, γιατί η διαφορετικότητα ομορφαίνει τον κόσμο και χωρίς αυτή θα ήταν χάλια και θα βαριόμασταν.
23. Εγώ πάντως βαριέμαι πανεύκολα.
24. Όπως και γκρινιάζω πολύ και αυτό είναι πολύ κακό.
25. Πάντως, αν οι άνθρωποι δεν είχαν περιθώρια βελτίωσης στη ζωή τους, νομίζω πως θα αποθαρρυνόμουν τόσο από τα λάθη μου, που μπορεί και να ήθελα να πεθάνω.
26. Γενικά όμως είμαι κάθετα και οριζόντια αντίθετη με την αυτοκτονία, αν και δεν είμαι και τόσο αντίθετη με τη θανατική ποινή που έχουν κάποιες πολιτείες της Αμερικής (πάντως, είμαι φανατικά με τον Ομπάμα, και μάλιστα πολύ πριν βγει υποψήφιος των Δημοκρατικών. Ένας από τους λόγους που τον συμπαθώ τόσο είναι γιατί το μαλλί της Χίλαρι έχει χρώμα μύξας και είναι πολύ γλυκερή και ψεύτικη και επίσης μ’ αρέσει το χρώμα του δέρματος του ίδιου του Ομπάμα)
27. Γυρνώντας στο θέμα μας, αν πέθαινα, θα ήταν μεγάλο πλήγμα για αυτό τον κόσμο γιατί θα έχανε ένα εκκολαπτόμενο αστεράκι.
28. Τουλάχιστον, αν πέθαινα, θα ήθελα να λείψω σε κάποιους ανθρώπους, γιατί ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να πεθάνω και να μη λείψω σε κανέναν. Μπορεί να είναι πολύ εγωιστικό αυτό, αλλά κανείς δεν είπε πως δεν είμαι εγωίστρια.
29. Πάντως δεν είμαι και εντελώς χάλια.
30. Εννοώ, υπάρχουν πολλές στιγμές που μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου και αυτό είναι καλό.
31. Το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι το παν. Μόνο έτσι μπορείς να αγαπήσεις αληθινά και τους άλλους
32. Ουάου. Πολύ φιλοσοφέ το πήρα.
33. Εντωμεταξύ, τώρα που το ανέφερα, η φιλοσοφία είναι ένα εντελώς παρεξηγημένο πράγμα, ειδικά από τα παιδιά της θετικής που λένε πως είναι ατελείωτα μπλα μπλα περί ανέμων και υδάτων.
34. Αυτό δείχνει πως δεν έχουν ίχνος ιδέας από φιλοσοφία. Στην πραγματικότητα ο ορθός λόγος και τα διαδοχικά τεκμηριωμένα συμπεράσματα που χρησιμοποιούν στα μαθηματικά τους γεννήθηκαν, μελετήθηκαν, θεμελιώθηκαν και χρησιμοποιούνται από τη φιλοσοφία, που είναι μητέρα των επιστημών.
35. Α. Γεννήθηκε και στην Ελλάδα. Τελικά ήταν όντως σπουδαίοι αυτοί οι αρχαίοι, και χαίρομαι, γιατί καμιά φορά νομίζω πως τους θεωρούμε τόσο τρανούς για να νιώσουμε καλύτερα που εμείς οι σύγχρονοι είμαστε για δέσιμο.
36. Θα ήθελα να μάθω να κάνω ναυτικούς κόμπους. Και να μάθω και άλλα κόλπα με χαρτιά, πιο πολλά. Μ’ αρέσουν κάτι τέτοια. Κουνέλια από το κεφάλι μου δεν θέλω να βγάζω πάντως, γιατί δεν είναι καθόλου θηλυκό και οι σχέσεις μου με τα ζώα είναι για κλάματα.
37. Το παραπάνω δεν ήταν τελείως άσχετο. Είπα για δέσιμο και σκέφτηκα τα σκοινιά και τους κόμπους. Οι συνειρμοί είναι πολύ αστείο πράγμα.
38. Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς φτιάχτηκαν οι λέξεις. Η γλωσσολογία.
39. Αυτό πρέπει όντως να ήτανε άσχετο αλλά υγεία. Πάντως, είναι να απορείς πως τα καταφέρανε να συνεννοηθούνε οι άνθρωποι και να λένε όλοι το δέντρο δέντρο και να καταλαβαίνουνε ο ένας τον άλλο.
40. Τρόπος του λέγειν το καταλαβαίνονταν.
41. Πάντως, αν θέλεις να σκεφτείς το θέμα παιδικά φαντάσου τους ανθρώπους με τις γούνες να μαζεύονται κάτω από μια ελιά και να προσπαθούν να της βρουν όνομα. Ένας από αυτούς ίσως και να χτυπά το κεφάλι του α λα γουίνι και να λέει ‘σκέψου σκέψου’.
42. Τελικά θα την πούνε ελιά, αν και κάλλιστα θα μπορούσαν να την πούνε παγωτό, ή ρυάκι.
43. Πάντως βόστρυχο δε θα γινόταν να τη λένε (το ξέρω πως είναι η μπούκλα) γιατί δεν είναι καθόλου εύηχο.
44. Καμιά φορά φαντάζομαι τους καθηγητές μου να μπαίνουν στην τάξη και να λένε ‘ανοίξτε τις ομπρέλες στη σελίδα 74.’ Ή ‘αν δεν ησυχάσεις θα σε πάω στο μαϊντανό, αντί στο διευθυντή.
45. Το ξέρω πως δεν έχω χιουμορ, αλλά δε στεναχωριέμαι και πολύ.
46. Στο κάτω κάτω σε μια παρέα κάποιοι λένε τα αστεία και κάποιοι πρέπει να γελάνε.
47. Πραγματικό χιούμορ έχει κάποιος όταν λέει αστεία, αλλά τα λέει σοβαρά, σα να μην είπε τίποτα σπουδαίο.
48. Εγώ πάλι δεν ξέρω αν είπα τίποτα σπουδαίο, πάντως είπα 48 πράγματα για μένα.
49. Επίσης, είπα 8 ή 9 φορές τη λέξη γενικά, αλλά έσβησα τις περισσότερες όταν ξαναδιάβασα τι είχα γράψει. Είπα και πολλά ‘πάντως’. Και ένα ουάου και κανένα OMG.
50. Είχα δει κάπου πως η πιο πολυχρησιμοποιημένη λέξη των αγγλικών είναι το the, αλλά δεν το πιστεύω, γιατί καθόμασταν και μαθαίναμε τις εξαιρέσεις που δεν παίρνουν the και ήταν μπόλικες. Όπως και μπόλικα ήταν γενικότερα τα άχρηστα πράγματα που μαθαίναμε για το proficiency, αλλά τι να πεις.
51. Να πω πως χαίρομαι απίστευτα που έφτασα στο 51, γιατί βαρέθηκα να γράφω; Ελπίζω όσοι τα διαβάσατε να βαρεθήκατε λιγότερα (αυτό τώρα δείχνε α-χαμηλή αυτοεκτίμηση και β-ρεαλισμό)

51+1. Το παιχνίδι 11+1 το παίξαν άπειροι, το 51+1 πόσοι ξέρετε να το παίξαν;;; Μου δίνετε link στα blog τους σας παρακαλώ;;; : )

Μαριονέτες

2008-07-23T10:38:00.006+03:00

To δάσος - Μέρος γ' (δε χρειάζεται να έχετε διαβάσει το πρώτο και το δεύτερο μέρος)

Λίγα μέτρα παραδίπλα, ψηλά και ανάμεσα στα ξέφωτα των δέντρων, δινόταν μια παράσταση. Κάτασπρες λεπτεπίλεπτες μαριονέτες κρέμονταν από τον ουρανό με κλωστές διάφανες. Χορεύανε περίεργα. Λύγιζαν τις κλειδώσεις τους αργά και ρυθμικά σαν ξεχαρβαλωμένα παιχνίδια, παιχνίδια μιας άλλης εποχής που κάναν αισθητή την παρουσία τους με το φωσφοριζέ βουβό χορό τους.

Αναρίγησα, τα πόδια μου άραξαν στις πέτρες. Μόλις που ανέπνεα. Τα μάτια μου κοίταζαν εκστατικά το μεγαλειώδες θέαμα, ψηλά, με φόντο το χλωμό φεγγάρι.

Ξάφνου, μια μαριονέτα ξέκοψε απ’ τις υπόλοιπες και άρχισε να πέφτει. Η πορεία της άγρια, γεμάτη τούμπες, οδηγούσε στο άσπρο νερό της λίμνης που απλώνονταν δίπλα στα πόδια μου. Ένα ηχηρό σπλατς ράγισε τη σιωπή του δάσους κι η μαριονέτα βυθίστηκε στη λίμνη.

Προχώρησα δυο βήματα μπροστά, τα γυμνά μου πόδια πάγωσαν απ’ την κρυάδα του νερού. Κι αυτό, κάτασπρη κηλίδα στο σκοτεινό μαύρο του δάσους είχε καταπιεί για πάντα την κούκλα. Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά να αναζητήσω τις άλλες μαριονέτες να σκύβουν με αγωνία για την τύχη της πρώτης. Όμως όχι, μόνο ένα στιγμιαίο αδιάφορο βλέμμα μου ‘ριξαν και συνέχισαν το άγριο παιχνίδι τους.

Και τότε κατάλαβα. Άργησα, αλλά κατάλαβα. Οι κούκλες παίζαν το παιχνίδι του πολέμου. Σπρωχνόντουσαν ψυχρά, χτυπιόταν, πλέκαν τα χέρια τους. Κλοτσούσαν. Αγριεύτηκα. Δεν ήθελα να τις βλέπω να πολεμούν. Δεν ήθελα να τις βλέπω να πέφτουν άψυχες. Κόλλησα τις παλάμες μου κλειστές στο πρόσωπο μου. Όχι! Ήταν άδικο! Ήθελα να φωνάξω δυνατά, να τις προστάξω να σταματήσουν. Μα δε θα μ’ άκουγαν. Γιατί εκείνη την ώρα δεν είχαν ψυχή.

Ένιωθα τα δάκτυλά μου παγωμένα πάνω στα μάγουλα, μάγουλα μωρού που δε γνώριζε τον πόνο, τη θλίψη. Άνοιξα λιγάκι τα δάκτυλά μου μπροστά απ’ τα μάτια: μέσα από τα παραθυράκια της παλάμης μου έβλεπα τις μαριονέτες να πέφτουν. Μια-μια, δυο-δυο, κάποιες πιασμένες χέρι-χέρι. Δε μπόρεσα να δω τα πρόσωπά τους, γιατί δεν είχαν μάτια, στόμα, λαλιά. Μόνο κάτασπρα φωσφοριζέ στρογγυλά κεφάλια. Και βούτηξαν όλες, όλες τις κατάπιε το κάτασπρο νερό. Χωρίς να φταιν. Γιατί στο παιχνίδι του πολέμου είναι όλοι χαμένοι.Μια σιγαλιά απλώθηκε στο ξέφωτο.

Μόνο οι κυρίες των κυμάτων άπλωναν τα σφικτά τους πόδια και τα ξανατραβούσαν αβίαστα, δοσμένα στην αρμονία του νερού. Και γω ψαχούλευα το σώμα μου, με μια νευρική αμφιβολία για την αρτιμέλειά μου. Κοιτούσα γύρω μου με φόβο, ερευνούσα την επιφάνεια της λίμνης με την ελπίδα να δω τα φωσφοριζέ κεφάλια να αναδύονται. Μα η λίμνη, παραδομένη στα κύματα, κρατούσε καλά τους θησαυρούς της.Κοιτούσα γύρω μου άφωνη, άβουλη, ένας θεατής.

Και είδα μια ομάδα από άσπρες μαριονέτες να οδεύουν προς την όχθη, περνώντας ανάμεσα απ’ τους λείους μυτερούς κορμούς των δέντρων που δέσποζαν κατάμαυροι. Οι μαριονέτες είχαν μάτια μεγάλα, ζωγραφιστά, και μαύρα δάκρυα να γλιστρούν από τις μακριές βλεφαρίδες τους. Και κάθισαν ανακούρκουδα, δίπλα στα κύματα. Με τα πρόσωπα βυθισμένα στις παλάμες τους κοιτούσαν τη λίμνη θαμπά, χωρίς καμιά προσπάθεια να κρύψουν τους λυγμούς τους. Τα σλάχνα τους ξεσχίζονταν από μια κραυγή. Κραυγή ανθρώπινη, μοιρολόι βουτηγμένο στον πόνο. Στην απόγνωση. Και ένα μεγάλο γιατί. Γιατίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;;;;;;;;;;;;

Υ.Γ. Αυτό το κομμάτι το αγαπώ πολύ πολύ και νομίζω πως από αυτό εμπνεύστηκα και το nick μου 'marionettie'. To έχω ζωγραφίσει κι όλας, αν βρω τη ζωγραφιά θα την στείλω. Φυσικά χαρισμένο και αυτό στην κυρία Νίκη, την καθηγήτρια των αγγλικών, γιατί το άρχισα στις ώρες του grammar που βαριόμουνα.

Υ.Γ.2: Με εκνευρίζει που γράφω για πράγματα που δεν έχω ζήσει. Όχι πως θα θελα να ζήσω πόλεμο για να να τα γράφω πιο ρεαλιστικά, προς θεού. Από την άλλη σκέφτομαι ότι εφόσον είμαι ακόμα μικρή δεν έχω ζήσει και πάρα πολλά πράγματα για να γράφω εμπειρικά. Αλλά δεν πειράζει! Φιλιά πολλά. xxx

Πλατσουριστές παιδικές κουβεντούλες...

2008-07-14T17:58:00.019+03:00

Προχθές, καθώς έμπαινα στη θάλασσα (λέω έμπαινα γιατί πολλές φορές πιάνει ώρα η υπόθεση, εκτός κι αν με βρέξουν) δίπλα μου πλατσούριζαν δυο κοριτσάκια. Για την ηλικία τους θα σας γελάσω, πάντως νομίζω πως ήτανε γύρω στα 5 με 6.

-Τι κάνεις εσύ και σου λένε ευχαριστώ; είχε ρωτήσει το ένα κοριτσάκι.
Το άλλο πλατσούριζε. Είχε το σώμα της ριγμένο σ’ ένα πράσινο σωσίβιο και χτυπούσε τα πόδια δυνατά και πετάγονταν νερά.
-Αναστασία! Πες μου τι κάνεις! Εμένα μ’ αρέσει να μου λένε ευχαριστώ.
-Εεεεε, τους δίνω αυτοκόλλητα, απάντησε η Αναστασία ναζιάρικα
-Και γω τους δίνω αυτοκόλλητα! είπε το πρώτο κοριτσάκι (επειδή δεν έμαθα πώς τη λένε, θα τη λέω Ζωή)

-Θα μου δώσεις και μένα ένα αυτοκόλλητο; η Αναστασία πιτσιλούσε ασταμάτητα. Ήθελα να της πω να σταματήσει, γιατί με έβρεχε, αλλά δεν ήθελα να διακόψω την κουβέντα τους
-Θα σου δώσω ένα αστεράκι, φαίνονται και από τις δυο μεριές, είναι μαγικά, αλλά αν θέλεις από τα πιο μεγάλα θα πρέπει να τα ανταλλάξουμε, γιατί κάνω συλλογή.
-Ναι, εγώ έχω και Winx αν θέλεις (σε αυτό το σημείο ήμουν έτοιμη να μπω και γω στην κουβέντα τους και να τους πω πως είχα και γω παλιά συλλογή αυτοκολλήτων και είχα και κάτι τέλεια με τις Μπάρμπι και τη Χιονάτη και τα σκυλιά της Δαλματίας, αλλά αυτά ήταν πολύ ωραία και δεν τα αντάλλαζα, αλλά αν ήθελαν θα μπορούσα να τους τα χαρίσω τώρα που μεγάλωσα, αλλά δεν είπα τίποτα για να μην τις διακόψω και συνέχισα να κρυφακούω)

-Πατάς εδώ; ρώτησε η Αναστασία
Η Ζωή χοροπήδησε στα ρηχά, το νερό την κάλυψε λίγο, αλλά γέλασε και έκανε τα βρεγμένα της μαλλιά στην άκρη
-Με μύτες μόνο. Εσύ μπορείς να κάνεις χωρίς σωσίβιο;
Η απάντηση ήταν μια ακόμη γερή πατητή στο νερό που σκόρπισε δεκάδες σταγονίδια ένα γύρω (και πάνω μου) Γέλασα. Μάλλον το κοριτσάκι δεν το άφηνε η μαμά του…

-Αναστασία κοίτα! φώναξε πάλι η Ζωή και βούτηξε το κεφάλι της στο νερό για ένα μικρό μακροβούτι
Η Αναστασία σταμάτησε να χτυπά τα πόδια και κοίταξε. Κοίταξα και γω.
-Δεν κάνω σα δελφίνι; ρώτησε βγάζοντας τα γυαλάκια της, που ήταν ροζ
-Όχι, κούνησε η μικρή το κεφάλι
Η Ζωή απογοητεύτηκε λίγη και έκανε κι άλλη βουτιά
-Τώρα; ξαναρώτησε
-Ούτε τώρα, είπε η Αναστασία από το πράσινο σωσίβιο. Εσύ είσαι κάτω από το νερό, τα δελφίνια πηδάααααααανε, έκανε και σήκωσε το χέρι της ψηλά να δείξει μέχρι πού φτάνανε τα δελφίνια

Η Ζωή στράγγισε τα μαλλάκια της και μετά από λίγο είπε:
-Ναι, αλλά εγώ είμαι άνθρωπος και αυτά είναι ψάρια! Κάνουνε και μωρά. Αν ήμουνα ψάρι θα πηδούσα και εγώ ψηλά. Και θα πήγαινα και πολύυυυυυυ βαθιά! έδειξε προς τον ορίζοντα της θάλασσας. Ήταν απόγευμα, σε λιγάκι ο ήλιος θα βουτούσε στο νερό.
-Δε θα πήγαινες! Κανείς δεν πηγαίνει μέχρι εκεί, θα σε τρώγανε οι καρχαρίες! διαμαρτυρήθηκε η Αναστασία και χτύπησε τα πόδια στο νερό (και να το ξαναπώ; Με έβρεξε κι άλλο…)
-Ε, ε τότε θα θα…θα έβαζα ξυλοπόδαρα και θα πήγαινα. Μέχρι το τέλος της θάλασσας θα πήγαινα! είπε το πανέξυπνο κοριτσάκι και εγώ που την άκουγα είχα ένα χαμόγελο ως τα αφτιά

-Αααααα… έκανε η Αναστασία. Χτύπησε τα πόδια στο νερό και είμαι σίγουρη πως σκεφτόταν πως με το σωσίβιο θα ήταν δύσκολο να έχει και ξυλοπόδαρα. Ρώτησε μετά: Θυμάσαι τότε που ήμασταν στο πάρτυ της Λένας και είχε ένα μάγο;

-Ναι! Τότε που είχε δέσει το Μάρκο και δε μπορούσε να λυθεί; Ήτανε πολύ ωραία
-Ναι! χάρηκε η Αναστασία (ίσως στην ιδέα του Μάρκου, δεν ξέρω) και χτύπησε πάλι με μανία τα πόδια και δε γινόταν πια άλλο η κατάσταση, χάλια με είχε κάνει με τα νερά και έπρεπε να βουτήξω και κάποτε. Με έτρωγε η περιέργεια να δω τι θα πούνε μετά, αλλά ένιωθα και λιγάκι άσχημα που κρυφάκουγα και είπα να κάνω μπλουμ και γω.

Πήγα στα βαθιά, με τη μάσκα μου, μακριά από τους άλλους για να κάνω τις δικές μου βουτιές χωρίς να πιτσιλάω τον καημένο τον κόσμο. Μπροστά μου χύνονταν το απέραντο μπλε της θάλασσας, μια μαγεία, και στην άκρη, κοντά στην άμμο, τα δυο μαγικά κοριτσάκια με το πράσινο σωσίβιο.

Όχι…δε θα θελα να είμαι ακόμα παιδί…Με τίποτα. Αλλά…
-Μαμάαα; κολύμπησα προς τη δικιά μου τη μαμά. Έλεγα όταν ήμουν μικρή έλεγα τίποτα ωραίο εγώ; Αχ, πες μου πως έλεγα! Αυτά τα κοριτσάκια είναι πολύ γλυκούλια και έξυπνα και ζηλεύυυυυυυυυυυυυυω!!! : )

Φιλιά πολλά σ’ όλους, δροσερά και με πιτσιλάδες θάλασσας!

Δεν είναι μαγικό το καλοκαίρι;

2008-07-03T01:25:00.006+03:00

Τα μάτια μου κλείνουν και χασμουριέμαι όλην ώρα.
Ήταν μια κουραστική μέρα, από το πρωί στο πόδι, αλλά όμορφη, μ' αρέσει να είμαι πολυάσχολη, γιατί είμαι λιγότερο τεμπέλα έτσι!

Τώρα η βαλίτσα είναι σχεδόν έτοιμη. Λέω σχεδόν, γιατί θα ξυπνήσω μια ώρα πιο νωρίς το πρωί για τα τελευταία, έχω γράψει δυο τρία σημειώματα με όσα μείνανε να κάνω.

Φεύγω! Πάμε θάλασσα!
Δεν είναι ότι δε χαίρομαι, αλλά φέτος η πόλη θα μου λείψει πιο πολύ από πάντα. Αλήθεια. Θα μου λείψει η δουλειά μου στο ανθοπωλείο, η κόσμος, τα μαγαζιά, η παραλία, οι φίλοι μου κυρίως. Όχι πως πάω εξορία! Μια βδομάδα και ξαναρχόμαστε πριν ξαναφύγουμε, ελπίζω να μπορώ να 'πετάγομαι' στην πόλη πού και πού.

Το laptop θα το πάρω, αλλά internet νομίζω πως δε θα έχω, αλλά νομίζω πως θα γράφω κείμενα και θα ετοιμάζω αναρτήσεις να τις ποστάρω αργότερα.
Αλλά μπορεί πάλι να με πιάσουν οι τεμπελιές μου. Αλλά θα προσπαθήσω να μην, γιατί το καλοκαίρι και οι διακοπές είναι ιδανικές για blogging, αν σκεφτείς πως του χρόνουν στη Γ' Λυκείου θα είναι αρκετά πιο δύσκολα!
Αλλά μην μελαγχωλώωωω! Θαλασσίτσα έρχομαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Πήρα και καινούργιο κέντημα, ένα γλυκούλι με το Νέμο το ψαράκι, που όταν τελειώσει θα γίνει μαξιλαράκι. Ναιιιι, μ' αρέσει να κεντάω, είμαι προκομένο κοριτσάκι όποτε θέλω, βλέπετε! Αχχχχχχ! Πρέπει να βρω και τη μάσκα! Στο χαρτάκι δεν το έγραψα! Και δεν κάνει να την ξεχάσω με τίποτα, γιατί συνηθίζω να πάω στα βαθιά και να κάνω με τις ώρες βουτιές, σωστό αγοροκόριτσο δηλαδή...

Καλό μας καλοκαίρι!!!!!!!!!!!!!!!
Δροσερό, όμορφο, αγαπησιάρικο. Ξεκούραστο, άσπρο, γαλάζιο. Καλοκαίρι του βουνού, των τζιτζικιών, καλοκαίρι πάνω σε ένα ποδήλατο, καλοκαίρι με γεύση αφρού από φραπέ, χταπόδι, τυρί, ντομάτα και ουζάκι.

Μην ξεχάσετε να πάρετε ταμπέλες για τα κουνούπια, και αντικουνουπικά και Fenistil για μετά που θα σας τσιμπήσουν! Και αν βρείτε ένα κοχύλι άσπρο και στριφογυριστό βάλτε το στο αυτί σας, θα ακούσετε τη θάλασσα, λένε.

Αν πάλι η άδεια δεν ήρθε ακόμα για εσάς, θα έρθει. Υπομονή. Αλλάξτε το desktop του υπολογιστή με κάτι όμορφο. Δε χρειάζεται να βάλετε τα αιώνια aquarium και γαλάζιο, χιλιάδες όμορφες εικόνες έχει ο ιστός. Και πηγαίνετε στα κρυφά να αλλάξετε και το desktop των συναδέλφων σας στη δουλειά με κάτι καλοκαιρινό, ειδικά αν γκρινιάζουνε πολύ που δεν είναι ακόμα διακοπές! Μη μου πείτε ότι θα θυμώσουν... Δεν το πιστεύω πως όλα τα φρούτα μαζεύτηκαν στο γραφείο σας!

Και να τρώτε φρούτα! Ροδάκινα, ώριμα, κι ας πασαλειφτεί το μουτράκι με μυρωδάτο ζουμί, πεπόνι κιτρινοπράσινο και μοσχομυριστό, καρπούζι με φέτα (ξέρει κανένας γιατί χτυπάνε τα καρούζια για να διαλέξουν;;; Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα από τον ήχο!) και με το καλό τον Αύγουστο τα τέλεια τα σύκα!

Και εννοείτε αντιηλιακό! Εννοείτε....Και γυαλί που κάνει και στυλ. Α, πήρα και ένα καπελάκι μούρλια, δε σας λέω τίποτα, πάρ' τε και σεις μην έχετε πονοκέφαλο μετά.

Αυτό που η μάνα μου στα χρόνια της τον χαίρονταν τον ήλιο από κοντά και αγαπημένα, και εγώ πρέπει να του κρύβομαι, πολύ αδικία το βρίσκω. Τι φταίω η έρμη;;;

Αυτάααααααα! Φιλιά πολλά καλοκαιρινά! Να προσέχετε! Μπορεί να μην σε ξέρω εσένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, εκτός και αν μου αποκαλυφτείς στα σχόλια, αλλά να προσέχεις! Και να περνάς καλά!

Υ.Γ.: Aν σας αρέσει η πρώτη φωτογραφία, μπείτε στο άλλο μου blog για φωτογραφίες μετά τη βροχή και το ηλιοβασίλεμα, στην παρέμορφη παραλία μας! Ναιιιιιιιι, τη Θεσσαλονίκη εννοώ! :) Πώς τα καταφέρνω πάντα και κάνω τεράστιες αναρτήσεις, ρε παιδί μου! :) Kαι θα ήθελα τρελά να έρθω βόλτα από τα blogs σας, αλλά πρέπει να κοιμηθώ... xxx

Μαριονέτες - Μέρος β'

2008-07-01T22:12:00.005+03:00

Ο Χορός (δεν πειράζει αν δεν έχετε διαβάσει την αρχή)

.....Ένα απότομο σπλατς σταμάτησε το μονόλογό μου, ένιωθα να βουλιάζω. Τα λεπτά μου πόδια βυθίζονταν σ’ ένα πυκτό κρύο υγρό, δεκάδες σταγονίδια λάσπης πετάγονταν να με λερώσουν. Κοίταξα το φόρεμά μου. Δεν ήταν λευκό πια, είχε καφέ πιτσιλάδες.

Μια γκριμάτσα γκριμάτσα αηδίας χαράκωσε το πρόσωπο μου, και συνάντησε μια δεύτερη, χαμόγελο αγαλλίασης. Η υγρή λάσπη δεν ήταν πια τόσο πυκτή, με δρόσιζε. Κυλούσε γοργά πάνω στις γάμπες μου και ένιωθα λες και ρουφούσε από πάνω μου τη ζέστη, το λαχάνιασμα, την κούρασή μου όλη. Πήρα μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασα.

Αργά-αργά και άκεφα, σαν ξεκούρδιστο παιχνίδι, έκανα να σηκώσω το πόδι μου. Η πατούσα μου ξετρύπωσε άσπρη και λυγερή. Την κοιτούσα που την έλουζε το φεγγαρόφωτο και φανταζόμουν ρόδινες κορδέλες να τυλίγουν τις καμπύλες της, σανδάλια αρχαία ελληνικά να χορεύουν ανάλαφρα.

Ήθελα να χορέψω!
Ακούμπησα τα πόδια μου μαλακά πάνω στα χορτάρια, πρώτα τα ακροδάκτυλα και στη συνέχεια τη φτέρνα. Άπλωσα τα χέρια μου να τα νιώσω δικά μου, ικανά να λικνιστούν στη γλώσσα της ψυχής μου. Το βάρος μου, ριγμένο στην αριστερή μου πατούσα, ώθησε τη δεξιά τεντωμένη μου να διαγράψει ένα κύκλο πάνω από το χώμα, και στη συνέχεια κυρτωμένη να ακουμπήσει στο γόνατο. Πηδώντας μπροστά άφησα το κορμί μου να στροβιλίζεται ανάμεσα στα δέντρα. Τα κλαδιά γύρω μου λες και χόρευαν και αυτά παραμερίζοντας, λες και πετούσαν μαζί μου. Η ορμή με συνεπήρε, ίσα που άγγιζα τις τραχιές πέτρες. Ανάμεσα στα βήματά μου σήκωνα τα δάκτυλά μου και παραμέριζα τις τούφες των μαλλιών που μου χάιδευαν τα μάγουλα. Χόρευα και ένιωθα χαρά, τον εαυτό μου ελεύθερο, χωρίς πρέπει και μη. Ο κόσμος ήταν δικός μου!
Κάπου λαχάνιασα. Το στήθος μου ανεβοκατέβαινε γοργά και μου υπαγόρευε να σταματήσω. Υπάκουσα

...συνεχίζεται...

I-pod madness

2008-06-29T16:46:00.013+03:00

Aυτή είναι μια ανάρτηση παρένθεση-έκληση-κραυγή όπως θέλετε πείτε την.
Θα προσπαθήσω να είμαι ήρεμη, ευγενική και να μη βρίσω.
Τα έχω πάρει άγρια με το i-pod μου και τα i-tunes. Είναι πανάθλια και τα δύο. Εννοώ, το i-pod θα ήταν τέλειο, αν δεν ήταν τα i-tunes που είναι η μεγαλύτερη βλακεία του αιώνα.
Χρύσα έλαααα, είπαμε δε θα συγχυστείς και δε θα βρίσεις. Βαθιές ανάσες.

Ξέρει κανείς πως μπορώ να βάλω μουσική στο i-pod μου από δυο ή περισσότερους διαφορετικούς υπολογιστές;

Τι εννοώ. Ας πούμε πως έχω έναν ροζ υπολογιστή.
Παίρνω το ωραίο μου i-pod, που είναι κουκλάκι (βλ. παρακάτω) και βάζω μουσική. Μέσα από τα ηλίθια τα i-tunes, αλλά τελοσπάντων βάζω.

Ωραία. Και μετά, θέλω να προσθέσω και κάποια ακόμα τραγούδια, τα οποία έχουν την ατυχία να βρίσκονται στο μπλε λάπτοπ.
Μεγάλη ατυχία αυτό. Γιατί όταν συνδέω το γλυκούλι το i-pod στο μπλε λάπτοπ και επιλέγω να βάλω τραγούδια μου βγάζει το μυθικό:

Θέλετε να σβήσετε όλα τα τραγούδια του ροζ υπολογιστή που έχετε ήδη;

#$&^%*&^%$#@!@#

Όχι μάτια μου, δε θέλω να σβήσω τα άλλα, απλά θέλω να ΠΡΟΣΘΕΣΩ μερικά ακόμα. Τόσο δύσκολο είναι πια;;;;;;;;; Είναι τόσο απλό! Μα τόσο απλό!

Προφανώς για τους ανθρώπους της Apple συμβαίνει ένα από τα εξής:

α) δεν έχουν τύχει ποτέ να βάλουν μουσική από δυο υπολογιστές στο i-pod τους
β) δεν έτυχε να βάλουν καν μουσική στο i-pod τους
γ) δεν έχουν i-pod
δ) δεν έχουν i-tunes

Τι άλλο να υποθέσω η έρμη;;; Ένα τόσο απλό πράγμα δε σκέφτηκαν να λύσουν;;;
#$^&8!@#

Ξέρω πως γίνεται να συνδέσεις κάπως τα i-tunes δυο υπολογιστών, αλλά δεν ξέρω πώς γίνεται.
Ξέρει κανένας καλός άνθρωπος να μου πει;;;;;;;;;

Και για να πούμε και κάτι άλλο, δεν είναι το όμορφο χρώμα για i-pod το τιρκουάζ; Το δεύτερο από δεξιά. Εγώ αυτό έχω. Θα έπαιρνα το μπορντό, αλλά μετά σκεφτόμουν πως δε θέλω να έχω κάτι στο χρώμα του αίματος μέσα στα σεντόνια μου, και πήρα το τιρκουάζ. Πείτε ποιο σας αρέσει.

Υπάρχει και αυτό:

Αλλά δε νομίζω να υπάρχει κοριτσάκι που θα το πάρει και θα είναι σίγουρο πως θα του αρέσει και μετά από 6 μήνες. Γιατί για άντρα το βλέπω πάνχλωμο...Εγώ πάντως άντρα με ροζ i-pod δεν πλησιάζω! Εκτός κι αν ακούει από της κόρης του, η της κοπέλας του, ή της αδερφής του, αλλά και πάλι.

Αυτά! Αν θέλετε ψηφίστε από τι από τα παραπάνω α,β,γ,δ πάσχουν οι τύπου της Apple.

Και ψηφίστε και στην ψηφοφορία αριστερά για τα χρωματάκια του blog. Μη στεναχωριέστε, ότι και να βάλετε εγώ θα κάνω ότι θέλω, δε θα με επηρεάσει καθόλου, απλά είμαι περίεργη! Αντε, φιλιάαααααα!

Υ.Γ.: Κατά τα άλλα το i-pod είναι τέλειο. Αλλά οφείλει να είναι τέλειο, γιατί έδωσα 200 ευρώ. Kαι, ναι...το ξέρω πως πληρώνω μονάχα το design....

Y.Γ.2: Περιττό να πούμε πως δεν έχω ούτε ροζ λάπτοπ, ούτε μπλε υπολογιστή...

Μαριονέτες: Μέρος α'

2008-06-28T16:47:00.005+03:00

Αυτό, αποτελεί την αρχή μιας ιστορίας που άρχισα να γράφω πριν από 2-3 χρόνια στο φροντιστήριο των αγγλικών, όταν ελέγχαμε τη γραμματική και βαριόμουν. Δεν έχω αλλάξει σχεδόν τίποτα και ούτε θα αλλάξω, για να φαίνεται πως έγραφα τότε. Φυσικά, το χαρίζω στην καθηγήτρια των αγγλικών μου, την κυρία Νίκη, την οποία την αγαπώ πολύ πολύ και την ευχαριστώ για όσα μου έμαθε!

Επειδή είναι λίγο μεγάλο, θα το στείλω σε συνέχειες. Στην αρχή δεν λέει τίποτα ιδιαίτερο, αλλά η τρίτη...'σκηνή' είναι ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι με μαριονέτες, το οποίο το έχω ζωγραφίσει κιόλας και νομίζω πως αποτέλεσε έμπνευση για το nickname μου, marionettie, καθώς και τη γενικότερη μανία που έχω με τις κούκλες. Πρώτο μέρος, λοιπόν! (don't be too strict, please, I was a kid ;)

Το δάσος - Η αρχή

Το φεγγαρόφωτο μ’ έλουζε με τη γλυκόζεστη πνοή του. Το άσπρο μου φόρεμα, χλωμό φαναράκι, αχνοφώτιζε το στενό μονοπάτι, οδηγώντας με στην καρδιά του δάσους.
Περπατούσα αργά, δε βιαζόμουν. Κρατούσα το κεφάλι μου χαμηλωμένο στο χώμα και έβλεπα τα λευκά μου πέδιλα να χώνονται μέσα στα θαμνάκια και τα βρύα, τα γυμνά μου πόδια δροσίζονταν από το υγρό χορτάρι. Ανάπνεα βρεμένο χώμα και χαμομήλι. Το υπόκωφο τσικ-τσακ που έκαναν τα ξυλαράκια σπάζοντας κάτω από τα πόδια μου συνόδευε την ρυθμική πνυκτή μου αναπνοή. Το φόρεμα κολλούσε στο σώμα μου, ένιωθα τη ζεστή νύχτα να με τυλίγει στα βαμβακερά της πέπλα.

Τάχυνα το βήμα μου. Αποκολώντας το βλέμμα μου από το χώμα, σήκωσα το κεφάλι μου με την ελπίδα το ζεστό-σχεδόν ανύπαρκτο-αεράκι να μου δροσίσει το λαιμό. Μια κρύα σταγόνα μου γαργάλησε το μάγουλο, πέρασε δίπλα από την καμπύλη της μύτης μου και κίνησε για το σαγόνι˙ τη σταμάτησε το δάκτυλό μου στο δρόμο για τα μάτια μου. Έκλαιγα, άραγε; Τα μάτια μου στεγνά, σηκώθηκαν προς τα πάνω.

Ήταν όμορφα. Ακίνητη, με τα χέρια πλεγμένα πίσω από την πλάτη μου χάζευα ψηλά: τα μαύρα μυτερά κλαδιά από τις κορφές των δέντρων διακλαδίζονταν φτιάχνοντας ένα πολύπλοκο τρισδιάστατο δίχτυ. Πάνω τους, ακόμα πιο ψηλά, το γλυκό κιτρινωπό φως του φεγγαριού βουτούσε να με φτάσει.

Δεύτερη σταγόνα κύλησε στο μέτωπό μου, ναι, οι κορφές των δέντρων κλαίγανε νερό της πρωινής βροχής, όχι εγώ.

Αναρίγησα, πήρα μια βαθιά ανάσα και άρχισα να τρέχω. Δεν έβλεπα που πατούσα, με τα χέρια μου ανοικτά μπροστά να γδέρνονται στους κορμούς των δέντρων, έτρεχα. Τα πόδια μου χτυπούσαν στα θαμνάκια αλλά συνέχιζα. Έτρεχα. Τα πέδιλά μου με πονούσαν. Δίστασα μια στιγμή, και ξεκουμπώνοντάς τα γοργά τα κράτησα και τα δυο στο αριστερό μου χέρι. Και συνέχισα να τρέχω, γρήγορα. Μηχανικά. Χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να ξέρω γιατί.

«Ποιος σε κυνηγά;» ρώτησαν τα αυτιά μου.
«Δεν ξέρω» ψιθύρισαν τα χείλια μου.
«Γύρνα να δεις» ξαναρώτησαν
«Δε θέλω. Εξάλλου οι φόβοι δε φαίνονται» τα δυο μου χείλη άφησαν τους ήχους να γλιστρήσουν σιγανοί.

Φοβόμουν.
Ένα απότομο σπλατς σταμάτησε το μονόλογό μου, ένιωθα να βουλιάζω...

...συνεχίζεται...

Βlog φωτογραφιών και θρήνος για τους Linkin Park

2008-06-25T17:11:00.003+03:00

Θέμα Νο1:

Eίμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω πως απέκτησα καινούργιο blog! Μόνο με φωτογραφίες κατά κύριο λόγο, είτε από κινητό συνήθως, είτε από φωτογραφική μηχανή. Ίσως βάζω και κείμενο, αλλά εμπνευσμένο από τις φωτογραφίες. Νομίζω πως θα το αγαπήσω πολύ αυτό το blog, μπορεί και περισσότερο από αυτό εδωπέρα!

Για να μπείτε πατήστε εδώ.

Θέμα Νο2:

Θα έδινα τα πάντα για να είμαι σήμερα στη συναυλία των Linkin Park. Τα πάντα! Αχχχχχχχχ......

Έχουν τόσο εκπληκτικά video clip και τραγούδια που δεν ξέρω πιο να ποστάρω...

Εκπληκτικό μοντάζ. Απλά τέλειο. Mετά από πολλή σκέψη, επειδή είναι λυπητερό το video και το νόημα και εγώ πενθώ σήμερα... OMG! Αχ, και να μπορούσα να διακτινιστώ! (γιατί δε με πήρες μαζί σου;)

Αυτά. Και επιτέλους μια σχετικά μικρή ανάρτηση. Κάτι είναι και αυτό... Και χρώματα δεν έχει, γιατί όπως είπαμε πενθώ. Φιλιά λυπημένα, μα δροσερά, σα φθινοπωρινό αεράκι. Και όσοι πάτε στη συναυλία να περάσετε διπλά τέλεια και για μένα. Πάω να βρω μαντήλι τώρα...Έχετε γεια......

23:52 - My Thoughts

2008-06-23T23:29:00.005+03:00

Αποφάσισα να κάνω και μικρά ποστάκια, έτσι για να μη σας τρομάζω πάντα με τα τεράστια.

Μόλις τελείωσε...η Μαρία η Άσχημη (και δεν είναι αστείο, σκέψου ότι θέλεις που τη βλέπω. Είναι πολύ καλύτερη από τα ορυκτέλαια και τη Siemens)

Βασικά, μπορώ να πω πως δε βαρέθηκα σχεδόν καθόλου αν και ήταν τεράααααααστιο το σημερινό επεισόδιο, πόσα ήταν μαζί, τέσσερα;

Πρώτον θα μου λείψει η Μαρία, γιατί τη βλέπω δυο χρόνια τώρα, αν και πάρα πολλές φορές δεν την άντεχες, γίνονταν τόσο γλυκανάλατο που έπιανα το κεφάλι μου και έκλεινα τα μάτια, το συνηθίζω όταν κάτι είναι υπερβολικά σαχλό. Αλλά και γω δε θα ξερα πως να καλύψω τόοοοοοοοσα επεισόδια χωρίς βδομάδες πατατοεπεισοδίων.

Να πω πως μου άρεσε τρελά η σκηνή με τη Μαρία στο Λούνα Παρκ και τα τουμπερλέκια, τύμπανα τι ήτανε τελοσπάντων, ωραία έμπνευση, και ωραία τα πλάνα από μακρυά όταν φαινόταν η φιγούρα της ανάμεσα από τα κρουστά.

Γενικά τώρα, να πω και πως μ' αρέσει η φωνή του τύπου που παίζει τον Δημήτρη, καθώς και αυτή του Οδυσσέα, ο οποίος είνια χάλια με αυτό το μούσι. Και εκπληκτική μεταμόρφωση ο Kριστο-Xρηστάρας! (αλήθεια, είναι Χρήστος ή Χρίστος;)

Καθώς έβλεπα σκεφτόμουν δυο πράγματα: α)γενκά Θα θελα να μη δένομαι τόσο με τα πράγματα
και β)φοβάμαι μην πληγώσω Φίλιππους στη ζωή μου. Τι Φίλιππους...ένας αρκεί.

Αλλά εντάξει. Όλο και κάτι θα γίνει. Θέλω να πω...life goes on...

Στην tv τελοσπάντων. Είμαι πολύ μικρή για να πω πως το πιστεύω αυτό το πράγμα και για την πραγματική ζωή.

Ποπο σοβαρά μου με πιάσαν νυχτιάτικα! Mε φάγανε και τα κουνούπια...

Οκ, οκ...θα το γράψω γιατί θα σκάσω.

Υπάρχει κανένα πρόβλημα να τελειώνουν όλα στην tv με happy end? Εννοώ, βαρυστομάχιασε κανένας; Αν κάποιος ναι, ας το πει...

Δεν ξέρω αν η tv είναι καθρέφτης της ζωής, ή αν η ζωή καθρεφτίζεται στην tv. Βασικά ξέρω. Αν το σκεφτείς καλά, δεν έχουν σχεδόν καμιά σχέση. Ίσως να μην είναι καν ένας μικρόκοσμος.

Μπερδεύτηκα πάλι. Δεν πειράζει.

Να είστε όλοι καλά!
Καληνύχτα!

Έγινα ιατρικό ανέκδοτο!

2008-06-22T09:59:00.015+03:00

Τη Μεγάλη Βδομάδα έκανα μια 'μικρή' εγχείρηση στη μύτη μου (όχι πλαστική όπως με πειράζανε τα αγόρια) και επειδή είμαι πολύ φοβιτσιάρα, η όλη υπόθεση κατέληξε στο να γίνω το ανέκδοτο του νοσοκομείου...

Τις πρώτες μέρες είχα μια μικρή άσπρη γάζα κάτω από τη μύτη, σα μουστάκι. Μυτάκι τη λέγανε μεταξύ τους οι γιατροί. Είχε πολλή φάση, αλλά είχα δεθεί συναισθηματικά μαζί της και δεν ήθελα να τη βγάλω! Μιλάμε, είχε καταντήσει γελοίο το πράγμα, είχαν περάσει 10 μέρες και γω ανέκδοτη, με δούλευε και ο γιατρός…

Ένα απόγευμα ο γιατρός αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Άνοιξε την πόρτα του γιατρείου και βλέπει έναν νεαρό που είχε κάνει την ίδια εγχείρηση να περιμένει αμέριμνα τη σειρά του.

-Πού είναι το μυτάκι σου; τον είχε ρωτήσει αυστηρά
Ο νεαρός χαμογελούσε, λιγάκι στραβά, γιατί τον πείραζαν οι νάρθηκες, το ξέρω.
-Α! Πάει! Το έβγαλα σε δυο τρεις μέρες! Μετά είχα ένα χαρτομάντιλο, ξέρετε, διακριτικά, κακώς έκανα; αναρωτήθηκε το παιδί επηρεασμένο από το σοβαρό ύφος του γιατρού.
-Είδες; είχε γυρίσει σε μένα και γελούσε. Σε δυο μέρες!
-Μα είχα αίματα!
-Τώρα άσπρη τη βλέπω τη γάζα! Είχε έρθει κοντά μου και τον έβλεπα, ήθελε να μου τη βγάλει
-Όχι, όχι, όχι μηηηη! τσίριξα. Δε με νοιάζει τίποτα, εγώ νιώθω ασφάλεια έτσι, έκανα και χαιρέτησα το νεαρό στην πόρτα, αυτόν τον χωρίς μυτάκι. Θα χαμογελούσα κιόλας, αλλά πονούσα και δεν ήθελα.
-Έτσι θα πας σχολείο;
-Ε, δεν ξέρω, αργεί το σχολείο, πήγαινα μακριά για να μην με αγγίξει ο γιατρός και μου βγάλει την ωραία μου γαζούλα
Ο γιατρός χαμογέλασε.
-Είδες τι τραβάω; είπε στον νεαρό στην πόρτα.
Χαμογέλασε και αυτός με τη σειρά του πονώντας, και πήγε να κάτσει έξω να περιμένει

(αν βιάζεστε πηδήξτε τα επόμενα μέχρι να ξαναρχίσουν τα πολύχρωμα γράμματα. Το ξέρω πως γράφω πολλά και δεν είναι καλό για blog αυτό)

-Να προτείνω κάτι; είπα εγώ
-Ναι, καλή μου, ο γιατρός είχε πάει να πάρει τα εργαλεία του.
-Να κάνουμε μια συμφωνία; Υπόσχεστε να μη μου ρουφήξετε την ψυχή μου; Τότε τη βγάζω τη γάζα! πρότεινα
-Να μην κάνω τι;;; ο γιατρός δεν κατάλαβε, και με το δίκιο του ο άνθρωπος.
-Να μη μου ρουφήξετε την ψυχή μου, επανέλαβα. Εννοώ, να μη με αγγίξετε με αυτό το πράγμα που ρουφάει και κάνει θόρυβο, είναι χάλια, είναι σα να σου ρουφάνε την ψυχή σου. Σα να σε φιλάει παράφρονας από το Χάρι Πότερ είναι.
Ο γιατρός γέλασε. Κακώς! Τους ασθενείς πρέπει να τους σεβόμαστε, να σεβόμαστε και τους φόβους τους και όλα, ακόμα και αν μας λένε ότι πιο τρελό έχει ακούσει άνθρωπος.
-Αυτό; μου έδειξε το σωστό εργαλείο. Ήταν ακόμα κλειστό, γι αυτό και είχα το θάρρος να το παρατηρήσω, από μακριά βέβαια. Του γνεψα ναι.
-Ε, δε γίνεται, πώς θα γίνει;
Απογοήτευση.
Σας το πα πως η ζωή είναι μια μεγάλη απογοήτευση; Οκ, υπερβολές.

Τώρα ένα μικρότερο επεισόδιο από έναν άλλο γιατρό, 3-4 μέρες μετά την εγχείρηση. Ο γιατρός ήταν ωραίος, γύρω στα 45, κλασσικά με άσπρη ρόμπα, αλλά νομίζω φορούσε τα πράσινα τα παπούτσια, αυτά του χειρουργείου, αντί για άσπρα, πράγμα που χαλούσε λιγάκι το όλο look, αλλά ήτανε μια χαρά κι έτσι. Εννοώ, να τον κοιτάζεις και να του κάνεις ερωτήσεις κλπ. Όταν πηγαίναμε στη φάση ‘μύτη’, τι να το κάνω γω που ήταν ωραίος;

Με εξέταζε και τραβιόμουν ελαφρά ανεπαίσθητα και έλεγε:
-Κοίτα εδώ.
Δεν είχα πρόβλημα να τον κοιτάω, κάθε άλλο, απλά δεν ήθελα να πονέσω.
-Εδώ. Σ’ εμένα κοίτα, έπιανε τη ματιά μου.
Πάλι σαν καλό παιδάκι έκανα αυτό που ήθελε, αλλά με το που πονούσα λιγάκι, πάλι αλλού. Ε, στο τέλος, πήρε ένα σοβαρό-έμπειρο-γοητευτικό ύφος και είπε χαμογελώντας:
-Δεν ανέχομαι να μη με κοιτάνε οι γυναίκες!
Θεικό; Εεεεε, μετά από αυτό τι θα μπορούσα να κάνω; Ένα σας λέω, έπιασε.

Τέλοσπάντων, πέρασαν οι μέρες και σιγά σιγά βελτιωνόταν η κατάσταση. Βέβαια, αντί για 2-3 βδομάδες, εγώ έκανα γύρω στον ενάμισυ μήνα να ‘φτιάξω’ γιατί είχα ‘δύσκολη μύτη’ και ‘πολύ ζωντανό ιστό’, πράγμα που θεωρούνταν γενικά καλό, αλλά εγώ αργούσα να γιάνω, οπότε ήταν κακό.

Όταν ρωτούσα: ‘Να ρωτήσω; Πότε πια θα γίνω καλά; η απάντηση ήταν μία: 'Πινόκιο κατάντησα με σένα να, πια! έφερνε ο γιατρός το δάκτυλο τρία τέσσερα εκατοστά από τη μύτη του για να δείξει πως μεγάλωσε. Ανήκεις στο 3% του 20%' η δεν ξέρω τι άλλο έλεγε και δε θυμάμαι πως ένιωθα, πάντως proud δεν ήμουνα στα σίγουρα. ‘Ότι να σου πω το σκέφτομαι χίλιες φορές, ανέκδοτο είσαι που φοβάσαι τόσο, το ξέρεις;’ Σ’ αυτό είχα έτοιμη και ευγενική απάντηση: Συμφωνώ, αλλά από όσο γνωρίζω δικαιούνται όλοι να είναι υγιείς, είτε φοβούνται είτε όχι, σωστά;

Πάντως έκανα και εγώ διάγνωση στον εαυτό μου και συμφώνησαν και όλοι οι…επιστήμονες: ‘Πονάω στο μυαλό’. Αυτό σημαίνει πως το όλο θέμα είναι καθαρά εγκεφαλικό, ο φόβος εννοώ. Εγώ έτρεμα πριν καν με αγγίξουν! Φοβόμουν για αυτό που θα γίνει, πριν αυτό γίνει! Τρέλα. Πάντως, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, δε μου ‘ρθε επιφώτιση μια μέρα να φοβάμαι, όλο και κάπως με βασανίσανε τα τέρατα εκεί πέρα… : ) Έτσι να το πω και αυτό για να μην τη βγάλουν όλοι καθαρή, εκτός από μένα!

Επίλογος: Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι α) σε οτιδήποτε μικρότερο από το μέγεθος μιας εγχείρησης είμαι πέρα βρέχει και δε φοβάμαι σχεδόν καθόλου και

β) οι γιατροί στο νοσοκομείο μάθανε από την ‘περίπτωσή μου’ και ρωτάνε τους ασθενείς αν θέλουν αναισθητικό σε ‘μικρά’ πράγματα που δε θα βάζανε ποτέ, γιατί μπροστά στην άσχημη γεύση, λέει, καλύτερα να πονέσεις λίγο κλπ. Αυτό είναι καλό, γιατί το ότι ο εξηντάρης καλοστεκούμενος άνδρας, που είδα την τελευταία μέρα και μόλις είχε κάνει το ίδιο πράγμα, προτιμούσε να μην παραπονιέται να τα κρατά όλα για τον εαυτό τους, δε σημαίνει πως δεν πονούσε. Το είδα πως κρατούσε σφικτά το χέρι της γυναίκας του και να είχε λίγο δακρυσμένα και φοβισμένα μάτια Στην τελική ας πει όχι στο αναισθητικό (με άρωμα μπανάνα και γεύση χάλια) Το ότι μια εγχείρηση είναι για τους γιατρούς καθημερινή ρουτίνα, δε σημαίνει πως είναι και για μένα τη φοβιτσιάρα ασθενή!

γ) Ενδέχεται να έχω και άλλα ράμματα και να μη μου το λένε για να μην τρομάξω. Πάντως δεν πονάω πια.

Αυτά Που λέτε. Έγινα και ιατρικό ανέκδοτο για μια ολόκληρη πτέρυγα νοσοκομείου και η ιστορία μου διαδίδεται σε κάθε ασθενή που φοβάται, για να παίρνει θάρρος. Μετά από αυτό, τι άλλο να περιμένω, οεο;

Υ.Γ.: Όλα τα γεγονότα είναι βεβαίως αληθινά, απλά τα έγραψα κάπως υπερβολικά και με διάθεση αυτοσαρκασμού.
Υ.Γ.2: Τελικά οι γιατροί έχουν χιούμορ!
Υ.Γ.3: Θα ανοίξω καινούργιο blog μόνο με φωτογραφίες, για να έχουμε μια τάξη. Ο υπολογιστής μου έχει αρκετές χιλιάδες και είμαι ικανή να βγάζω 100-200 τη μέρα, από τις οποίες μ' αρέσουνε οι 20-30, άρα ζωή να έχω να ποστάρω!
Υ.Γ.4: Ξέρει κανένας καλός άνθρωπος πού βρίσκονται τα διαλυτικά στο πληκτρολόγιο;

Η φωτογραφία με το χτυπημένο αρκούδι είναι από το διάδρομο του νοσοκομείου.
Και το ηλιοβασίλεμα από το νοσοκομείο είναι αυτό:

Όμορφο, δε βρίσκετε; Αλλά προτιμώ χίλιες φορές να το βλέπω εκτός νοσοκομείου.

Φωτογραφίες πάλι από κινητό!

Φιλιάααααααααααααααααααααααα καλοκαιρινά, δροσιστικά, χαρούμενα! xxx

Είδατε το καλοκαίρι που ήρθε;

2008-06-19T09:01:00.008+03:00

Eπιτέλους...............Επιτέλους διακοπέεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!! Ωωωωω, πόσο χαίρομαι!

Πώς νιώθω;
Βασικά δεν ξέρω. Δεν το πίστεψα πολύ καλά ακόμα. Όμως, νιώθω ανάλαφρη, ξέγνοιαστη, έτοιμη να πετάξω! Τι ευτυχία! :)

Δε θα άντεχα ούτε ένα λεπτό παραπάνω. Στην πραγματικότητα όλες οι εξετάσεις ήταν too much, μιλώντας για την τελευταία βδομάδα εφιάλτης, καθόμουν σπίτι να διαβάσω και δεν έκανα τίποτα. Αλλά τώρα πάει, δε θα ξαναξυπνήσω 6 το πρωί να διαβάσω, τι χαράααααααα!

Holidays - Green Day

΄

Αυτό είναι το ένα το νέο, το άλλο είναι ότι σήμερα θα πάω να δουλέψω και θα φτιάχνω ανθοστολίσεις σ' ένα ανθοπωλείο που ειδικεύεται σε αυτα, και μ' αρέσει τρελάαααα! :)

Το τρίτο νέο αφορά πάλι το καλοκαίρι και είναι μoνάχα μια λέξη: ΖΩΗ! Βάψτε με ότι χρώμα θέλετε τη λέξη, εγώ διαλέγω κίτρινο σαν το νέο layout του blog που ελπίζω να σας αρέσει, παίρνω και κόκκινο, γιατί είναι όμορφο και έντονο, και λίγο γαλάζιο, όπως το φόρεμα που θέλω να πάρω από τη Lafayet, και λίγο άσπρο, σαν το φεγγάρι χθες, που κρύβονταν.

Το χρώμα της χαράς αλήθεια πιο είναι;;;

Ωωωωωωωωω, δεν το πιστεύω! Δε θα ξαναξυπνήσω 6 το πρωί να έχω το βιβλίο ανοιχτό δίπλα στο πιάτο με τις φέτες μου, μη χάνω χρόνο απ' το διάβασμα καθώς τρώω. Γιατί, ο προγραμματισμός μου είναι γενικά ανύπαρκτος και σ' αυτές τις εξετάσεις έσπασα όλα τα ρεκόρ.

Έχω πάρα πάρα πάρα πολλές ιδέες για post, κείμενα, φωτογραφίες που έχω καιρό, και θέλω να στείλω πάρα πολλές, και δύο άλλα πράγματα, που δεν έχω ξαναστείλω, αλλά θα το κάνω για ποικιλία!

Αυτά! Έχω καιρό να σερφάρω στα blogs σας, αλλά τώρα που έχω πιο πολύ χρόνο θα το κάνω!

Φιλιά πολλά!!!!! Και μην ξεχνάτε! Η ζωή του καλοκαιριού βρίσκεται έξω! Και δεν εννοώ απαραίτητα την παραλία! :)

Υ.Γ.: Mόλις είδα πως αυτή είναι η 50η μου ανάρτηση! Να τις χιλιάσω, γιατί αγαπώ πολύ το blogging :) :) :) Και ξεκίνησα να γράφω στο blog στην αρχή της σχολικής χρονιάς, και έχω στρογγυλό απολογισμό! Ωραία πράγματα!

Mια ιστορία κόκκινη και μαύρη...

2008-06-11T21:08:00.011+03:00

Η πλαγιά στεκόταν μαύρη μπροστά στο κόκκινο φορτισμένο ουρανό. Η απόλυτη ερημιά. Μια ηρεμία πριν την έκρηξη. Το ένιωθες. Αν ήσουν εκεί, θα ένιωθες το χώμα κάτω από τα πόδια σου να καίει. Αν έβλεπες τον κόκκινο ουρανό ίσως και να φοβόσουν, να έκλεινες τα μάτια. Αλλά καλύτερα να μην τα κλείσεις. Δε θα δεις την κοπέλα, τότε. Την κοπέλα με τη μαύρη στολή που θυμίζει Power Ranger.

Tα μαλλιά της είναι ξανθά, κατάξανθα, μαζεμένα ψηλά να χύνονται στη μαύρη της φόρμα. Το κορμί της ψηλό, αγέρωχο, με τα πόδια λίγο ανοιχτά. Στέκεται όρθια κόντρα στον ουρανό, εκεί που ξεκινά η πλαγιά. Η μαύρη φιγούρα της, με πίσω φόντο το κόκκινο, κοιτά ψηλά, προς την κορυφή, βλέπει κάτι μεγάλο. Αν πετούσες με ένα ελικόπτερο εκείνη την ώρα, θα έβλεπες 5 γιγάντια γράμματα να ορθώνονται στην πλαγιά, το ένα δίπλα στο άλλο. 5 γράμματα της αλφαβήτας. Κεφαλαία. Τα γράμματα φτιάχνουν μια λέξη. Μπορείς να τη μαντέψεις; Είναι μαύρη και σα φτιαγμένη από σίδερο. Η κοπέλα φάνταζε μυρμήγκι μπροστά της. Ίσως ήταν κάπως έτσι:

Αν προσπαθούσες να κοιτάξεις το πρόσωπο της κοπέλας, δε θα μπορούσες γιατί θα σε τύφλωνε ο ουρανός. Ήταν τόσο κόκκινος, γιατί μόλις πριν λίγο είχε κοντέψει να καεί. Εγώ, όμως, την είδα την κοπέλα. Και η έκφρασή της ήταν σφιγμένη, αποφασιστική, έκρυβε τόσα μυστικά που αναρωτιόσουν μήπως φόραγε μάσκα. Δεν είχες όμως χρόνο να στεφτείς. Η κοπέλα κινήθηκε.

Έκανε δυο βήματα, βήματα σίγουρα. Κοίταξε το πρώτο μαύρο γράμμα που είχε να αντιμετωπίσει, και συνέχισε, συνέχισε αποφασιστικά, να προχωρά προς το μέρος του, χωρίς να φοβηθεί στιγμή. Η μαύρη της φόρμα έκρυβε καλά μια καρδιά που χτυπούσε γρήγορα, μια κόκκινη καρδιά όλο ένταση. Η ένταση χύθηκε σ’ όλο το κορμί της και έφτασε στο χέρι της, η παλάμη της σφικτή μέσα στο γάντι, μια γροθιά πέτρα. Η κοπέλα πήρε λίγη φόρα, σημάδεψε και…το γράμμα σπάραξε, είχε λαβωθεί στη μέση, το σίδερό του έκαιγε, αλλά η Power Ranger δε νοιάζονταν, δεν το ένιωσε καν. Μια σβούρα, μια δεύτερη, το πόδι της πετάγεται προς τα πίσω, κλωτσιά, και άλλη. Χτυπούσε το Α με ένταση. Τα χτυπήματά της στοχευμένα, έκαναν το Α να σπάσει. Η κοπέλα χαμογέλασε κοφτά, αλλά δεν κάθισε διόλου να ξεκουραστεί, έτρεξε με δρασκελιές το λόφο προς τα πάνω, κοιτούσε τον κόκκινο ουρανό και έπαιρνε δύναμη. Έφτασε το δεύτερο γράμμα, ήταν ένα Γ, κεφαλαίο. Δεν ήταν δύσκολο, καθόλου. Η κοπέλα Power Ranger άπλωσε το πόδι στη ρίζα του Γ και έκανε την κίνησή της χαριτωμένα, με στυλ και έπειτα το γράμμα τσακίστηκε από την τρικλοποδιά, και έπεσε στην πλαγιά του λόφου. Η κοπέλα γέλασε. Πόσο εύκολο ήταν!

Αν ήσουν κάπου εκεί κοντά, πάνω στο λόφο και ήθελες να με βοηθήσεις, θα σου έδινα έναν κουβά μπογιά. Και ένα πινέλο. Και εσύ, θα το βούταγες στο χρώμα αρκετές φορές, να γίνει το πινέλο σου πορτοκαλί, σα πορτοκάλι, ένα χρώμα όλο ζωή. Τότε εγώ θα σου έλεγα να πάμε να βάψουμε μαζί τον ουρανό, και συ θα ερχόσουνα. Θα βάζαμε και έναν ήλιο να ανατέλλει, κόκκινο και όμορφο, και η εικόνα θα ήταν κάπως έτσι:

Η κοπέλα Power Ranger σήκωσε τα χέρια στα μαλλιά της, να σφίξει την ξανθή της κοτσίδα και μετά την έριξε πίσω στην πλάτη της. Ύστερα, κοίταξε τον πορτοκαλί ουρανό και τον ήλιο, που είχε ένα χρώμα κόκκινο γλυκό, ίσως λιγάκι ροζ. Υπήρχε και ένα συννεφάκι, που λούζονταν στο όμορφο φως που ανέτειλε. Η κοπέλα στέκονταν όρθια (την πλάτη της τη φώτιζε ο πορτοκαλής ουρανός, το ξέρεις αυτό, εσύ τον έβαψες, θυμάσαι;) και ξάφνου σκέφτηκε πως θα θελε να παρατήσει τα πάντα να χαζέψει την ομορφιά, όμως μετά είδε το μαύρο και την πλαγιά που έβραζε και ήξερε πως ήταν ακόμα νωρίς.

Έριξε μια τελευταία ματιά στον ουρανό και έφερε το χέρι στη ζώνη της, στάθηκε μια στιγμή και άρχισε να τρέχει. Ανέβαινε το λόφο γρήγορα, με μεγάλες διασκελιές πήγαινε προς το τρίτο γράμμα. Ένα Χ κεφαλαίο. Αν ήσουν εκεί κοντά και την κοιτούσες θα αναρωτιόσουνα πώς μπορεί να ναι τόσο γυμνασμένη. Αν ήσουν εκεί κοντά θα έβλεπες την μαύρη στολή να πιάνεται από την άκρη του Χ, το σώμα της κοπέλας να διπλώνεται, να πιάνει να σκαρφαλώνει στο μαύρο μέταλλο, να φτάσει στην κορυφή του. Και εκεί, η Power Ranger άρχισε να πηδά με δύναμη, να χτυπά με τα παπούτσια της το γράμμα να το σπάσει, πάντα με πρόσωπο ανέκφραστο και αποφασισμένο, σα μάσκα που δε σπάει ποτέ. Η κοπέλα πολεμούσε και ήξερε πως θα νικήσει, γι αυτό και δεν ξαφνιάστηκε όταν είδε το σίδερο του Χ να σπάει, και αυτό να πέφτει τσακισμένο σε σχήμα ακορντεόν, να βυθίζεται στη μαύρη πλαγιά. Ένα μικρό χαμόγελο έσκασε στα χείλια της κοπέλας και εκείνη έφερε το χέρι στη ζώνη της, να πάρει ένα σχοινί, και έπειτα έγιναν όλα γρήγορα, δε θυμάσαι τίποτα, παρά ένα λάσο να πετάει και να χτυπά τον αέρα με δύναμη, να σφυρίζει, θυμάσαι όλον τον κόσμο να γυρνά, την κοπέλα να σημαδεύει και έπειτα έναν τεράστιο μαύρο όγκο να πνίγεται. Άκουσες ένα κρακγκ και σωριάστηκε και το επόμενο γράμμα. Δεν πρόλαβες να δεις πολλά, αλλά πολύ κοντά σου, πάνω στο χώμα είχε πέσει ένα μαύρο Ο, κεφαλαίο και αυτό, δεμένο. Προτελευταίο.

Φαντάσου πως πετάς με ένα ελικόπτερο. Φοράς τα ακουστικά του πιλότου, δίπλα σου έχεις έναν συνεπιβάτη, διάλεξε όποιον θες. Ακούτε το βόμβο που κάνει η έλικα, καθώς σχίζει τον αέρα, και έχει δροσιά εκεί πάνω. Δίπλα στο παράθυρό σου έχει ένα συννεφάκι που χρυσίζει, εσύ το κοιτάς και ο φίλος και συνεπιβάτης δίπλα σου, ανοίγει το παράθυρο να δει τη θέα κάτω. Η μαύρη πλαγιά. Καμένη σχεδόν. Ακόμα έρημη. Σπαρμένη συντρίμμια τεράστια. Άσχημα, μαύρα και αυτά, σπασμένα. Μια εικόνα χάλια, δε σ’ αρέσει. Ούτε και μένα, πίστεψέ με! Γι’ αυτό, έσκυψα στο αφτί του φίλου σου και του ψιθύρισα κάτι. Αυτός έγνεψε ναι με το κεφάλι συνωμοτικά, άνοιξε το παράθυρο του ελικοπτέρου διάπλατα, και έβγαλε μια τιρκουάζ σκαλίτσα. Δεν ξέρω αν σου το είπα, αλλά το ελικόπτερό σου ήταν μωβ. Και ο φίλος σου κρεμάστηκε από τη σκάλα, ένιωθε λίγο σα να πετάει, φοβόταν και λιγάκι, αλλά και συ θα φοβόσουνα αν ήσουν στον αέρα. Και βάλθηκε να βάφει τον ουρανό, κίτρινο και όμορφο αυτή τη φορά. Ναι, αυτό του είχα πει στο αφτί. Και η όλη εικόνα ίσως και να ήταν κάπως έτσι:

Έχεις έναν πολύ καλό φίλο, στο λέω. Να τον προσέχεις.

Ας μείνουμε λιγάκι ακόμα στο αεροπλάνο. Εσύ, κάθεσαι πίσω από το τιμόνι και κοιτάς έξω από το παράθυρο. Όχι από το παράθυρο με τη σκαλίτσα, από το άλλο, γι αυτό άλλωστε και δε σε ζωγράφισα. Κοιτάς κάτω. ανάμεσα από ένα χρυσό σύννεφο. Βλέπεις την πλαγιά.

Θυμάσαι; Η πλαγιά στεκόταν μαύρη μπροστά στον ουρανό. Στον χρυσαφί ουρανό. Η απόλυτη ερημιά. Μια ηρεμία μετά την έκρηξη. Το ένιωθες. Αν ήσουν εκεί, θα ένιωθες το χώμα κάτω από τα πόδια σου μαλακό, ίσως να φύτρωνε και ένα λουλούδι. Αν έβλεπες τον χρυσαφί ουρανό ίσως και θα σου άρεζε τόσο μα τόσο πολύ που θα έκλεινες τα μάτια. Θα χάζευες τα αέρινα σύννεφα και θα ονειρευόσουν. Αλλά καλύτερα να μην τα κλείσεις τα μάτια. Δε θα δεις την κοπέλα, τότε. Την κοπέλα με τη μαύρη στολή που θυμίζει Power Ranger. Tα μαλλιά της είναι ξανθά, κατάξανθα, μαζεμένα ψηλά να χύνονται στη μαύρη της φόρμα. Το κορμί της ψηλό, αγέρωχο, με τα πόδια λίγο ανοιχτά. Στέκεται όρθια κόντρα στον ουρανό, εκεί που ξεκινά η πλαγιά. Η μαύρη φιγούρα της, με φόντο το κίτρινο, κοιτά ψηλά, προς την κορυφή, βλέπει κάτι μεγάλο. Αν πετούσες με ένα ελικόπτερο εκείνη την ώρα…τώρα που πετάς με ένα ελικόπτερο, μπορείς να δεις 5 γιγάντια γράμματα να κείτονται στην πλαγιά, το ένα δίπλα στο άλλο, όλα συντρίμμια. Όλα; Νομίζω, όχι. Στο έδαφος ήταν 4 γράμματα. Α-Γ-Χ-Ο λέγανε. Μαύρα, καβουρντισμένα, φτιαγμένα σαν από ξύλο που κάηκε, με γωνίες παράξενες.

Η κοπέλα στέκονταν αγέρωχη, μια οπτασία μες τον ήλιο. Ήταν όμορφη με την μαύρη στολή της. Θα μπορούσε να κάθεται εκεί να περιμένει κοιτώντας τον ήλιο που είχε ανέβει ψηλά. Θα μπορούσε να έρθει ένας Power Ranger (που εσύ θα διαλέξεις το χρώμα της στολής του και εγώ θα διαλέξω να τον κάνω κούκλο και καστανό και με ωραίο χαμόγελο) να πάρει την κοπέλα από το χέρι, να περπατήσουν λίγο μαζί, να την κρατήσει σφικτά στην αγκαλιά του και όλα να είναι καλά. Τότε η ιστορία θα τελειώσει.

Όμως, επειδή η κοπέλα έχει κάτι ακόμα να κάνει, η ιστορία θα τελειώσει σε πολύ λίγο, αλλά όχι και ακριβώς τώρα. Έχει μείνει ένα γράμμα. Ένα τελικό Σ. Πρέπει να φτιάξει όλη τη λέξη.

Γι αυτό, η κοπέλα άρχισε να περπατά, λικνιστά, με τα ξανθά της μαλλιά να χορεύουν στην πλάτη της. Χαμογελούσε και ήταν χαρούμενη. Αλήθεια! Και όταν έφτασε στο τελευταίο μαύρο γράμμα άπλωσε το χέρι της και του έδωσε μια σπρωξιά. Ίσα που το ακούμπησε. Νομίζω πως δε χρειάζεται να σου πω πως το γράμμα έπεσε. Και τα πεσμένα γράμματα γινήκαν 5, φτιάχναν μια λέξη: ΑΓΧΟΣ. Θα μπορούσαν να γράφουν και φόβος. Φοβάμαι συχνά, ξέρεις. Θα μπορούσαν να γράφουν και πόνος. Ή ότι άλλο με 5 γράμματα θες. Αλλά καλύτερα να είναι κάτι κακό. Θα μπορούσες να γράψεις και τη λέξη αγάπη, που έχει και αυτή 5 γράμματα. Όμως θα σε συμβούλευα να μην το κάνεις, γιατί δε νομίζω να θέλεις να γίνει συντρίμμια μετά. Γιατί η ιστορία πρέπει να αρχίζει άσχημα και να τελειώνει ωραία. Για να είναι όλοι χαρούμενοι στο τέλος, όπως στα παραμύθια. Για να είναι κάπως έτσι:

Έκανα τον ουρανό ροζ, γιατί μ’ αρέσει αυτό το χρώμα. Στην αρχή, ήθελα να κάνω την κοπέλα να φορά ένα κόκκινο φόρεμα, αλλά ήταν λίγο δύσκολο και εγώ δε ζωγραφίζω καλά. Ήθελα να κάνω και τον όμορφο Power Ranger που λέγαμε πιο πάνω, αλλά αυτός ήταν ακόμα πιο δύσκολος και δεν μπορώ, και έτσι έκανα κάποια λουλούδια. Γι αυτό θέλω τη βοήθειά σου! Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία και σου αρέσει να ζωγραφίζεις, θα ήθελα να μου ζωγραφίσεις το τέλος, όπως το φαντάζεσαι εσύ, να βάλεις ότι θέλεις εκεί που εγώ έκανα τα λουλούδια. Θα μπορούσε να είναι μια θάλασσα, ένα άλογο, το μικρό αδερφάκι της κοπέλας, ότι θες. Ακόμα και ένα παγωτό, αν πεινάς όπως εγώ τώρα. Και τον ουρανό θα μπορούσες να τον βάψεις όπως θέλεις, και να γράψεις όποια λέξη θες, όσα γράμματα κι αν έχει. Θα χαρώ πάρα πολύ αν ζωγραφίσεις κάτι, είτε με το χέρι, είτε στον υπολογιστή, αν και εσύ δε ζωγραφίζεις πολύ καλά, σαν και μένα. Ή θα μπορούσες να γράψεις ένα άλλο τέλος, μια άλλη μέση, μιαν άλλη αρχή. Η απλά να μου πεις πως σου φάνηκε αυτή η ιστορία! Ή να μην κάνεις τίποτα! Πάντως, ότι και αν διαλέξεις, σου στέλνω πολλά φιλιά!

Υ.Γ. Θέλω γνώμες! Καλές και κακές! Αληθεια και τα δυο, δε με νοιάζει! Μου αρκεί που η ιστορία αρέσει σε μένα, αλλά θα ίσως όσα μου πείτε με βοηθήσουν να βελτιωθώ xxx

Μουσική, χορός και Υ.Γ.

2008-06-07T13:38:00.007+03:00

Από τις αγαπημένες μου ταινίες: Step Up 1.

Βreakdance + Ballet =

Final Showcase

ΦΟΒΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ - Youngbloodz - Imma Shine

Υ.Γ.: 0 λόγος που είχα κλείσει την είσοδο στο μπλογκ για λίγες μέρες είναι γιατί μου την έδωσε που δεν είχα έμνευση για καινούργιο post. Μετρώ τις μέρες για τις διακοπές!!! Φιλιά σ' όλους xxx

2008-05-27T16:15:00.004+03:00

Χρειάζομαι τη βοήθειά σας!

Λοιπόν!

Θέλω να κάνω λίστα με blogs στη δεξιά στήλη της σελίδας, blogs που επισκέφτομαι ταχτικά και μη, για να μπορώ να πάω πιο εύκολα, γιατί χάνομαι. Το θέμα είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνω αυτή τη λίστα και χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Αν, λοιπόν έρχομαι από το μπλογκ σας, έρχεστε από το δικό μου, ή αν θα θέλατε να μαθευτούμε τελοσπάντων επί ευκαιρίας για πρώτη φορά ή ότι άλλο, αν σας είναι εύκολο στείλτε ένα σχόλιο σε αυτό το ποστ, ακόμα και κενό, απλά για να...πιάσω το μύτο και να βγω στη γειτονιά σας να σας γράψω στη λίστα. Το ξέρω πως είναι κάπως που το λέω αυτό, αλλά πραγματικά έχω πάει σε πολλά μέρη και όλο χάνομαι. Για οποιαδήποτε βοήθεια σας ευχαριστώ πολύ από πριν!!! xxx

2008-05-25T17:10:00.006+03:00

Καλησπέρα, θα μπω στο θέμα κατευθείαν, μπας και βγει λιγάκι μικρότερο το ποστ, γιατί είμαι πολύ μπλαμπλου εγώ...

Μπράβο το Καλομοιράκι! Τι γλυκιά που είναι αυτή η κοπέλα! Να πω ένα μυστικό; Ζηλεύω! Να της κλέψουμε λίγη τσαχπινιά να μου τη δώσουμε;

Secret Combination <3

Σοβαρά τώρα, δεν ξέρω πω την έχουμε δει εμείς τα γκρινιάρικα, αλλά η τρίτη θέση είναι ΤΕΛΕΙΑ! Τι 'έπεσε θύμα του σοβιετικού μπλογκ', 'η καλομοίρα νίκησε το Ρώσσο στον ημιτελικό', 'χάλκινο στην Καλομοίρα, αν και άξιζε χρυσό' και τέτοια! Αγάπες μου, πείτε ένα μπράβο και βάλτε θαυμαστικό μετά, χωρίς γκρίνια! Δηλαδή αν δεν περνούσε τελικό θα τη σκοτώναμε την κοπέλα;;;

Να πω πως λατρεύω τη Eurovision! Να πω και πως οι δύο ημιτελικοί είναι πιο δίκαιοι από τον ένα, και κάνουν το show πιο πολύ και να πω και δεν έπρεπε να νικήσει ο Ψωνάρος!

Πάντως, ο μπαμπάς μου τη είχε προβλέψει τη Ρωσία πριν καν αρχίσει η ψηφοφορία με το σχόλιο 'όλα θα τα πάρει ο Πούτιν φέτος!!!' Σωστόοοοοοοοος!

O Ψωνάρος

Λοιπόν, σχόλια για κάθε τραγούδι.

1. Romania: Πολύ φωνή ο τύπος, αλλά δε μ' άρεσε ιδιαίτερα.
2. United Kindom: Ποτέ μα ποτέ δεν έχει νικήσει τραγούδι που έπαιζε δεύτερο σε σειρά. Ασχετα με αυτό, με το που βλέπεις αυτό το τραγούδι είσαι σίγουρος πως βγαίνει τελευταίο, γιατί δεν είναι για eurovision.
3. Albania: Tι γλυκειά κοπέλα! Καθόλου άσχημα!
4. Germany: Bad copy of Spice Girls, i'm sorry. Τελευταίο για παρεούλα με την Αγγλία. Το καταλαβαίνεις με το που βλέπεις τις κελεμπίες τους. Μοβ και μπλε..δε γράφει καλά, βρείτε κάτι άλλο! Και να καταγγείλω πως η κοπέλα με το κόκκινα αβάνα μαλλί μου έκλεψε την περούκα που χα στα καρναβάλια. Ντροπής πράγματα!
5. Αrmenia: Μ' αρέσει πολύ και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρώτο.

Qele Qeleeeeeeeee!

6. Bosnia-Herzegovina: Η μπουγάδα! Εγώ γελούσα σ΄όλη τη διάρκεια, ειδικά με το κοριτσάκι που χτυπιόταν στη σκηνή! Πήγε καλά πάντως, νομίζω 10ο.
7. Israel: Βασικά το τραγούδι το είχα ακούσει και παλιά και μου αρέσει γιατί το έχω συνδέσει με κάτι πράγματα. Γενικά ο φωνή βούτηρο ήταν οκ, και μπράβο που πήγαν να τραγουδήσουν χωρίς πολλά πολλά, αλλά το πολύ μπρατσέ δε μ' αρέσει, το ξέρω πως είναι κακία αυτό. Είναι πολύ γλυκό πάντως, σα νανούρισμα!

To νανούρισμα

8. Finland: Κάτι καινούργιο, μήπως; Ξέρουμε πως οι ΗΙΜ και οι Νighwish είναι Φινλανδοί, το εμπεδώσαμε για καλά με τους Lordi, αλλά νομίζω πως μπορούμε να το θυμόμαστε και χωρίς να σας βλέπουμε κάθε χρονιά με τα ίδια. Βαρετό φέτος το τραγουδάκι, sorry.
9. Croatia: Δεν μπορώ να πω γνώμη, γιατί σ' όλη τη διάρκεια του τραγουδιού χάζευα τα πουλιά που προβάλλανε στο φόντο. Πανέμορφα, σαν αληθινά ήτανε! Και βασικά, ο παππούς δεν κατάλαβα τι έκανε, ένας άλλος τραγουδούσε, εννοώ εκτός από το ότι ήταν 75 τι άλλο έκανε. Αλλά κοιτούσα τα πουλιά είπαμε, και μπορεί να μου διέφυγε κάτι.
10. Poland: Ωραίο φόρεμα! Χρωματικά ήταν μια χαρά καμωμένο όλο το τραγούδι σα σύνολο.
11. Iceland: Πολύ showman ο τύπος! Μ' άρεσε αυτό, ίσως πήγαινε καλά πριν από 5 ή 10 χρόνια, αλλά όχι τώρα.
12. Turkey: Πάνε ο καλές εποχές με τη Sertab!

Η παλιά καλή Τουρκία!

Δε μ' άρεσε, βασικά μόνο το ρεφρέν ξεχώριζα, και αυτό δεν το θυμάμαι καθόλου και τα τούρκικα σε μ' αρέσει έτσι όπως ακούγονται. Μπορεί να εξηγήσω την 7η θέση μόνο αν σκεφτώ πως εφόσον υπήρχαν μόνο δύο ροκ τραγούδια, οι λάτρεις του ροκ ψήφιζαν Τουρκία ή Φινλανδία και τέλος.
13. Portugal. Αχ, πολύ μπαλάντα έπεσε! Δεν ήταν άσχημο, αλλά δε με τρέλανε κιόλας. Βασικά τα ρούχα της κοπέλας ήταν εντελώς άουτ, ειδικά η χρυσή μπορντούρα στο μανδύα της, ήταν χάλια και χαλούσε την ηρεμία του άσπρου στο μπλε ταξιδιάρικο φόντο. Δεν κατάλαβα γιατί θεωρούνται φαβορί. Α, και μας έδωσαν κουλουράκι γιατί μας έχουν άχτι για το Εuro, είναι πασιφανές αυτό!
14. Latvia: Επιτέλους ένα Γιουροβιζιονιακό τραγούδι!! With a hii hii hoo and a hii hii hey!We're hoisting the flag to be free! We will steal the show, Jolly Rogers goWe are wolves of the sea! Τι χαρούμενο τραγούδι! Χοροπηδούσαμε στον καναπέ με την αδερφή μου και πορωνόμασταν With a hii hii hoo and a hii hii hey! Τι τέλειο τραγούδι! Μόνο στη Γιουροβίζιον τα ζεις αυτά! Και στον Κidengarden, άντε! Πρέπει να βρω τα πειρατοplaymobil που είχα όταν ήμουν 5. Ελπίζω να μην τα πέταξε η μαμά!!

Ηii hii hoo, hii hii hey!

15: Denmark: Εγώ ήμουν ακόμα στους πειρατές και δε θυμάμαι το τραγούδι. Μόνο τον μπερέ του τύπου θυμάμαι. Α! Τότε είχε έρθει και η πίτσα, καμιά ώρα μετά που την παραγγείλαμε και ήμουν επιπλέον απασχολημένη.
16: Georgia: Πολύ συγκινήθηκα με την τυφλή ερμηνεύτρια. Σταμάτησα να τραγουδώ και το hii hii hoo να φανταστείτε. Εγώ θα ένιωθα τρομερή ανασφάλεια σε μια τόσο τεράστια σκηνή με τόσο κόσμο από κάτω, ούσα τυφλή. Και τα πλάνα τους σκότωσαν, όταν άλλαξαν στα άσπρα έδειχναν κερκίδες.

Το γαλλικό διαστημικό αυτοκινητάκι

17: France: Α, ο Γάλλος μ' άρεσε. Και από την artistic πλευρά το προβάλλαν μια χαρά. Βέβαια, το ασημί αυτοκινητάκι μου θύμιζε τα Luna κάτι που είχαν παρατήσει τα Appollo στο φεγγάρι, αλλά καλό είναι να τους θυμόμαστε τους αστροναύτες καμιά φορά, έστω και στα άσχετα, ψυχούλα έχουν και αυτοί. Στην περίπτωση που δεν το χανε γυρίσει το όλο πράγμα στο...στούντιο! Το red-bull δίνει φτεράααααααα! (καλά αν δεν πετάξω το άσχετό μου, δεν μπορώ)
18: Azerbaijan: Πολύ γλέντι ρε παιδί μου! Ξεσαλώσανε αυτοί!
19. Ukraine: Γιατί κανείς δε μιλάει για την Ουκρανία; Την ξεχάσαν όλοι, ακόμα και τα μεσημεριανά! Μετά το Ρώσο ήταν και αυτή και μετά εμείς.
20. Sweden: Που λέτε, θα γίνω και πάλι κακιά, αλλά δε στεναχωριέμαι καθόλου που πάτωσε η Σουηδία. Έτσι πρέπει το εξωγηινάκι! Αλλά δεν πειράζει! Νέα είναι ακόμα, τα 33 δεν έκλεισε καλά καλά η κοπέλα, έχει χρόνια μπροστά της! Θα ξανασυμμετάσχει και στο τέλος θα τη βαρεθούμε τόσο που θα της δώσουμε την πρωτιά να ησυχάσουμε! Και αυτή από την πολύ χαρά της θα γιορτάσει τη νίκη της δεόντως και θα τρέξει να κάνει ακόμα μία πλαστική! Αμ τι!

Εξωγήινη ετών 33 (το τραγούδι είναι καλό)

21. Ελλαδάαααααααααααρρρρρρρρρρααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!! Φρέσκο και σέξι! Και ενθουσιάστηκε και ο κόσμος! Όλοι μας αγαπάνε! Είδατε τι γεμάτες που ταν οι κερκίδες σ' όλη τη διάρκεια του τραγουδιού; Ακόμα και τα φώτα από την οροφή μας θαύμαζαν! Το χουμε, το χουμεεεεεεεεεεε!
22. Spain: Είδα τον τύπο χωρίς περούκα και έχει σγουρό μαλλάκι και μια γλυκιά φατσούλα, καμιά σχέση με αυτόν τον κιτς αποκρουστικό γεράκο που ψάχνει για γκόμενα που είδαμε στη σκηνή. Σίγουρα θα παίζει το τραγουδάκι το καλοκαιράκι, αλλά δεν τρελαίνομαι. Μπροστά στο hii hii hoo hey κανείς!
23. Serbia: Αχ, τι ωραίο! Το καλύτερο από μπαλάντες και με διαφορά! Φανταστείτε να έχετε μια γυναίκα να πλένει τα πιάτα και να τραγουδάει έτσι. Και τι δε θα δινα να χα τέτοια φωνή! Οκ, τα πιάτα δεν είναι must, μπορώ να πω.

Η μέρα που σκλαβώθηκαν όλες η μανάδες

Ερώτηση: Γιατί όλες οι μαμάδες έχουν crush με τον Σέρβο;;; Τον Ζέλικο εννοώ. Από τη μετάΣάκεια εποχή και έπειτα και το βλέπω να κρατά το πράγμα για πολύ, κατ' εμέ, δύσκολα θα τον ξεπεράσουν... Βέβαια, ούτε εγώ θα λεγα όχι σε κάποιον που θα μου γραφε τέτοιες μουσικές, αλλά όσο ναι η ανανέωση ποτέ δεν έκανε κακό!

24. Russia: Ένα έχω να πω. Δεν συμπαθώ τον Dima Billan. Kαθόλου όμως. Νίκησε λόγω συμμαχιών και λόγω Plousenko κα του βιολιστή. Οι δυο τελευταίοι μου είναι παλιοί γνώριμοι, λόγω των πρωταθλημάτων πατινάζ, αλλά δεν ήμουν ποτέ φαν του Plousenko, γιατί είμαι του Stephane Lambiel. Άκουσα πως το στραντιβάριους του βιολιστή το φυλάγανε μπάτσοι επί 25ου βάσεως. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα πως ο Billan δε συμπαθεί τους μπάτσους και τον επηρεάζαν αρνητικά και γι αυτό είχε ξινισμένα μούτρα καθ' όλη τη διοργάνωση. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται το πράγμα. Τέσπα, δε θα σκάσω γι αυτόνανε!
25. Νοrway: Συμπαθητικό! Είναι σημαντικό να συμπαθάς τον/την τραγουδιστή/α! Ερωτιάρικο, αλλά το έχω ξανακούσει αυτό το τραγούδι...Ακόμα και οι στίχοι μου θυμίζουν. Αλλά δεν πειράζει.

Αυτά που λέτε! Κατ' εμέ οι θέσεις θα πρεπε να τανε:

1. With a hii hii hoo, with a hii hii hey!
2. My secret combination!
3. Qele-qele!

Kαι μια και το πηξα το ποστ στα βιντεάκια, πάρ' τε και λίγη Παπαρίζου να θυμόμαστε!

Οur number 1!

Αντε μμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμάκια!!!!!!!!!!!
Και δεν πιστεύω να τολμήσει κανένας να πάρει το ποστ στα σοβαρά! Κάτι ξέρω και το λέω! xxx ;)

Πώς να σώσουμε τον κόσμο!

2008-05-19T16:33:00.003+03:00

Αν βιάζεστε διαβάστε μονάχα τα μαύρα γράμματα!

Αγαπητοί σύνεδροι καλώς ορίσατε 14ο Ετήσιο Συνέδριο Σπαζοκεφαλιάς. Το θέμα της σημερινής μας συζήτησης είναι: ‘Προτάσεις και τρόποι για να αλλάξουμε τον κόσμο.’ Στο τέλος κάθε ομιλίας οι παραβρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να απευθύνουν τις ερωτήσεις τους στον ομιλητή, αρκεί αυτές να είναι εντός θέματος και να έχουν εκφραστεί όσο πιο πολιτισμένα γίνεται. Οι ομιλητές θα πρέπει να δώσουν μια εξίσου πολιτισμένη απάντηση, όπου φυσικά αυτό είναι εφικτό. Σας υπενθυμίζουμε πως η βιντεοσκόπηση και οι κοριοί απαγορεύονται. Σας παρακαλούμε να απενεργοποιήσετε τις τα κινητά σας τηλέφωνα και σας ευχόμαστε καλή και επιμορφωτική διασκέδαση.

Ακολουθούν παρατεταμένα χειροκροτήματα από όλο το ακροατήριο. Μάλιστα, μια υπερβολικά ψηλόλιγνη κοπελίτσα έχει σηκωθεί όρθια και χειροκροτά με τόσο πάθος που φοβάσαι πως θα της βγουν τα χέρια. Είναι ντυμένη με τζιν και σταράκια (τα οποία φυσικά δεν φαίνονται, εκτός κι αν σκύψεις και αφήσεις το βλέμμα σου να πλανηθεί κάτω από τα καθίσματα) έχοντας τα μαλλιά της πιασμένα με ένα κλάμερ να χύνονται στο πίσω μέρος του κεφαλιού της.

-Θέλετε τίποτα; απαντά στο σκούντημα του εύσωμου σοβαρού κυρίου που κάθεται δίπλα της. Εκείνος της γνέφει προς την εξέδρα και την πενηντάρα αγέρωχη εκφωνήτρια.

-Επαναλαμβάνουμε, παρακαλείται η πρώτη σύνεδρος να μας παρουσιάσει την ομιλία της! Αν δεν προσέλθει εγκαίρως θα προχωρήσουμε στην επόμενη ομιλία.

Η κοπέλα πετάγεται όρθια αγκαλιάζοντας τον γαλάζιο της φάκελο. Ψελλίζει ένα συνωμοτικό ‘ευχαριστώ’ στον σοβαρό κύριο και αρχίζει να προχωρά προς την άκρη της σειράς της ψελλίζοντας συγνώμες εδώ και εκεί. Φτάνοντας στην εξέδρα σκέφτεται πως θα ενοχλούσε λιγότερο τον κόσμο αν πολύ απλά έβγαινε από την άλλη πλευρά, αλλά είναι πλέον αργά.

Αφήνει το βλέμμα της να πλανηθεί στο ακροατήριο.
Η αίθουσα ανήκε σε ένα μικρό θέατρο. Τα συνέδρια σπαζοκεφαλιάς είχαν προσφάτως χάσει τον σημαντικότερο χορηγό τους όταν αυτός απογοητευμένος που το περσινό συνέδριο με θέμα ‘96 λόγοι για να κλείσω την τηλεόρασή μου’ δεν βρήκε ιδιαίτερη αποδοχή από το ευρύ κοινό, αποφάσισε να αποσύρει τα χρήματά του. Παρόλα αυτά, οι παραβρισκόμενοι δεν έδειχναν να έχουν την παραμικρή σκοτούρα γι’ αυτό. Άνθρωποι ευρηματικοί και πολυάσχολοι, με τις έμφυτες ανησυχίες τους να μην τους αφήνουν λεπτό αγαπούσαν πολύ αυτά τα ιδιόρρυθμα συνέδρια. Δεν ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, γιατί ήξεραν πως αυτό δε γίνεται, αν γινόταν θα είχε γίνει ήδη. Ήθελαν μόνο να τον κάνουν λίγο πιο χαρούμενο, πιο πολύχρωμο, πιο ευαίσθητο. Αυτά όσον αναφορά τις γενικές τους πεποιθήσεις. Επί του παρόντος κάθονταν καθηλωμένοι στις καρέκλες τους, ελαφρώς ενοχλημένοι, περιμένοντας την πρώτη σύνεδρο να αρχίσει την ομιλία της. Κάτι που δεν άργησε να γίνει.

-Χμ, καλησπέρα σας!
-Δεν ακούγεσαι! φώναξε κάποιος από το ακροατήριο
-Γιατί; η κοπέλα απεύθυνε την ερώτησή της γενικά. Γρήγορα κατάλαβε το γιατί και ρύθμισε το μικρόφωνο μπροστά της.
-5,7,9 είπε. Είχε βαρεθεί να ακούει να λένε 1,2,3 όταν δοκίμαζαν τα μικρόφωνα. Τώρα είναι καλύτερα, επιδοκίμασε και παίρνοντας σοβαρό ύφος συνέχισε, ή μάλλον άρχισε: Μιας και έχουμε χάσει πολύ χρόνο, θα μπω κατευθείαν στις προτάσεις μου.

‘Κατά την γνώμη μου η διαδικασία αλλαγής του κόσμου είναι ιδιαίτερα απλή. Το μόνο που χρειάζεται είναι η συνεργασία του ίδιου του κυρίου κόσμου. Αν ο κύριος συνεργαζόταν, είμαι σίγουρη πως τα αποτελέσματα θα ήταν άκρως θεαματικά. Αρκεί να του κάνουμε τα παρακάτω:)‘

α)Τον βάζουμε στον πλυντήριο (μετά από 2,5 ώρες αργής πλύσης στους 30ο, ο κύριος κόσμος θα είναι πεντακάθαρος. Όλα τα σκουπίδια της γης θα εξαφανίζονταν και η θάλασσα θα ήταν και πάλι καθαρή.)

β)Τον στεγνώνουμε με μια μεγάλη πολύχρωμη πετσέτα, κάνοντας το παν για να τον γαργαλήσουμε (από την θερμότητα που θα του μεταδοθεί θα εξατμιστεί όλη η ατμοσφαιρική ρύπανση και το με το γέλιο του θα γίνει πιο όμορφος)

γ)Του στεγνώνουμε τα μαλλιά με πιστολάκι (έτσι δίνουμε την πνοή της ζωής σ’ όποιον την έχει ανάγκη κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Και εξατμίζονται και όλες οι δυστυχίες και οι ασθένειες

δ)Του κουρεύουμε και του κόβουμε την ψαλίδα (με αυτόν τον τρόπο βοηθάμε τον κύριο κόσμο να εξαφανίσει τον πόνο, την αδικία, τη διαφθορά, το ρατσισμό, την πείνα κλπ

ε)Του κόβουμε τα νύχια και του μαθαίνουμε να μην μάχεται με την βία (καταργούνται η πόλεμοι)

στ) Του μπαλώνουμε τα ρούχα (έτσι κλείνει η τρύπα του όζοντος)

ζ)Τον ντύνουμε με τα ρούχα που μπαλώσαμε (κανείς δεν υπάρχει χωρίς προστασία, αγάπη, οικογένεια και φροντίδα)

η)Του βάζουμε ένα ζευγάρι γυαλιά (έτσι ο κύριος κόσμος είναι ένας κινούμενος ηλιακός συλλέκτης συμβάλλοντας στην εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας)

θ)Τον ψεκάζουμε με νερό για να ξυπνήσει, γιατί νύσταξε (με αυτόν τον τρόπο το νερό της γης γίνεται καθαρό και καθόλου δυσεύρετο. Επίσης, ο κόσμος ‘ξυπνάει’)

ι)Τον πάμε σε ένα κατάστημα με παιχνίδια (ο κύριος κόσμος διαλέγει πολλά λούτρινα ζωάκια, κατά συνέπεια δεν υπάρχουν πλέον είδη ζώων υπό εξαφάνιση. Επίσης διαλέγει μινιατούρες δέντρων που γεμίζουν τον κόσμο με πράσινο)

κ)Τον πάμε στο λούνα παρκ και τον ανεβάζουμε στις κούνιες που γυρνάνε πολύ πολύ γρήγορα (έτσι του γίνεται πλύση εγκεφάλου και όλα τα κακά χαρακτηριστικά του κυρίου κόσμου γλιστρούν από τα αυτιά του)

λ)Τον πάμε στο σχολείο (εκεί ο κύριος κόσμος ανοίγει τους ορίζοντες του, αποκτά αξίες, γνώσεις και ανθρωπιά, γνωρίζει τις τέχνες και τον πολιτισμό και μαθαίνει να βελτιώνει μόνος τους τον εαυτό του)

μ)Τέλος, τον αφήνουμε να χαρεί τη ζωή του (ακολουθούν το παράδειγμα του όλοι οι άνθρωποι της γης)

Αυτά! Δεν είναι πολύ απλό; η κοπέλα σηκώνει το βλέμμα της από της σημειώσεις που διάβαζε και κοιτά το ακροατήριο.

Στο ακροατήριο επικρατεί σιωπή. Οι σύνεδροι κοιτάνε αμήχανα ο ένας τον άλλο.

-Ε, ξέρετε, μπορείτε να μου κάνετε όποια ερώτηση θέλετε! Δε μπορώ να απαντήσω μόνο σε μία. Ίσως σε δύο. Αλλά για τις άλλες όλο και κάτι θα κάνω! η νεαρή σύνεδρος κοίταξε τους παραβρισκόμενους λίγο σαστισμένα με την απάθειά τους.
-Δεσποινίς; ένα χέρι σηκώθηκε από κάτω. Ανήκε σε έναν κουστουμαρισμένο κύριο.
-Μάλιστα!
-Βρίσκω πως η πρότασή σας δεν είναι καθόλου ρεαλιστική, για να μην αναφέρουμε τα μεγάλα γνωστικά κενά που φανερώνει. Προφανώς αγνοείτε πως δεν μιλάμε ούτε για παιδάκι, ούτε για κύριο. Ο κόσμος είναι πλανήτης. Τι έχετε να πείτε για όλα αυτά;

Η κοπέλα δάγκωσε ελαφριά το κάτω της χείλος. Σκέφτηκε για λίγα δευτερόλεπτα, μετά χάρισε ένα μικρό χαμόγελο και είπε απλά:
-Ήταν η ερώτηση που ήλπιζα να μη με ρωτήσετε. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω να απαντήσω τίποτα. Ελπίζω η δική σας πρόταση να είναι πιο ρεαλιστική. Αν θέλετε τίποτα άλλο…

-Ποια ήταν η δεύτερη ερώτηση που δεν ήθελες να σου κάνουν; ρώτησε ένα νεαρό αγόρι. Αν επιτρέπεται βέβαια.
-Φυσικά και επιτρέπεται! Για την ακρίβεια δεν είναι ερώτηση, αλλά παρατήρηση. Να, αν μου λέγατε πως αν γινόταν όλα τα παραπάνω ο κόσμος θα ήταν τόσο τέλειος που θα καταντούσε βαρετός, δε θα ήξερα επίσης τι να σας πω. Μάλλον θα συμφωνούσα.
Πάλι ησυχία.

-Αν δεν υπάρχει άλλη ερώτηση, ας προχωρήσουμε στην επόμενη ομιλία, πήρε το λόγο η υπεύθυνη. Σε ευχαριστούμε, πρόσθεσε άτονα.
-Και γω σας ευχαριστώ! Και περιμένω με αγωνία τις δικές σας προτάσεις. Ειδικά του κυρίου, η κοπέλα έγνεψε πονηρά προς τον κουστουμαρισμένο που της απηύθυνε την πρώτη ερώτηση.

Και παίρνοντας τον γαλάζιο της φάκελο, κατέβηκε πάλι γρήγορα τα σκαλάκια και προχώρησε προς τη θέση της. Αυτή τη φορά από τη σωστή μεριά, χωρίς να ενοχλήσει τον κόσμο. Ο κόσμος είχε πολλά και ποικίλα προβλήματα. Δε χρειαζόταν να προσθέσει άλλα. Έφταναν και με το παραπάνω.

Ανοιξη 2006

Υ.Γ. Χαρίζω την ανάρτηση στον κύριο K., που μας έκανε φιλολογικά στο γυμνάσιο, γιατί παρόλο που ήταν χάλια καθηγητής περνούσα πολύ όμορφα και δημιουργικά στις ώρες του και μου λείπουν...

: ( για Αναστάση και Κων'νο, πρόταση για Dance και Πανελλήνιες

2008-05-19T15:27:00.000+03:00

Να πω στα γρήγορα πως στεναχωρήθηκα πολύ χθες που έφυγε ο Κων/νος από το Dance και τραυματίστηκε ο Αναστάσης, γιατί είναι και οι δυο από τους πιο αγαπημένους μου. Πάντως το live ήταν το καλύτερο μέχρι τώρα! Και ο Μεταξόπουλος τελικά είναι πολύ πιο ανθρώπινος από ότι μας δείχνει συνήθως. Τώρα πια οι δυο πιο αγαπημένοι μου παίκτες είναι ο Ανδρέας και η Ζωή. Τελευταία συμπαθώ πολύ και την Άνια, και τον Ιγκόρ επίσης. Αυτά.

Επειδή, λοιπόν, όλοι οι χαρευτές είναι εντελώς τέλειοι και δε θέλω να φύγει κανένας, έχω μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση: στο επόμενο live να φύγει η Καγιά. Ωραία πρόταση, δε βρίστετε; Είναι πολύ γλυκερή, δεν την αντέχω. Και αυτές οι τσιρίδες της όταν εκφωνεί τα ονόματα των κοριτσιών μου τη σπάνε. Πάντα αφήνουμε με την αδερφή μου επιφωνήματα τύπου ωωωωοοοουυυυυυ!!, αλλά δυστυχώς αυτή μέσα από το γυαλί αγνοεί την κοροιδία μας, αλλά δεν πειράζει.

Να ευχηθώ μια θερμότατη θερμότατη θερμότατη ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες! Όλα θα πάνε καλά, μια ανάσα έμεινε! <3

Παγαποντιά!

2008-05-18T16:26:00.006+03:00

Λοιπόν, λέω να κάνω μια παγαποντιά...

Έχω τα εξής δύο πρoβλήματα:

α) Λόγω εξετάσεων δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με το μπλογκ και
β) γενικά κάνω αγώνα για να μην αποσπώμαι από χίλια δυο ενδιαφέροντα πράγματα και να διαβάζω τα ηλίθια μαθήματά μου.

Και μετά έχουμε και το
γ) δε θέλω να στείλω τίποτα τέτοιο...

...γιατί είναι πολύ καταθλιπτικό.

Γι' αυτό, λοιπόν, αποφάσισα να ποστάρω...κάποια ποστς που είχα ήδη ποστάρει στην αρχή του μπλογκ όλα μαζί και θέλω να τα δείτε.

Πολλές φορές μπαίνω σ' ένα μπλογκ που μου αρέσει πάρα πολύ και θα θελα να διαβάσω και άλλα παλιότερα ποστς, αλλά...βαριέμαι. Βλέπω εκει δίπλα τις κατηγορίες ωραίες και συμμαζεμμένες, αλλά τελοσπάντων, δε διαβάζω ποτέ τα παλιά.

Όχι ότι τα παλιά μου ποστς είναι τίποτα το συγκλονιστικό (καλά, αν εξαιρέσουμε το ότι έχουν την τιμή να είναι δικά μου) αλλά είναι μια καλύτερη λύση από το τίποτα.

Αυτά. Φιλάκια πολλά. Θα γυρίσω στις πρώτες σελίδες να δω τι να ξαναστείλω, γιατί ούτε εγώ τα πολυθυμάμαι. Πάντως, σίγουρα δεν υπάρχουν και πολλοί τρελοί σαν και μένα στην μπλογκόσφαιρα που ξαναστέλνουν τα ίδια για να μη μείνει έρημο το μπλογκ, αλλά πώς να το κάνουμε; Ακόμα και σ' αυτό πρωτοτυπώ! Χιχιχιχιχι! (<--- evil laugh)

+ μπλα μπλα, + new layout και άλλα...

2008-05-15T16:26:00.009+03:00

Λοιπόν! Λοιπόν, να πάρω τα πράγματα από την αρχή, γιατί είναι αρκετά αυτά που θέλω να πω.

1. Σήμερα γέλασα πάρα πολύ στο σχολείο! Μιλάμε, πονούσαν οι μύες μου (δεν ξέρω αν το οι μύες είναι σωστό, πολλές φορές μπερδεύω τα αρχαία με τα νέα) Φυσικά, δύσκολα μεταφέρονται τα αστεία εδω πέρα, αλλά μπορώ να στείλω αυτό. Είναι το τεστ φυσικής μιας συμμαθήτριάς μου. Τα κόκκινα είναι οι διορθώσεις της καθηγήτριας!

Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας και είχαμε λυθεί στα γέλια! Αν είναι δυνατόν! Δεν είχε διορθώσει τίποτα, αλλά είχε γράψει μόνο + μπλα μπλα!!!!

Τι ωραία που μαθαίνουμε στα ελληνικά σχολεία!

Λοιπόν, το βρήκα το κόλπο για τις εξετάσεις! Θα αρχίσω να λύνω την άσκηση φυσικής, και μόλις κολλήσω (γιατί σίγουρα θα κολλήσω και ξεκόλλημα δεν προβλέπεται , εκτός αν βοηθήσουν οι διπλανοί) θα γράψω + μπλα μπλα!!! Βέβαια, παίζει και η καθηγήτρια με τη σειρά της να μου διωρθώσει πως έπρεπε να βάλω + πιο πολύ μπλα μπλα, ή να γράψει κάτι τύπου + λείπει πολύ πολύ πολύ μπλα μπλα μπλα, αλλά σε κάθε περίπτωση πιστεύω πως αξίζει... να το ρισκάρω!!! Λέτε να μου κατεβάσει η καθηγήτρια βαθμό για το δούλεμα;;; Εσείς αν ήσασταν καθηγητής τι θα κάνατε; Εγώ θα γελούσα! :) :) :)

2. Όχι πως χρειάζεται να το ανακοινώσω για να το καταλάβετε, αλλά άλλαξα layout. Τώρα για το αν μ' αρέσει... Μ' αρέσει, δε λέω! Βέβαια, μου πήρε καμιά βδομάδα να το συνηθίσω, αλλά τώρα όλα καλά. Και η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται λιγάκι χλωμό και θα θελα να αλλάξω το backround χρώμα και να κρατήσω τη φιγούρα στο πλάι, αλλά δεν ξέρω πως, και τέλοσπάντων, είναι μια χαρά. Ένα άλλο πράγμα που μου τη δίνει, είναι ότι οι φωτογραφίες πάνω σε αυτό το γαλάζιο, που είναι και διαφανές, φαίνονται πολύ θολές και είναι χάλια. Αλλά υγεία. Λέω να αλλάζω layout ανά τρίμηνο ή κάτι τέτοιο, ίσως βάλω και ψηφοφορία να ψηφίζετε το επόμενο μεταξύ 3-4. Θα δούμε.

3. Σήμερα κλείσαν τα σχολεία... Εννοώ, αρχίζουν οι εξετάσεις. Συνήθως λατρεύω τις εξετάσεις, γιατί κοιμάμαι το πρωί και γενικά είναι πολύ πιο χαλαρά από το σχολικό έτος, αλλά φέτος είναι αλλιώς, μιας και με τα ταξίδια και τα νοσοκομεία έχω να ασχοληθώ με μαθήματα πάνω από μήνα και αυτό σημαίνει ότι α) τα μυαλά μου πετάνε και δε μπορώ να τα συμμαζέψω με τίποτα β) ξεσυνήθησα το πόσο βαρετό είναι να διαβάζεις και μου κακοφαίνεται πολύ περισσότερο από το κανονικό γ) δεν έχω κάνει λέξη επανάληψη. Για τα θετικά δε με πολυνοιάζει, αλλά για την κατεύθυνση με νοιάζει και πολύ μάλιστα, αλλά τέλοσπάντων. Προσπαθώ να μην αγχώνομαι γιατί η δικιά μου λύση στο άγχος είναι μία. Τα παρατάω. Αλλά, όλα θα πάνε καλά. Έχω συνειδητοποιήσει όσο δεν πάει άλλο πως υπάρχουν ένα σωρό πράγματα πιο σημαντικά από τις εξετάσεις, και στο κάτω κάτω Β λυκείου είμαι και δε δίνω για πανεπιστήμιο.

Αυτά που λέτε!!!!!!! Τι όμορφες μέρες που κάνει! Χαρά θεού είναι! Το καλοκαίρι πλησιάζει! Καλησπέρες και φιλιά!!!!!

2008-05-06T15:54:00.050+03:00

Ladies and Gentlemen!

Ms Chryssa, Ms Matina, Ms Evi and Mr Kostas...

Present... the superhilarious city oooooof...STOCKHOLM!

Welcome to Sweden! The beautiful land...

...of bikes....

And... HOT guys!!!

Enjoy...

This post is dedicated to me, myself and I, to Matina, Evi, Kostas, Mrs Ch., Mrs N. and Mr N., Alexandra, Mikaela, Cornelia and their mum, Alex, Cherias, Emeli, Josefine, Felix, to all swedish guys of Danderyds Gymnasium (sorry for forgeting your names, i feel awful right now, but they are too hard) this post is also dedicated to Estonia Manaria, the-where-are-you-from-do-you-like-skiing? drung guy, to eco-news guys from...was it Wales?, the mysterious last nigh kisser, the guitar-boy from Germany, the clown guys (dunno their country) to the soldier and the-fuck-guy from Spain (a thousant sorries for laughing, but it was hilarious, glad you didn't hurt yourself) to the owner of the locker i wrote 'i love you', hope you're not a girl, to the guy of the 12 actors of the 3rd level, to the kind ladies who were cooking the food for lunch at school, to Mr Martin (welcome, put your chewing gums here, good, is the whole Greek team here?) to the taxi driver who picked us at 2 o clock at Taby and luckily didn't kil us, to the good neibours of Portugal, to Security people in Vienna's Airport (sorry there was no bomb in our dancing hula hoop) to Peter, to the people who were bringing fruits outside Aulan, the apples were absolutely great, and last but not least, to all Eco-Staff students, teachers, hosting families and E-V-E-R-Y-B-O-D-Y who participated in Eco-Rocks 08!

P.S. More Stockholm photos will be posted here...but don't know when exactly.

2008-05-01T19:26:00.022+03:00

Άργησα λιγάκι για να κάνω την Πρωτομαγιάτικη ανάρτηση, αλλά δεν πειράζει.

Θέλω να σας δείξω μερικές φωτό από τα λουλουδοστεφάνια μου. Δεν είναι από φέτος, γιατί λόγω ανάρρωσης δεν έπιασα το Μάη, αλλά από αμάραντα λουλούδια!

Τα λουλούδια ήταν κάποτε ροζ, αλλά όταν ξεράθηκαν έγιναν κίτρινα και το στεφάνι που έφτιαξα ήταν κάπως έτσι. Μου πήρε πολλές ώρες!

Το στεφάνι το είχαμε για αρκετό καιρό πάνω από το πιάνο, αλλά μου φαίνονται πολύ χλωμό και είπα...να το βάψω. Αρχικά έκανα ένα μικρό πείραμα με κάτι λουλουδάκια πρώτα. Τα βαψα με τέμπερες, λοιπόν, και δείχναν έτσι:

Δεν είμαι σίγουρη για το αν είναι καλύτερα ή όχι, πάντως έβαψα και τα λουλουδάκια από το στεφάνι και τώρα είναι έτσι:

Δεν μπορώ να πω πως δε μ' αρέσει, αλλά μου φαίνεται λίγο ψεύτικο με τόσα χρώματα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον είναι όμορφο. Ξέρετε, όταν φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου, αφιερώνεις χρόνο και κομμάτια του εαυτού σου γι αυτό, τότε είναι κάπως δύσκολο να κρίνεις αντικειμενικά. Αγαπώ πολύ αυτό το στεφάνι. Γιατί είναι δικό μου, κάθε λουλούδι, κάθε φύλο ή κοτσανάκι.

Το έχω χαρίσει στη μεγάλη μου αδερφή, αλλά φοβάται να το πάρει μαζί της μέχρι τη Φινλανδία. Φοβάται, λέει, ακόμα και να το πιάσει για να μη σπάσει. Είναι δικό της πάντως.

Τι άλλο, τι άλλο...

Α. Αυτό το στεφάνι είναι εντελώς ψεύτικο. Από πλαστικά λουλούδια. Το έφιαξα για ένα θεατρικό του σχολείου.

Αυτά τώρα είναι κάτι άλλα λουλούδια που αποξηραίνω.

Και κάποια άλλα:

Τέλος, αυτά τα λουλούδια είναι πολύ πολυταξιδεμένα! Έχουν ταξιδέψει σ' όλη την Ευρώπη σας λέω! Και σε αεροπλάνο μπήκανε, αμέεε! Τα μάζεψα στη Σουηδία.

Και εδώ είναι και το πάρκο, έξω από το Vasa Museum.

Αυτά που λέτε! Καλό Μάη να χουμε! Το καλοκαίρι κοντεύει! Μάκια πολλά!

2008-04-29T17:57:00.012+03:00

Offscreen **Nockin' on my door**

-Έξω! Έξω όλοι!

** Ntoup ntoup - ntoing - tak **

-Έεεεεξω λέμε! Δουλεύω!

** Graup douk doink - graaaaang - dagidaggggou **

-Δουλεύω γαμώτο! Ελάτε μετά, ποτέ, δεν ξέρω, παρατείστε με!

Η πόρτα άνοιξε μόνη της. Ίσα μια τσάλα να φανούν δυο φωτογραφίες πεταμένες στο πάτωμα. Μια τρίτη στα χέρια μου.

Σηκώθηκα εκνευρισμένη να κλείσω την πόρτα. Έσκυψα πάλι στη δουλειά μου.

** Off screen **

Ψαχούλευα φωτογραφίες με μανία. Το γραφείο μπροστά μου ήταν γεμάτο. Στάθηκα σε μια, γέλασα, την έβαλα στην άκρη.

Πόπο... Τρελάρα που είμαι! Ακόμη και τα φανάρια στους δρόμους φωτογράφισα!

** Off screen **

Τα πρώτα χαμόγελα είχαν αρχίσει να σκάνε! Πήρα ένα καδρόνι δίπλα και έγραψα:

CUUUUUUUUUUUUUUTTTTTTTTTTTTTT!!!!!!!!!!

2008-04-27T18:32:00.008+03:00

SciFi and Fantasy Art: The Dark Forest ©Vita Joksic.

...............................................................

Γραμμένο παλιά. 4/12/06. Το χαρίζω σ' όλους τους εφήβους του κόσμου. Και στα παιδιά που γράφουν πανελλήνιες.

Τα ασημένια πέπλα της ομίχλης σκέπαζαν αέρινα το ξέφωτο του δάσους. Οι κορμοί των δέντρων, μαύροι, αιχμηροί, τρυπούσαν την καταχνιά. Και ανάμεσα τους ένα αγόρι. Καθόταν στο χώμα με πλεγμένα τα γόνατα, αγκαλιά με μια ξύλινη κιθάρα. Έμπλεκε τα δάκτυλά του στις χορδές της, τις χάιδευε απαλά, και αυτές ανέδυαν μελωδίες γλυκές. Νότες ζεστές, απέριττες. Το αγόρι είχε το βλέμμα στραμμένο προς το χώμα, τα δάκτυλά του κυλούσαν στις χορδές χωρίς να τα κοιτά, κάναν τις σκέψεις του ήχους μόνα τους σχεδόν, σα να χε γεννηθεί με την κιθάρα αγκαλιά. Μια μελωδία που ρέει…

Και αυτός ψιθύριζε λόγια τρυφερά. Για μια κοπέλα. Ίσως την είδε χθες, ίσως τη δει σήμερα. Άπλωσε το βλέμμα του στα δέντρα κει πιο δίπλα, μάζεψε το μαύρο τους να πλέξει τα μαλλιά της. Πιο πάνω το φεγγάρι, θαμπό μέσα στην ομίχλη, βουτούσε να τον φτάσει. Και εκείνος άπλωσε το χέρι να πιάσει το γλυκό του φως, να φωτίσει το πρόσωπό της. Η μορφή της μπροστά του εμφανίζονταν σχεδόν, ένα σκίρτημα… Έφερε το χέρι στην καρδιά του και πήρε λίγο κόκκινο να ράψει το φόρεμά της. Μακρύ. Αέρινο. Εκείνη…οπτασία μέσα στην ομίχλη, παρμένη απ’ τα όνειρά του, πόθους κρυφούς. Την κοίταξε. Την κοίταξε ξανά. Και κείνη κίνησε το λυγερό της σώμα όλο χάρη, στράφηκε, και πήρε να βαδίζει προς την καρδιά του δάσους. Να φύγει, να χαθεί. Και το αγόρι την κοιτούσε χωρίς να μιλά, η δική του καρδιά ήταν πολύ ανοιχτόχερη για να την φυλακίσει.

Το αγόρι σηκώθηκε. Έφερε το χέρι στην κιθάρα. Και αυτή δεν ήταν πια ξύλινη, οι ηλεκτρικές της χορδές άρχισαν να πάλλονται. Τα δάκτυλά του ανεβοκατέβαιναν γοργά, με πάθος, ήχοι ηλεκτρικοί ξέσκιζαν τη σιγαλιά του δάσους. Η μελωδία ένα κλάμα, μια απελπισμένη παράκληση. Και εκείνος, δοσμένος στη μουσική του πήρε να χορεύει, άχαρα, να στροβιλίζεται με μια κιθάρα που σπαράζει. Να ζητά. Να απαιτεί. Να προσπαθεί να μάθει να ζει. Η κιθάρα ούρλιαζε και ένα ‘θέλω’ ξέφυγε απ’ τα χείλια του, σπαρακτικό. Ήθελε τον κόσμο και τον ήθελε τώρα. Ίσως να χε δίκαιο. Ίσως και όχι. Δεν το γνωρίζει ακόμα. Είναι έφηβος.

2008-04-26T09:37:00.017+03:00

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα παραμύθι που το αγαπώ πολύ πολύ. Μικρότερη, γύρω στα δέκα μου, πήγαινα στο σπίτι της γιαγιάς μου και στεκόμουν μπροστά στη μεγάλη παλιά βιβλιοθήκη της, με τα χέρια πλεγμένα πίσω από την πλάτη και χάζευα. Μια βιβλιοθήκη θησαυρός, όνειρο. Είχε όλα τα κλασσικά βιβλία που διάβαζαν η μητέρα μου και τα αδέρφια της μικρά. Μου άρεζε να τεντώνομαι να τα πιάσω, να τα ανοίξω σε μια σελίδα τυχαία, να κοιτάξω σοβαρά σοβαρά τα περίεργα σημαδάκια του πολυτονικού πάνω στα γράμματα. 'Μαμά, είναι λάθος το βιβλίο!' φώναζα. 'Έχουνε γράψει τα ρήματα με η στο τέλος και όχι με ει!' απορούσα και το χα σίγουρο πως ναι...οι 'παλιοί άνθρωποι' δεν ξέρανε γρι από ορθογραφία... Αργότερα μου σύστησαν να διαβάσω Ιούλιο Βερν. Κάτι ψιλοδιάβασα, λάτρεψα κανα δυο βιβλία, τα άλλα μου φάνηκαν εντελώς χαζά. Επιστημονική φαντασία και κουραφέξαλα. Ήθελα ότι διαβάζω να μιλάει στην ψυχή μου. Άσε που ο Βερν δεν είχε και έρωτα. Τι να τα κάνω εγώ τα διαστημόπλοια αν δεν ερωτεύονταν οι ήρωες μου λέτε; Πάντως, όσο σάπιος και αν μου φάνηκε ο Βερν, τα παλιά βιβλία τα είχα μέσα στην καρδιά μου. Ήταν κάπως κίρινα, με χοντρά εξώφυλλα. Πίσω, δε γράφανε ποτέ περίληψη του έργου. Άλλη βλακεία των 'παλιών ανθρώπων' αυτή...Έπαιρνα τα παλιά βιβλία και τα κολούσα, έφτιαχνα τις σελίδες που είχαν φύγει, τα εξώφυλλα, τα γράμματα στον τίτλο, τα έδενα ξανά να μη διαλυθούν. Και ένιωθα σα να τους δίνω ζωή. Θαρρώ τα έχω επιδιορθώσει σχεδόν όλα. Τα πρώτα που έφτιαξα είναι κάπως αδέξια, αλλά τα τελευταία αριστουργήματα, είχα ρωτήσει στο μεταξύ και το θείο να μου πει πως να τα κάνω καλύτερα. Ήξερε αυτός.
Τι τα λέω όλα αυτά; Ιδέα δεν έχω. Για την Πολυάννα ήθελα να σας μιλήσω, αλλά όταν αρχίσω να μιλάω άντε να σταματήσω...

Η Πολυάννα, λοιπόν. Τα είχε όλα τα βιβλία η βιβλιοθήκη. Εκτός από το δεύτερο. Τη λάτρεψα. Έκλαιγα κιόλας όταν δε μπορούσε να περπατήσει. Για ένα διάστημα προσπαθούσα να παίξω το παιχνίδι της, μετά το ξεχνούσα. Το παιχνίδι...

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που ζούσε με τον πατέρα του, που ήτανε πάστορας, σε μια επαρχίας της παλιάς Αμερικής. Ήτανε πολύ φτωχοί, αλλά τόσο η μικρή Πολυάννα, όσο και ο πάστορας δεν παραπονιότανε. Ώσπου ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πολυάννα ζήτησε από τον πατέρα της να της πάρει μια κούκλα. Εκείνος όμως, όσο και αν ήθελε δε μπορούσε να της την αγοράσει, γι αυτό και έγραψε στην ιεραποστολή που τους έστελνε πάντα ένα κιβώτιο τέτοια εποχή, να τους στείλουν μια κούκλα για τη μικρή. Το κιβώτιο ήρθε. Η Πολυάννα το άνοιξε όλο λαχτάρα, όμως η κούκλα που τόσο έψαχνε δεν ήτανε μέσα. Υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι δεκανίκια, που τα είχανε στείλει μήπως και τα χρειαζότανε κανένα παιδάκι. Φαντάζεστε την απογοήτευση της μικρής. Μια κούκλα ήθελε το καημένο. Μια κούκλα για να παίζει. Τότε ήταν που ο πατέρας της σκέφτηκε το 'παιχνίδι της χαράς'. Ήταν απλό. Για κάθε τι που συνέβαινε, όσο θλιβερό και δύσκολο και αν ήταν αυτό, θα ψάχνανε πάντα κάτι για να τους κάνει ευτυχισμένους. Κάτι να χαρούν. Τι θα έκανε την Πολυάννα να χαρεί; Εγώ δε θα μπορούσα να της πω τίποτα. Ο πατέρας της της είπε πως 'θα μπορούσε να είναι ευχαριστημένη που δε χρειάζονταν τα δεκανίκια, γιατί ήταν υγιής'! Μια θετική σκέψη, δε βρίσκετε; Και από τότε, λοιπόν, η Πολυάννα έπαιζε πάντα το παιχνίδι της χαράς. Και το μάθαινε και στους άλλους. Η Νάνσυ η υπηρέτρια στεναχωριόταν που ήτανε Δευτέρα, γιατί είχε πολλές δουλειές να κάνει. Και η Πολυάννα της έλεγε πως τις Δευτέρες πρέπει να είναι πιο χαρούμενη από κάθε άλλη μέρα, γιατί η επόμενη δύσκολη Δευτέρα, θα έκανε μιαν ολόκληρη βδομάδα να έρθει! Μια γυναίκα που ήτανε παράλητη, ζούσε κλεισμένη μέσα στα σκοτάδια του σπιτιού της χρόνια τώρα, με μοναδική της ασχολία να βρει διακόσμηση στο φέρετρό της... Και η Πολυάννα πήγε και της μίλησε για το παιχνίδι και της είπε πως δε θα έπρεπε να κάθεται να χάνει τη ζωή της, και θα έπρεπε 'να είναι ευχαριστημένη που μπορεί να χρησιμοποιεί τα χέρια της' και να πλέκει όμορφα πράγματα για αυτήν και για όσους γύρω της τα έχουν ανάγκη.

Αυτό είναι το παιχνίδι της χαράς. Είχα χρόνια να διαβάσω τα βιβλία και τα θυμήθηκα τώρα που βγήκα από το νοσοκομείο και χρειάζομαι τη θετική τους σκέψη. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Το 'think positive' που λέμε. Να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο, αντί για μισοάδειο!

Σας φιλώ όλους. Να είστε πάντα καλά και υγιείς και να προσπαθείτε να παίζετε το παιχνίδι της χαράς. Δεν είναι χαζό. Απλά είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές η ιδέα να γίνει πράξη. Αλλά πάντα αξίζει να προσπαθείς! Καλή Ανάσταση! xxx

Υ.Γ. Τα βιβλία είναι γραμμένα από αρκετούς συγγραφείς, το πρώτο όμως είναι της Eleanor H. Porter.

Η ανάρτηση είναι όλη χαρισμένη στη μικρή Λυδία.

Φωτο:http://fc02.deviantart.com/fs18/f/2007/210/0/5/Chase_your_dreams_by_D_e_v_i.jpg

2008-04-15T09:52:00.011+02:00

Λοιπόν, αυτή τη στιγμή γράφω με μια ανοιχτή βαλίτσα δίπλα μου. Έχω πάρει το λάπτοπ στο σαλόνι, για να έχω οπτική επαφή με τη βαλίτσα και να θυμάμαι τι μπορεί να έχω ξεχάσει. Είμαι πολύ χαρούμενη! Φεύυυυυυυγω! Πάμε Σουηδία με το σχολείο, με το σούπερ-καταπληκτικό-υπέροχο-φοβερό πρόγραμμα Comenius! Λατρεύω τα ευρωπαικά προγράμματα! Γνωρίζεις φοβερά πράγματα, σχολεία, παιδιά (19 χώρες!!!) πώς ζουν σε αλλού...έχω ξανασυμμετάσχει και ξέρω.

Και αυτό σημαίνει 2 πράγματα.

α) Είμαι πολύ χαρούμενη

β) Η επόμενη φορά που κατα πάσα πιθανότητα θα γράψω στο Blog θα είναι Μεγάλη Δευτέρα- ή Τρίτη.

Γι αυτό να σας στείλω από τώρα ευχές για το Πάσχα! Γιατί γυρνώντας από Σουηδία θα ξαναφύγω λιγουλάκι, γιατί θα κάνω μια εγχειρισούλα, για την οποία φοβάμαι πολύ, και φοβάμαι πως δε θα ξυπνήσω από τη νάρκωση, αλλά είμαι χαζό που φοβάμαι και λογικά δε θα πάθω τίποτα.

Να στε πάντα καλά, όλοι σας, και όσοι επισκέπτεστε το μπλογκ και όσοι όχι, και όσοι γράφετε σχόλια και όσοι όχι, και όσοι βρίσκετε το μπλογκ μου παιδικό και όσοι όχι, ξέρετε δε με πειράζει καθόλου μα καθόλου, και όλοι τελοσπάντων!

Μμμμμμμμμμμμμμμμμμάκια πολλά χαρούμενα!

Υ.Γ. Μα τι ήλιος είναι αυτός;;; Όνειρο! Αχ, πώς θα γίνει να βάλω μερικές αχτίδες στη βαλίτσα να τις πάρω στα Βόρεια; Εκεί έχουνε -1 με 8! ΟΜG!

Η φωτό νομίζω ταιριάζει. Τα λουλούδια είναι για σας, και τα υπόλοιπα για μας, γιατί θυμίζουν ταξίδι! Μόνο που φεύγουμε με αεροπλάνο και όχι τραίνο, αλλά πάντα τα τραίνα και οι ράγες θα γράφουν τέλεια στις φωτογραφίες.

Url φωτό: http://www.studiolo.org/WPS/PR/images/WPSPR-AT-Flowers%20Over%20San%20Francisco.wsx.jpg

2008-04-14T18:04:00.010+02:00

Παρασκευή 11.4.2008, Θρησκευτικά + Άλγεβρα γενικής=

Αφιερώνω τη μισή ανάρτηση στη φίλη μου την Αφροδίτη, μιας και το μισό φταίξιμο είναι δικό της! Αν δε σας άρεσαν τα λαγούδια κατηγορήστε αυτή, γιατί αυτή τα ζωγράφισε! (εγώ πάντως τα βρίσκω τέλοια, εκτός από τον Γκέουλα που είναι σα γυναίκα)

Τώρα, αν δε μπορείτε να βγάλετε τα γράμματα και να διαβάσετε την ιστορία, κράξτε εμένα, γιατί δικά μου είναι. Μάλλον, ψέματα! Ούτε εμένα να κράξετε! Κράξτε τα μαρκαδοράκια, γιατί δε γράφανε καλά και αναγκαζόμουν να τα κρατάω κάθετα, πράγμα πολύ σπαστικό.

Επίσης, το γαλάζιο δε φαίνεται, αλλά υγεία.

Το υπόλοιπο ένα τέταρτο της ανάρτησης το αφιερώνω στη φίλη μου τη Φωτεινή, που χωρίς τη βοήθειά της, θα το πόσταρα αυτό εδώ μετά το Πάσχα, μπορεί και ποτέ.

Και τέλος, το τελευταίο τέταρτο της ανάρτησης, το αφιερώνω στους καθηγητές των Θρησκευτικών και της Άλγεβρας για ευνόητους λόγους! Στους καθηγητές, ε; Έτσι. Γιατί στο μάθημα της άλγεβρας αυτό καθ' εαυτό δεν αφιερώνω τίποτα.

Αυτά.

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη από την Κόρη, γιατί έγραψα το όνομα του Σκειτά της με ροζ...καταλάθως...ο δικός του ανδρισμός όμως είναι μια χαρά, απλά έκανα λάθος στο στυλό.

Α! Και πιστεύετε πως ο γραφικός χαρακτήρας αντικατοπρίζει την προσωπικότητα κλπ; Με απασχολεί μόνιμα το θέμα. Από το δικό μου χαρακτήρα τι βγαίνει; Εγώ νομίζω τίποτα!!!

2008-04-11T22:09:00.003+02:00

Λοιπόν, τώρα που είναι σχεδόν σίγουρο πως και πάλι δε θα πάρουμε πρωτάθλημα, να σας πω πως είμαι Παναθηναϊκός! Και, όπως λέει και ο καθηγητής μου στην έκθεση: κόμμα αλλάζεις, γυναίκα αλλάζεις, ομάδα ποτέ! Άντε να πάρει το πρωτάθλημα η ΑΕΚ, γιατί όχι τίποτα άλλο, απλά σας βαρέθηκα να το παίρνετε όλο εσείς οι Ολυμπιακοί. Λίγη πρωτοτυπία ρες παιδί μου, να σπάσει η ρουτίνα!

Υ.Γ. Για να κάνω αυτό το κολάζ τις εικόνες τις έκοψα από το 100 τεύχος του Παναθηναικού Τριφυλλιού που ήταν επετειακό, και μόλις το κατάλαβε ο μπαμπάς μου άρχισε να με φωνάζει γιατί κατέστρεψα το περιοδικό που ήτανε συλλεκτικό!! Καλά, δε λέω πως χάρηκα που του λείπουνε καμιά δεκαριά σελίδες, αλλά ρε παιδί μου, για καλό το έκανα, δημιούργησα, πώς το λένε! Το επετειακό τριφύλλι το έχουνε πολλοί, το δικό μου το κολάζ κανένας!

2008-04-11T16:50:00.010+02:00

Ευχαριστώ την roadartist για την πρόσκληση και απαντώ! Να με συγχωρείτε αν μέσα στις απαντήσεις πετάω και άσχετα, αλλά έτσι είμαι εγώ!

1) Όνομα: Χρύσα. Ολόκληρο το όνομά μου είναι Χρυσάνθη, αλλά δε μ' αρέσει.

2) Γενέθλια: 5 του Σεπτέμβρη. Σε κάποια blogs είδα αόριστες απαντήσεις τύπου 'γύρω στην άνοιξη, και μου άρεσε το όλο μυστήριο, αλλά βρίσκω το μήνα που γεννήθηκα εύηχο, γι αυτό και το γραψα ολόκληρο.

3) Ζώδιο: Παρθένος (διάβασα σ' ένα ωροσκόπιο πως αυτή τη βδομάδα θα έχω επαγγελματικές επιτυχίες...γαμώτο, γιατί φεύγω και δεν θα γράψω το διαγώνισμα των αρχαίων;)

4) Χρώμα μαλλιών: Χμμμ, κάποτε ήταν καστανά, αλλά έχουν αρχίσει να ξανθαίνουν επικίνδυνα και εγώ θέλω πίσω τα παλιά, μην τυχόν και αρχίσω και χαζεύω! Τα χω κοντές μπούκλες τώρα. Περμαντάν οι μπολύκλες.

5) Χρώμα ματιών: Καστανά. Μικρή πήγαινα στη μαμά μου και γκρίνιαζα 'μαμάααα, γιατί δεν πήρα τα μάτια σου;' Τα δικά της είναι πράσινα, αλλά υποθέτω πως το χρώμα των ματιών της μάνας μου είναι εκτός θέματος.

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ?: Έναν παιδικό και έναν ραδιοφωνικό έρωτα. Τα υπόλοιπα ήταν μικρά ρομαντζάκια έτσι για να σπάει η μονοτονία. Έχω καιρό μπροστά μου...

7) Είδος μουσικής που ακούς: Θέλω να αρχίσω να ακούω πιο πολύ ελληνικά. Ψέματα. Τι ακούω ρωτάει. Τα πάντα από ξένη. Pop, rock, r 'n' b, μπιτάκια, μπλάντες, ρέγκε, και παρατήρησα πως συνήθως θέλω ακούω χαρούμενη μουσική για να ξεφύγω από τη μουντή πραγματικότητα των μαθημάτων (πολύ μελό αυτό) Α, και δεν μπορώ να καταλάβω πως αρέσει σε μερικούς να ακούνε ουρλιαχτά και τσιρίδες μπλεγμένες με κιθάρες και ντραμς που σίγουρα θα συνόδευαν μουσικά έναν βομβαρδισμό. Για τη metal λέω.

8) Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Τaz. Τέλεια καρικατούρα!

9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Πιο μακρυά; Χμ, βασικά η αδερφή μου, στη Φινλανδία. Αδερφή και φίλη μαζί.

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Το πόσο τέλειο είναι το πάπλωμά μου. Με πεθαίνει το πρωινό ξύπνημα. Μου τρώει χρόνια.

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Κινητό και mp3. Ξεχνώ τσάντα, χρήματα, κλειδιά, μπουφάν, αλλά κινητό και mp3 ποτέ.

12) Τι έχεις στον τοίχο σου: Άλλαξα πρόσφατα δωμάτιο (yuuupiii!) και δεν αξιώθηκα να βάλω τίποτα ακόμα...Βασικά έχω αγοράσει κάποια πράγματα, αλλά περιμένουν στη ντουλάπα πότε θα δεήσω να τα βάλλω...Πάντως οι τοίχοι είναι ροζ. Δύο πιο σκούροι, και δυο πιο ανοιχτοί. Και όποιος έκανε γκριμάτσα διαβάζοντας αυτό το ροζ, καλά θα κάνει να ξεκολλήσει και να μάθει πως το ότι μου αρέσει το ροζ δε σημαίνει ούτε πως το μόνο που με απασχολεί σ' αυτόν τον κόσμο είναι η barbie, ούτε ότι έχω το μυαλό τους. Πάλι εκτός θέματος βγήκα!

13) Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου?: Συρτάρια με κουβάρτες, παπλώματα και συναφή

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Τι να κάνω δηλαδή; Να αρχίσω να τσιρίζω; Θα κλεινα τα παράθυρα για να μη σπάσουν και άλλα πράγματα και σίγουρα θα μάζευα πρώτα τα λουλούδια και θα τα έβαζα σε άλλο βάζο, μη μαραθούν. Λατρεύω τα λουλούδια.

15) Αγαπημένος αριθμός: Έχω; Δε νομίζω να έχω. Πες 2 και 14.

16) Αγαπημένο όνομα: Α, πολλά! Πραγματικά πολλά! Αλέξης, Ανδρέας, Δημήτρης, Νικήτας, Ζωή, Ελπίδα, Άννα, Δανάη, Νικολέτα, Ελισάβετ, Ειρήνη....

17) Τα χόμπι σου: Ύπνος. Καλά, καλά! Έχω και άλλα. Πιάνο, γράψιμο, μουσική, κολλάζ, φωτογραφίες, περπάτημα, διάβασμα, να φτιάχνω στεφάνια και μπουκέτα με λουλούδια, να μιλώ, να γελώ, να ονειρεύομαι, να χουζουρεύω, ξανά να χουζουρεύω

18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?: α) Στη 'θέση' μου. Στην αγαπημένη μου κούνια, καλοκαίρι, να ξαπλώνω κουνώντας την ελαφρυά με το πόδι και να κοιτώ ψηλά τα πεύκα, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Και να μαυρίζω λιγάκι ταυτόχρονα, αν γίνεται. β)Φοιτήτρια

19) Μια ευχή για το μέλλον: Μυστικό...

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?: Μάλλον το μεσαίωνα στην κεντρική ευρώπη για να φορώ εκείνα τα φορέματα με τους φραμπαλάδες και τις μακρυές φούστες. Βέβαια, θα κόντευα να πνιγώ λόγω του κορσέ και θα μουνα δούλα ενός άνδρα, αλλά τότε θα θελα να ταξιδέψω τελοσπάντων.

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Σιγά να μη θυμόμουν να πάρω κάτι αν έπιανε φωτιά! Θα πανικοβαλόμουν και θα ξεχνούσα τα πάντα.

22) Αγαπημένο λουλούδι: Όλα. Κυριολεκτικά όλα. Λατρεύω τα λουλούδια.

23) Αγαπημένη σειρά: Μα τι έχον πάθει όλοι με το Prison Break πια;;;

24) Αγαπημένη ταινία: Οι Πειρατές της Καραιβικής

25) Αγαπημένο τραγούδι: Πολύ δύσκολα ρωτάτε! Δε μπορώ να πω μόνο ένα τώρα.

26) Aγαπημένο βιβλίο: Πάλι δύσκολη ερώτηση. Χάρι Πότερ (τα λατρεύω), Μόλι Μουν, The Princess Diaries, Το κορίτσι με τα πορτακάλια, Να ζεις να αγαπάς να μαθαίνεις, όλα του Κοντολέων, της Ανδρουτσοπούλου κλπ κλπ

27) Αγαπημένο ζώο: Δεν τα πάω καλά με τα ζώα.

28) Αγαπημένο ρούχο: Ότι με κάνει να νιώθω άνετα και όμορφη.

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Δεν ξέρω.

30) Αγαπημένο χρώμα: Τα έντονα. Κόκκινο, κίτρινο, ροζ, πορτοκαλί, γαλάζιο, σκούρο πράσινο... Βασικά δεν έχει να κάνει με το χρώμα, αλλά με την απόχρωση. Όπως και με το που βρίσκεται αυτό το χρώμα, εννοώ σε ρούχο, σε φωτογραφία, στη φύση, στα μάτια κάποιου κλπ

31) Αγαπημένο φαγητό: Λατρεύω το κρέας. Και δε μ' αρέσουν καθόλου τα πράσινα, εκτός από τη ρόκα.

32) Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?: Με κανέναν

33) Κακή συνήθεια: Δυστυχώς πολλές.

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Δημιουργικότητα

35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Μα καλά δε το ρώτησες και πιο πάνω; Νομίζω πως τα χειρότερα είναι η αναβλητικότητά μου, η αφηρημάδα μου, η διάθεσή μου που ανεβοκατεβαίνει πανεύκολα, η τελειομανία μου, το ότι γκρινιάζω, το ότι μιλάω πολύ το ότι μισώ την αποστήθιση και άλλα πολλά που δε θέλω να σας τα πω

36) Συνηθισμένη ατάκα: Νομίζω πρέπει να ρωτήσετε τους ανθρώπους που μιλάνε μαζί μου και όχι εμένα την ίδια, γιατί αυτοί τις ακούνε! Γενικά λέω πολύ: εντελώς, αλήθεια, πολύ, μ' αρέσει, βασικά, εεεε, δεν κατάλαβα!

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Δασκάλα. Και δεν είναι πως είναι και οι γονείς μου, ίσα ίσα, αυτό με αποθούσε, γιατί ένας έφηβος θέλει να πρωτοτυπεί και να μην αντιγράφει τους γονείς του. Αλλά μ' αρέσει πολύ και μου ταιριάζει και είναι κάτι που μπορώ να κάνω καλά. Επίσης θα θελα να ασχοληθώ με παροχή πρώτων βοηθειών, με ανθρώπους με ειδικές ικανότητες, αν και στην παρούσα φάση δεν ξέρω πως και νιώθω αμήχανα, θέλω να ασχοληθώ με εθελοντισμό, ανθοστολισμούς και φωτογραφία, μεταφράσεις βιβλίων και άλλα πολλά. Ψέματα. Ως επάγγελμα ρώτησε. Δασκάλα για να έχω χρόνο να κάνω και όλα τα άλλα. Και να δουλέψω σε ανθοπωλείο.

38) Μεγαλύτερος φόβος: Να πεθάνω και να μη λείψω σε κανέναν

39) Η καλύτερη pizza: Ήταν ανάγκη να μου θυμήσεις πίτσες τώρα; Πόσο θέλω μια απ' όλα...Γιαμ, γιαμ!

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Είπαμε πως δεν ξέρω και πολλά από ζώα. Πάντως αν έχεις παπαγαλάκια και ψάρια είναι βλακεία γιατί δεν κάνουν τίποτα και είναι χαζά.

Αυτά που λέτε...Αν θέλετε και μπορείτε πείτε μου ένα μονολεκτικό χαρακτηρισμό που πιστεύετε πως μου ταιριάζει με βάση όσα διαβάσατε. Εγώ δε θα μπορούσα να χαρακτηρίσω έναν άνθρωπο μονολεκτικά, αλλά αν μπορείτε κάντε το. Πολύ πολύ καλό σκ!

Υ.Γ. Ας παίξει όποιος θέλει. Αλήθεια, ας παίξει όποιος θέλει και ας το θεωρήσει δικιά μου πρόσκληση.

2008-04-09T15:23:00.020+02:00

Αγαπώ απίστευτα πολύ την παραλία της πόλης μου!

Θεσσαλονίκη, 30/3/08

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες είναι παρμένες από κινητό, όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες δικές μου φωτογραφίες που έχω ποστάρει μέχρι τώρα. Πώς είναι δυνατόν να μην λατρεύω το κινητό μου μετά; Πώς είναι δυνατόν να μην είμαι κινητοεξαρτημένη;;; :)
.

2008-04-05T20:04:00.003+02:00

.

Το συζητούσαμε στη φιλοσοφία προχθές και θα θελα να μου πείτε τη γνώμη σας.

Ο Καζαντζάκης είπε:

Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβάμαι τίποτα
Είμαι ελεύθερος

Το είχαμε γράψει στον πίνακα, ήταν τελευταία ώρα Παρασκευής, οι δύο άλλες κατευθύνσεις είχαν σχολάσει με 6ωρο και μεις μετρούσαμε τα λεπτά να χτυπήσει το κουδούνι να φύγουμε. Οι καθηγήτρια έλεγε διάφορα, και εγώ σκεφτόμουν το υπόλοιπο της μέρας μου, που ήταν πολύ φορτωμένο και το μόνο που ήθελα ήταν να γείρω στο θρανίο και να κοιμηθώ.

Σκεφτόμουν τα πράγματα που θα θελα να κάνω...να παρατήσω το σχολείο και να μπω σ' ένα τραίνο...να έχω μόνο μια μικρή βαλίτσα, τις μουσικές μου, το κινητό μου φυσικά, το αγαπημένο μου τζιν...Παλιά είχα μια φίλη που μου έλεγε να αφήσουμε τα πάντα να πάμε να γυρίσουμε τον κόσμο...ήθελε λέει να πάμε Ιρλανδία πρώτα, είχε ένα μυστήριο εκείνη η χώρα που της άρεζε. Εγώ επέμενα για Καραιβική. Φανταζόμουν τους πειρατές από την αγαπημένη μου ταινία να με περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες στο αεροδρόμιο να μου πουν: Έλα! Πες μας ότι επιθυμία έχεις, κάθε κρυφό όνειρο και θα το κάνουμε αληθινό. Τα όνειρά μου... Μια σκέψη πρώτη...να τελειώσω το σχολείο. Είχα ταυτίσει την ελευθερία μου με την τελευταία μέρα του σχολείου, με επιτυχή αποτελέσματα στις πανελλαδικές, στον εαυτό μου ένα χαμόγελο. Ήξερα τι ήθελα. Ένα καλοκαίρι χύμα, με παρέα...φίλοι, να ναι και η αδερφή μου μαζί, ενηλικίωση...μετά να πάω και πάλι χορό, να φτιάχνω λουλουδοπράγματα, να βγαίνω όσο θέλω, τα κολλάζ μου, να ξάτσω πάλι στο σκαμπό του πιάνου, να πάω να μάθω πρώτες βοήθειες, κι άλλα πολλά πολλά, μυστικά...

'Δεν ελπίζω τίποτα'...

Και ξαφνικά, η φράση στον πίνακα μου φαίνονταν φρικτή. Ακούς εκεί δεν ελπίζω τίποτα! Αυτό είναι μια μαυρίλα, πάνε τα χρώματα, ποιος ο λόγος να ζω τότε; Χωρίς ελπίδα...Είναι μια παραίτηση.

Φοβόμουν την παραίτηση. Το είχα σκεφτεί πολλές φορές. Όχι το να πεθάνω, φυσικά. Το να μη συνεχίσω όταν έρχονταν τα δύσκολα, να αναβάλλω τα πράγματα για μετά. Αλλά και τον θάνατο τον φοβόμουνα, ίσως, δεν ξέρω...Ναι...καλό δεν ήτανε να έτρεμα το κάθε τι, όχι. Φόβοι λογικοί, ανθρώπινοι. Φόβοι που να υπάρχουν για να τους ξεπεράσεις. Να γίνεις πιο δυνατός. Ναι. Αυτούς τους φόβους τους ήθελα!

‘Δε φοβάμαι τίποτα’…

Μπα… ούτε αυτό μου άρεζε… Ήταν σα μια κάποια απραξία. Σα να σαι αναίσθητος. Νομίζω πρέπει να φοβάσαι και συ που και που. Όταν είσαι μικρό παιδί να φοβάσαι την πρίζα, να μην πας να βάλεις το δάκτυλό σου στο ρεύμα. ‘Τζιιιιζ’ σου έλεγε πως κάνει η μαμά. Αν δε φοβάσαι πως μπορεί και να κάνεις λάθος, δε θα κάνεις ποτέ αυτοκριτική. Ίσως. Δεν ξέρω.

Πάντως αυτό δε μ’ αρέσει. Θέλω και να ελπίζω, θέλω και να φοβάμαι,
Και ελεύθερη θέλω να είμαι φυσικά!

‘Είμαι ελεύθερος…’

Μα την ελευθερία δεν την αποκτάς με την απάθεια. Όχι όνειρα, όχι φόβοι. Δεν είναι ανθρώπινο αυτό. Δεν είσαι ελεύθερος. Γιατί η ελευθερία είναι χαρά. Όχι να προσπαθείς με κόπο να απαλλαγείς εξολοκλήρου από ότι σε κάνει άνθρωπο και σου δίνει ζωή, χαμόγελο, δύναμη, κουράγιο. Δε θα είσαι εσύ τότε. Ποτέ ένα όμορφο εσύ. Μονάχα, ένα φυλακισμένο.

Μπα… Δε συμφωνώ , κύριε Καζαντζάκη. Δε μ’ αρέσει αυτό που λέτε.

Το κουδούνι δε χτυπά. Θέλω να βγάλω το κινητό μου να δω την ώρα. Ρωτώ το μπροστινό θρανίο: 4 λεπτά. Ολόκληρα.

ΕΛΠΙΖΩ να περάσουν γρήγορα. Ελπίζω ναι. Αν δεν ήλπιζα, δε θα ζούσα.

Φωτό: Robert ParkeHarrison: Flying Lessons, from the Series: “Earth Elegies,” 2000, photogravure print, 20 1/8” x 17 ¾”

2008-04-05T17:56:00.007+02:00

1. Μ' αρέσει η Christina Aguilera
2. Πως μπορούν να μεταμορφωθούν οι άνθρωποι! Περιέργως, η Aguilera μου φαίνεται πολύ πιο αληθινή από άλλες τραγουδίστριες, όπως και αν αλλάζει
3. Θα θελα πίστευτα να ήξερα να φτιάχνω video clip!

Christina Aguilera - Fighter

Christina Aguilera - Ginnie in a bottle

Christina Aguilera - Hurt

.

2008-04-01T19:14:00.004+02:00

.

Με αφορμή ένα σχόλιο του Σκουντούφλη, έγραψα καινούργιο κεφάλαιο της ιστορίας της ζωής μου, αναφορικά με τις απόψεις μου για τη διαφήμιση, για το αν μας χειραγωγούνε, για το γιατί ποστάρω διαφημίσεις στο μπλογκ μου (και θα συνεχίσω να ποστάρω) και αν είμαι κακό κορίτσι γι αυτό, για το λογότυπο κάτω από τον τίτλο του μπλογκ και άλλα πολλά που δε τα θυμάμαι τώρα. Φυσικά, το ποστ αφιερωμένο στο Σκουντούφλη!

Είναι η διαφήμιση πλύση εγκεφάλου; Όχι ακριβώς, περίπου. Από τη στιγμή που τα μηνύματα τα φτιάχνουν με τέτοιο τρόπο που να περνούν κατευθείαν στο υποσυνείδητο προφανώς και εκεί στοχεύουν. Στο να σε βρουν απροετοίμαστο, να σε επηρεάσουν, να πουλήσουν. Φυσικά και η διαφήμιση έχει τους δικούς της νόμους, ποτέ δεν πρόκειται να δεις αρνητικό στοιχείο, όλα ρόδινα, μια πλαστή πραγματικότητα με μοναδικό σκοπό: να καταναλώσεις.
Αν το δεις πιο αισιόδοξα, η διαφήμιση είναι και μέσο πληροφόρησης, επίσης.

Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου; Μας χειραγωγούν; Αν είμαστε τόσο βλαμμένα, ναι. Γιατί δε μπορούνε να μου πλύνουν το κεφάλι αν δε θέλω εγώ, αν δε τους αφήσω! Αν κρίνω! Δικό μου είναι το κεφάλι! Στο χέρι μου είναι να φροντίσω να το προστατέψω υπεύθυνα.

Αλλά ακόμα και αν η διαφήμιση χειραγωγεί σε πολύ μεγάλο βαθμό ή ότι άλλο, δεν την κατακρίνω, ούτε την αρνούμαι. Τη δουλειά της κάνει. Δε θέλω ούτε να φαντάζομαι πως θα τανε η οικονομία και η αγορά χωρίς αυτές. Μπορεί και να κατέρρεαν... (εδώ μπορεί κάποιος να πει πως ίσα ίσα είναι καλό να καταρεύσει κάτι που στον βαθμό που υπάρχει δε χρειάζεται-υπερκατανάλωση)

Πάντως οι διαφημίσεις είναι μια χαρά, και δεν είναι και κάτι καινούργιο, διαφημίσεις βρήκαν και στα ερείπια της αρχαίας Πομπηίας και δεν ξέρω που αλλού παλιότερα. (άκρως ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου αυτό)

Σε κάθε περίπτωση, τα διαφημιστικά μηνύματα που πέφτουν το ένα μετά το άλλο ανάμεσα στο πρόγραμμα της tv, του ραδιοφώνου, στα περιοδικά, στο ίντερνετ, στους δρόμους είναι, μπορώ να πω, σχετικά...αθώα.

Γιατί; Γιατί τελευταία παρατηρώ και το άλλο. Αφού πια το μάτι μας χόρτασε τις κλασσικές διαφημίσεις, περάσαμε στα πιο ύπουλα. Βγαίνει πχ ο αγαπημένος σου πρωταγωνιστής στη σειρά που παίζει και παραγγέλνει ας πούμε bacardi. Και στο άλλο επεισόδιο ξαναπαραγγέλνει και έπειτα πάλι. Ελάτε που δεν τον βάλανε να το διαφημίσει!
Η το άλλο. Που διαφημίζουν μαγαζιά, καταστήματα, μπαράκια, κλαμπ, ότι θες. Κάνουν κάθε μέρα τα γυρίσματα εκεί μέσα και δείχνουνε φαρδιά πλατιά χίλιες πεντακόσιες φορές την επωνυμία του μαγαζιού. Και μη μου πείτε πως το κάνουν για να περάσει η ώρα...Ή το άλλο. Η πιο ύπουλη διαφήμιση δεν έχει να κάνει με προιόντα και μέρη, αλλά με συνήθειες ζωής. Τι έκανε ο Αλέξης Μαντάς στην Άσχημη με το που έφυγε η Μαρία; Έγινε τσουπί. Και ξανάγινε τσουπί. Τι κάνει στην tv οποιοσδήποτε τα βρίσκει σκούρα; Πίνει. Πίνει και καπνίζει. Είναι δυνατόν να μην κάνεις το ίδιο μετά στην πρώτη δυσκολία, αφού τους έχεις είδωλό σου; Δεν είναι.
Αυτό είναι πολύ πιο underground από τις κανονικές διαφημίσεις, αλλά στην τελική και αυτό το δέχομαι. Έχουν τη δύναμη, έχουν τα μέσα, ότι θέλουν κάνουν. Αλλά δεν έχει νόημα να προσπαθώ να φέρω τον κόσμο στα αθώα, παιδικά, ειδιλιακά μου μέτρα, γιατί δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Τον εαυτό μου να κοιτάξω να προστατέψω και όλα μια χαρά!

Τώρα γιατί ποστάρω διαφημίσεις στο μπλογκ μου. Βασικά, γιατί μου αρέσουν. Το κάνω μα τον ίδιο ακριβώς τρόπο, την ίδια αφέλεια με την οποία ποστάρω με φωτό με λουλούδια. Όποιο με γνωρίζουν καλά μπορούν να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Όλοι οι άλλοι μάλλον θα πιστέψουν πως συνεργάζομαι με τα molto, τα διαφημίζω και τα προωθώ.
Αλλά, ξέρετε, ούτε που με νοιάζει. Ας πιστέψει ο καθένας ότι γουστάρει. Έφτιαξα αυτό το μπλογκ για να περνάω εγώ καλά και γράφω ότι θέλω εγώ και χέστηκα για το ποιος θα με παρεξηγήσει.

Τι άλλο, τι άλλο;Και για το αν συμβάλλω στην χειραγώγησή μας από τις διαφημίσεις ποστάροντάς τες, δυσχεραίνοντας το πρόβλημα, εγώ τα έχω μια χαρά με τον εαυτό μου. Γιατί πρώτον α)πάρε το θέμα χιουμοριστικά, δεν είναι όλα τόσα σοβαρά σε αυτή τη ζωή!!! β)έλα, μάγκα μου, που πρώτη φορά βλέπεις τη διαφήμιση! Σιγά που περίμενες να χειραγωγηθείς από το μπλογκ μου! Τv σπίτι δεν έχετε; Στους δρόμους δεν περπατάτε; Εφημερίδες, περιοδικά που σφύζουν στη διαφήμιση δε διαβάζετε; Κακώς!

Α! Για το λογότυπο! Που λέτε... Όταν έγραφα το 'δε θέλω να είμαι μαριονέτα κανενός' σκεφτόμουν κυρίως το σχολείο και τα πράγματα που με βάζουν να κάνω ενώ στην πραγματικότητα δε με ενδιαφέρουν καθόλου, τις πανελλαδικές που και καλά όλοι τις κάναμε μοναδικό στόχο της ζωής μας (λες και βαριόμουνα του πεθαμού και είπα μια μέρα: πώς στο διάολο θα γεμίσει αυτή η άδεια και μίζερη ζωή μου; ας δώσω πανελλαδικές!) και γενικότερα σκεφτόμουν πως όταν είσαι έφηβος δεν έχεις όλες τις ελευθερίες που θα ήθελες. Όχι πως δεν είμαι γενικότερα κατά των καθοδηγούμενων μαριονετών (πάντα με βασάνιζε το αν υπάρχει πληθυντικός σε αυτή τη λέξη) αλλά, μπορώ να πω πως το 'σύνθημα' είναι πολύ περισσότερο θεωρητικό, παρά πρακτικό. Η έτσι νομίζω, τουλάχιστον. Και λυπάμαι αν απογοήτευσα κανέναν. (βασικά ψέματα, δε λυπάμαι καθόλου)

Τι άλλο, τι άλλο;Α ναι! Βεβαίως και ίσως υπάρχει αντίθεση στο μότο του μπλογκ και στα περί διαφήμισης, αλλά επίσης δεν πειράζει καθόλου. Οι αντιθέσεις τα ασυμβίβαστα είναι παντελώς οκ, και σπάνε και τη ρουτίνα, και αν όλα πάνω μου πήγαιναν ταιριαστά και αναμενόμενα θα ανησυχούσα απίστευτα πολύ, πιστέψτε με! ;)

Και για το αν στριμώχτηκα με όλα αυτά, σιγά τα αβγά! (το αβγά γράφεται και αυγά παρεπιμπτόντως, ή μάλλον για τους παλιότερους το αυγά γράφεται και αβγά!) Δε στριμώχνομαι έτσι εύκολα εγώ! Αλλά και να μου την πείτε, δεν πειράζει καθόλου! Εδώ μου τη λένε καθημερινά στη ζωή, για το μπλογκ θα σκάσω;

Αλλά κάνοντας επιχειρηματολογία έμαθα πως στην πραγματικότητα κανείς ποτέ δεν τη λέει σε κανέναν, υπάρχει πάντα η δεύτερη όψη σε όλα, πάντα κάτι να πεις, κάτι να υποστηρίξεις, και αν είσαι τρελός να τραβήξεις ένα θέμα υποστηρίζοντας μια στάση 4 ever, ακόμα και αν στην πραγματικότητα αυτή δε σε εκφράζει καθόλου και όλα είναι ένα θέατρο ρητορικής!

Αυτό το τελευταίο νομίζω πως είναι άσχετο με τη διαφήμιση, αλλά δεν πειράζει.

Αυτάααααααα! Άντε μάκια πολλά σ' όλους, έχω διάβασμα και έχω αργήσει! Να στε πάντα καλά. Χρύσα

Υ.Γ. Μα γιατί δεν αλλάζουν την ώρα των μπλογκ αυτόματα στη θερινή; Εμείς που δεν ξέρουμε πως να το κάνουμε να μείνουμε με την παλιά, δηλαδή; Μωρέ, κάπως θα το βρω και αυτό, δεν πειράζει!

Url φωτό: http://www.thirdworldtraveler.com/PageMill_Images/media_monkeys.jpg
.

2008-03-28T21:03:00.008+02:00

Δεν είναι τέλεια αυτή η διαφήμιση; Τη λατρεύω!!! Save the parrots, αδερφέ! :)

Λατρεύω τις ευφυείς διαφημίσεις! Μιλάμε, τρελαίνομαι! Τους βγάζω το καπέλο, πραγματικά. Τους ανθρώπους που τις φτιάχνουνε, εννοώ.

Το λέω σοβαρά. Η καλή διαφήμιση είναι τέχνη, είναι ταλέντο, είναι σπάνιο πράγμα. Σε άλλες διαφημίσεις σε τραβάει η πρωτοτυπία, το λογότυπο, οι 'ηθοποιοί', η μουσική, η τεχνολογία που χρησιμοποιούν, η αισθητική πλευρά του αποτελέσματος (εγώ πχ αυτό προσέχω συνήθως, τα χρώματα και τα σχήματα, πόσο κουκλί είναι κάποιος που 'παίζει' και όχι το προιόν!) Η μαγκιά είναι να σε κάνει να πάρεις το προιόν. Και εγώ την τελευταία φορά που έφαγα κρουασάν ήταν Molto! Και το έκανα συνειδητά. Είπα 'οι μάγκες φτιάξαν τέλεια διαφήμιση και γω θα πάρω Molto για να...τους επιβραβεύσω για την έπνευση! :D

Αυτά που λέτε! Θα στείλω και άλλες διαφημίσεις που μου αρέσουν.

Υ.Γ. Έχω πρόβλημα που στις διαφημίσεις αυτοκινήτων θυμάμαι τέλεια την καλλιτεχνική πλευρά της διαφήμισης, και ποτέ μα ποτέ δε θυμάμαι πιο είναι το αυτοκίνητο που διαφημίζεται;;; :D

2008-03-18T18:44:00.014+02:00

.
ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΕΙΝ...

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΕΙΝ...!

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΤΕ ΠΟΛΥ ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΣΑΣ ΕΝΤΥΠΩΘΕΙ Η ΙΔΕΑ... ;)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες, ΔΕΝ είναι δικές μου.

2008-03-14T18:22:00.007+02:00

Ε λοιπόν, δεν πάει άλλο!
Μάγκες, πάρτε τα σκουπίδια από τους δρόμους ΤΩΡΑ!!!

Δεν είμαι εναντίον των απεργιών. Κάθε άλλο. Είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να γίνει πραγματικά ακουστός κάποιος. Με απεργίες και αγώνες κατακτήθηκαν όλα τα προνόμια στον εργασιακό τομέα, που εγώ γεννημένη το '90 τα θεωρώ αυτονόητα.
Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.
Η απεργία δεν κράτησε δυο μέρες. Ούτε τρεις. Ούτε τέσσερις. Κρατάει μια βδομάδα τώρα.

Δε θα μιλήσω για την πανάθλια εικόνα των δρόμων, που κάθε δέκα μέτρα πέφτεις πάνω σ' ένα λόφο από σακούλες που πιάνουν το μισό πεζοδρόμιο, να ορμούν να τις σκίζουν τα σκυλιά και τα σκουπίδια να χύνονται ένα γύρω, βρωμιά...δυσοσμία, κατεβαίνω στο δρόμο και εύχομαι να μη φυσάει για να βρωμάει λιγότερο, κρατώ την αναπνοή μου να περάσω τους σκουπιδολόφους, αλλά δε γίνεται, είναι τόσα τα σκουπίδια που θα σκάσεις αν κλείνεις τη μύτη σου κάθε φορά. Έβλεπα ένα γκρουπ ξένων να κοιτάει τα σκουπίδια και να μουρμουράει...Ρεζίλι... αλλά χέστηκα για τους ξένους!

Είμαστε και μεις εδώ!!!
Ξέρετε τι εστία μόλυνσης είναι αυτά τα σκουπίδια, πόσα μικρόβια;;;
Ε, ούτε γω ξέρω πόσα μικρόβια.
Αλλά είναι πολλά, κύριοί μου!
Ακούτε; Είναι πολλά!
Και φταίτε εσείς γι αυτό!

Απεργία μου θέλετε;
Απεργία! Μέσα είμαι!!!
Αλλά δείτε αυτό:

Δευτεύρα 3 Μαρτίου. Απεργούμε.
Τρίτη 4 Μαρτίου. Πάλι απεργούμε.
Τετάρη 5 Μαρτίου. Απεργούμε ξανά

ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΔΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ.
ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ, ΧΡΕΟΣ, ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ.

Δε μας κάναν αυτά που ζητούσαμε; Δε μας αρέσει το ασφαλιστικό;
Μαζί σας!

Δευτέρα 10 Μαρτίου. Απεργούμε.
Τρίτη 11 Μαρτίου. Ξαναπεργούμε.

ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΔΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ.
ΔΙΟΤΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΥΡΙΖΕΙ, ΒΡΩΜΑΕΙ, ΡΥΠΑΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΥΣΜΕΝΗ.

Θέλουμε κι άλλη απεργία;

Βεβαίως! Από Δευτέρα, αγάπες μου! Αφού μαζέψουμε σκουπίδια Τετάρτη με Κυριακή!

ΒΑΛΤΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!

Κάντε απεργία Δευτέρα-Τετάρτη ΓΙΑ ΕΝΑ, ΓΙΑ ΔΥΟ, ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ, ΟΣΟ ΑΓΑΠΑΤΕ!

Θα ζητήσετε τα αιτήματά σας. Θα διαμαρτυρηθείτε. Θα πιέσετε. Ηχηρά, δυνατά, ισχυρά, ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΑΚΟΥΣΤΟΙ.

Αλλά θα σέβεστε και τον κόσμο. Όταν κάποιος κάνει μια τόσο μεγάλη κοινωνική προσφορά, έχει και μια εξίσου μεγάλη κοινωνική ευθύνη!

Θα μάθουμε να μαζεύουμε δυο μέρες τις σακούλες μας στο σπίτι και θα τις κατεβάζουμε την άλλη μέρα, να τις πάρετε.

Μάγκες απεργοί, ΔΡΑΣΤΕ ΕΞΥΠΝΑ.

Ο λαός έχει δύναμη. Χρειάζεστε αυτή τη δύναμη για να γίνετε ακουστοί, χρειάζεστε το λαό με το μέρος σας.

Αλλά κάνετε το παν για να μας κάνετε να σας μισήσουμε. Συνεργαστείτε με τον κόσμο υπέρ σας.

Δε θα είχα πρόβλημα να πάω στην πορεία να ζητήσω να δώσουν στους σκουπιδιάρηδες αύξηση, ή ότι άλλο, γιατί κακά τα ψέματα κάνουν κάτι που εγώ δε θα κανα ποτέ.
Αλλά δε θα αγωνιστώ εγώ για κάποιον που δε με σέβεται και εκμεταλεύεται τη θέση του.

ΑΚΟΥΤΕ;;;;
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.

Μόλις άκουσα και αυτό. Αποφάσισαν, λέει, να μην πηγαίνουν τα απόβλητα των νοσοκομείων και βρεφονηπιακών σταθμών στις χωματερές, κάτι που μέχρι τώρα κάναν κατ' εξαίρεση.

Ε ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ. ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΟΙ, ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΜΕΣ ΤΗ ΒΡΩΜΑ;;;

Φτου σας, ρε. Τι να πω, τα έχω πάρει τόσο που δεν μπορώ ούτε να τους βρίσω.

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο ποστ βρωμίζει το κατά τα άλλα όμορφο, καθαρό και συμμαζεμένο ροζ μπλογκάκι μου, αλλά αν δεν τα έλεγα αυτά, θα έσκαγα. Κοιτάξτε τα λουλούδια από κάτω για αποτοξίνωση, είναι πολύ όμορφα. Να 'στε πάντα καλά.
.

2008-03-09T21:29:00.027+02:00

.
Η άνοιξη ήρθε...
Την έψαξα στην πόλη...
Τη βρήκα γλυκιά, αέρινη, πολύχρωμη, όλο ζωή...
Σα ζωγραφιά...
Σα φωτογραφία...

Όλα τα λουλούδια χαρισμένα στη Νανά, την Ιώ από την Κρήτη, την Όλγα από το Ίλιον, τη Μιμίκα και τη μητέρα μου.

2008-02-22T15:47:00.022+02:00

.

Μπορώ να πω πως είμαι πολύ τυχερή. Κάθε πρωί που πάω στο σχολείο περπατώ δίπλα στη θάλασσα. Πέντε χρόνια τώρα, παρατηρώ τις εκπληκτικές της αλλαγές, τα χρώματα, τους αφρούς, τα πρόσωπά της ανάλογα με τον αέρα, την πρωινή ομίχλη, τη συννεφιά.

Παρατηρώ τα κύμματα, τα εμπορικά καράβια που χάνονται στις ακεφιές και εμφανίζονται στα κέφια της καθαρής ατμόσφαιρας.

Τους γερανούς στο λιμάνι απέναντι, κοντά στον Όλυμπο με τα χιόνια. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης να διαγράφεται κάνοντας κύκλο, οι πολυκατοικίες να ορθόνονται κάθετα, κάτασπρες πλάι στο σκούρο μπλε του νερού. Ο ήλιος.

Τα πρωινά του χειμώνα, πριν τις 8, μόνο να τον φανταστείς μπορείς.

Έχω δει τον ήλιο να δύει, πίσω από τις γραμμές των καταρτιών από τα ιστιοφόρα του Ναυτικού Ομίλου. Χρώματα κιτρινοκόκκινα, πορτοκαλιά, πανέμορφα, να τα βλέπεις βουβά μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου, με την τσάντα στην πλάτη, ανεβαίνοντας στο μάθημά σου. Η θάλασσα το βράδυ. Μαύρη, με φώτα ελάχιστα στην προκυμαία που οδηγεί στο εκκλησάκι.

Να κάθεσαι στο σκοτάδι, σχεδόν στο ίδιο ύψος με το νερό, δίπλα στα βράχια, με τα ακουστικά του mp3 στα αφτιά, αλλά την ένταση κλειστή, για να ακούγονται τα κυμματάκια.

Και όλη η Θεσσαλονίκη να απλώνεται απέναντι κατάφωτη, γιορτινή στην καρδιά της νύχτας, η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Και οι γλάροι. Τη νύχτα νομίζω κοιμούνται.

Τα πρωινά πάντως πετάνε παντού. Και κάθονται στην προκυμαία ο ένας δίπλα στον άλλο, έτοιμοι να πετάξουν αν φοβηθούν. Μα δε φοβούνται εύκολα. Έχουν μάθει τους ανθρώπους. Η ζωή ενός γλάρου δίπλα στην πόλη.

Νομίζω πως όποιος περνάει συχνά από το Καραμπουρνάκι θα αναγνωρίσει την περιοχή!

2008-02-20T15:26:00.006+02:00

.
Στη Θεσσαλονίκη δε χιόνισε και στεναχωρήθηκα πολύ γι αυτό. Προσπαθώντας να αξιοποιήσω τη γκρίνια μου λιγάκι πιο δημιουργικά από το να εκνευρίζω τους άλλους, έφτιαξα αυτή την πολύ παιδική ιστορία. Την αφιερώνω στη Μιμίκα από την Κόρινθο, την οποία ευχαριστώ πολύ για την έμπνευση! Και συγχωρείστε μου τη σωρεία υποκοριστικών, έχει πολλά!

Κλααααψψψ! Σνιφφφφ, κλαααψψψψ! Μπούχου, μπου!!!

Φανταστείτε να αρχίσουμε να κλαίμε, να μαζέψουμε μια λίμνη δάκρυα, να τα φυσήξει ο αέρας να πετάξουν ψηλά. Να συναντήσουνε εκεί στον ουρανό κάτι ανθρωπάκια μικρούλια. Ένα από αυτά να πλησιάσει μια σταγόνα δάκρυ και να τη ρωτήσει:

-Καλημερούδια! Πώς σε λένε;
Το δάκρυ κοκκίνησε λιγάκι τα μαγουλάκια του, έπλεξε τα χεράκια του και απάντησε ναζιάρικα:
-Σταγονίτσα, έσενα;
-Εμένα με λένε -2! είπε το ανθρωπάκια χαρούμενα
Κάτι που έκανε τη σταγονίτσα να κάνει ένα απορημένο 'ααααααα...'
Το ανθρωπάκι κοίταξε τη σταγονίτσα και πρόσθεσε:
-Βαθμούς Κελσίου, εννοώ. Έτσι με λένε!
-Ααααααα... άφησε να της ξεφύγει ξανά η Σταγονίτσα προτού ρωτήσει:
-Και τι κάνεις εδώ;
Το -2 χαμογέλασε και οι άκρες των χειλιών του έφτασαν σχεδόν τα αφτιά του.
-Κοιτώ τον κόσμο! Έχει πολύ ωραία θέα από εδώ ψηλά! Να! Έλα να δεις! τέντωσε τα χεράκια του να δείξει την ομορφιά που απλωνόταν κάτω από τα πόδια τους.
Η Σταγονίστα χαμήλωσε τα βλέμμα της και κοίταξε τον κόσμο. Συννεφάκια αέρινα πετούσανε πιο κάτω, στεφανωμένα από το ουράνιο τόξο. Μια ηρεμία ανάλαφρη. Είχε λίγο γαλάζιο, λίγο ροζ, λιγάκι κίτρινο. Η Σταγονίτσα τέντωσε το κεφαλάκι της και είδε ένα κατακόκκινο μπαλόνι να ανεβαίνει, ανάμεσα απ τα σύννεσα.
-Σ' αρέσει; ρώτησε το -2.
Η Σταγονίτσα κοιτούσε προς τα κάτω με ματάκια ορθάνοιχτα και χειλάκια μισάνοιχτα.
-Τι; Δε σ' αρέσει; ξαναρώτησε το -2 και η φωνή του είχε λίγο παράπονο, λίγη ανησυχία
-Όχι, δεν είναι αυτό! Μ' αρέσει! Μ' αρέσει πολύ!
Το -2 χαμογέλασε σα να χε φτιάξει το ίδιο όλη αυτή την ομορφιά και έκανε δυο βηματάκια να πλησιάσει το δάκρυ.
-Ωραία!
Τα πλασματάκια στεκόταν σιωπηλά και κοιτούσαν το ένα το άλλο. Η Σταγονίτσα έκρυβε τα χεράκια της στη μάλλινη ζακετίτσα που φορούσε
-Εσύ τι κάνεις εδώ; ρώτησε το -2 το δάκρυ. Δε μου είπες.
-Εεεεε...ψέλισε αυτή, και έσφιξε πιο σφικτά τη ζακέτα στο μικρό της σώμα.
Εκείνος έκανε ένα βήμα ακόμα πιο κοντά. Τα μάτια του ήταν μεγάλα, ζεστά καφέ. Η Σταγονίτσα τον κοίταξε.
-Ξέρεις, κρυώνω λιγουλάκι, είπε εκείνη σιγά. Κάνει κρύο εδώ πάνω.
Τα μάτια του -2 έγιναν ακόμα πιο ζεστά
-Θέλεις να σε κάνω μια αγκαλίτσα να ζεσταθείς; της είπε αυθόρμητα με φωνή λιγάκι δειλή
Η Στογονίτσα δάγκωσε το χειλάκι της
-Ναι, αμέ! απάντησε
Και το -2, έφτασε ακόμα πιο κοντά, τέντωσε τα χεράκια του να κλείσει μέσα τη Σταγονίτσα, την έσφιξε σφικτά. Και εκείνη άπλωσε τα δικά της χεράκι και τον αγκάλιασε και αυτή, και ένιωθε πολύ όμορφα, μα πολύ πολύ όμορφα. Αλλά είχε αρχίσει λιγάκι να κρυώνει. Και φύσηξε κρύος αέρας και τα δυο πλασματάκια αγκαλιάστηκαν πιο σφικτά, σε μια όμορφη κάτασπρη αγκαλιά. Και μετά, τα ποδαράκια τους γλίστρησαν και άρχισαν να πέφτουν...πέρασαν δίπλα από το κόκκινο μπαλόνι...και έπεφταν κι άλλο...πέρασαν δίπλα από το ουράνιο τόξο, ανάμεσα από τα σύννεφα, και έγιναν η πιο όμορφη νιφάδα του κόσμου!

Υ.Γ. Θέλω να κάνω και άλλο ποστ για το χιόνι και να στείλω και πολλές φωτογραφίες, αλλά δεν προλαβαίνω τώρα, αλλά θα τις στείλω στα σίγουρα, ακόμα και αν φτάσει καλοκαίρι!
.

2008-02-13T13:57:00.013+02:00

Ψάχνω εδώ και καιρό ένα κείμενο της Έλεν Κέλερ, στο οποίο γράφει το πράγματα που θα έκανε αν για τρεις μέρες μπορούσε να δει. Το είχα διαβάσει πριν από αρκετά χρόνια και θέλω να το βρω, αλλά δε θυμάμαι καν που το είχα δει. Έχω την εντύπωση πως ήταν μικρό άρθρο, ή κάτι τέτοιο. Από ότι θυμάμαι έλεγε πως την πρώτη μέρα που θα μπορούσε να δει θα την περνούσε παρατηρώντας τα πρόσωπα που αγαπούσε και την είχαν βοηθήσει τόσο πολύ, πρόσωπα που μέχρι τώρα έβλεπε με την αφή, νιώθοντας τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους με τα δάκτυλα. Τη δεύτερη μέρα θα την περνούσε περπατώντας στο δάσος, μετά θα πήγαινε στο θέατρο, στο σινεμά, βόλτες στη φύση και άλλα που δε θυμάμαι.

Αν κάποιος ξέρει που θα μπορούσα να το βρω, θα χαιρόμουν πολύ να μου πει! Το βιβλίο, το άρθρο ή το μέρος που δημοσιεύτηκε, στα αγγλικά, οτιδήποτε. Ευχαριστώ προκαταβολικά!
.

2008-02-12T14:13:00.005+02:00

.

Girlfriend Video

Αυτό είναι το video clip του Girlfriend της Avril Lavigne. Ο λόγος που το στέλνω είναι για να το κράξω, διότι μου τη δίνει αφάνταστα, και επιπλέον μου τη δίνει και η νέα Avril.

Πρώτον: Είναι μεγάλη βλακεία να είσαι ντυμένη στα ροζ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να φοράς νεκροκεφαλές. Διάλεξε! Ή το ένα, ή το άλλο! Φυσικά, το τι φορά ο καθένας είναι δικαίωμά του, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη ο συνδυασμός είναι εντελώς ότι να ναι. Ή ροζούλια θα φορά, ή νεκροκεφαλές!

Δεύτερον: Οι στίχοι με εξοργίζουν αφάνταστα.

α) She's like so whatever….

Τι πάει να πει αυτό το ‘whatever’, οεο; Σε ποιον τομέα είναι ότι να ναι; Στον τρόπο που ντύνεται και επειδή δε φοράει Levis και Gucci; Στον τρόπο που βάφεται, στο αν έχει ανταύγειες, στο πόσο ψηλά είναι τα τακούνια της, ή μήπως στον τρόπο που μιλάει;

Από πότε πρέπει να φοράμε όλοι τα ίδια, να ξάνουμε με τον ίδιο τρόπο τα μαλλιά μας, να ακούμε όλοι την ίδια μουσική που πουλάει; Από πότε πρέπει να συχνάζουμε στα ίδια μέρη, να μιλάμε με τις ίδιες εκφράσεις, και όλα αυτά μονάχα για να μην είμαστε whatever, μονάχα για να είμαστε in;;;

β)And you could do so much better

Δεν κατάλαβα! Τι πάει να πει αυτό το better; Υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι άνθρωποι; Καλύτεροι πού;;; Στο χρώμα, στο φύλλο, στα κιλά;

Δηλαδή για να γίνω εγώ better θα πρέπει να μοιάσω ή στα λευκά ανορεξικά μοντέλα-τραγουδίστριες-σχεδιάστριες-ηθοποιούς-παρουσιάστριες ή στους ρετροσεξουαλ επιτυχημένους Beckham;

Τι λέτε καλέ! Δε σφάξανε! Καλύτερο επάγγελμα, είπατε; Για καθίστε να κάνουν απεργία οι σκουπιδιάρηδες, θα σας πω εγώ.

Μάλλον κάτι άλλο θα εννοεί ο ποιητής…
Μήπως καλύτεροι άνθρωποι αναφορικά με το επάγγελμα, τα χρήματα, τη δόξα, την καρέκλα;

Δηλαδή για να γίνω και γω better θα πρέπει να αρχίσω να γλύφω και να παίρνω μίζες και να κυνηγάω μια ζωή μια θέση, είτε ταιριάζει στο χαρακτήρα και στις δυνατότητές μου, είτε όχι; (και μετά να πηδήξω από τον 4ο όροφο;)

Όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω.

Ή μήπως καλύτεροι άνθρωποι στο σεξ; Γιατί εκεί παν όλα.

γ) You're so fine
I want you mine
You're so delicious
I think about ya all the time
You're so addictive
Don't you know what I could do to make you feel alright?
Don't pretend I think you know I'm damn precious
And Hell Yeah
I'm the motherfucking princess
I can tell you like me too and you know I'm right

Μάλιστα! Πείτε το λοιπόν! Πείτε πως το ΜΟΝΟ πράγμα που κινάει αυτόν τον κόσμο είναι το σεξ!

Και κάτι ακόμα. Αν και μ’ αρέσουν τα τραγούδια του τελευταίου της δίσκου, η καινούργια Avril Lavigne είναι ψεύτικη, άθλια, εμπορευματοποιημένη. Θέλω πίσω την παλιά Avril. Με τα βρόμικα σταράκια, τις γραβάτες και το έντονο μολύβι.

Τότε ήταν αυτή που ήταν. Τώρα είναι αυτή που τις επιβάλλουν να είναι.

Ή μήπως οι άνθρωποι αλλάζουν πια τόσο πολύ;

.

2008-01-12T23:18:00.005+02:00

Μ' αρέσει...

Μ’ αρέσει να περπατώ μες το κρύο
Να το νιώθω να μου χτυπά τα μάγουλα, να με ξυπνάει
Να μου παγώνει τα δάχτυλα και να τα κρύβω στις τσέπες μου, βαθιά
Να περπατώ και να είναι σκοτάδι, να παίρνω τους δρόμους χωρίς να χάνομαι, με τα ακουστικά στα αυτιά
Γιατί τότε είναι όμορφα
Γιατί νιώθω πως ζω

Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο να κρατιέται από τα στηρίγματα του λεωφορείου, να προσπαθώ να μαντέψω τις σκέψεις τους, τη ζωή τους, πού πάνε, παρατηρώντας τα ρούχα τους, το βλέμμα τους, τα παπούτσια που φοράνε, πώς έχουν τα μαλλιά τους
Μ΄ αρέσουν τα λεωφορεία όταν δεν αργούν
Αλλά τ’ αγαπώ ακόμα και αν αργούν, γιατί είναι κομμάτι της ζωής μου

Μ’ αρέσει το σχολείο μου
Μ’ αρέσει να δίνω μαστίχες στους συμμαθητές μου
Να λέω στους άλλους απαντήσεις στα τεστ και να μου λεν τις λύσεις της χημείας
Μ’ αρέσει να στριμώχνουμε τους καθηγητές
Να πάμε εκδρομή, πάντα τις 3 πρώτες μέρες του μήνα και πάντα με βροχή
Μ’ αρέσει να παρατηρώ τους συμμαθητές μου να αλλάζουν με τα χρόνια
Να μοιραζόμαστε τη μισή μας ζωή στην ίδια τάξη
Να τους νιώθω δικούς μου ανθρώπους

Μ’ αρέσει στο ωδείο
Όταν κάθομαι και περιμένω το μάθημά μου
Μ’ αρέσει να βλέπω τα αγόρια να στρώνουν στα γόνατά τους παρτιτούρες, να τρέχει το μολύβι τους να σπείρει νότες στα πεντάγραμμα
Στην τέχνη ο χρόνος μετράει αλλιώς.
Ρίχνεις τα συναισθήματά σου πάνω άψυχα ασπρόμαυρα πλήκτρα, να ακούσεις τα όνειρά σου

Μ’ αρέσουν τα χρώματα,
Η παλέτα ενός ζωγράφου
Κόκκοι άμμου, βαμμένοι φούξια, κίτρινο, πράσινο σκούρο, αντισυμβατικό
Μ’ αρέσει η τελειότητα ενός κόκκινου μήλου

Μ’ αρέσει να κάνω κούνια
Κρατώντας τα πόδια μου ψηλά, μη σπάσουν τα τακούνια απ’ τις μπότες μου
Γιατί, είμαι ένα παιδί με τακούνια και σκιά στα μάτια να μου δίνει χρόνια
Όμως πάντα ένα παιδί

Μ’ αρέσει η πόλη μου,
Μ’ αρέσει το όνομα της, Θεσσαλονίκη
Η ατμόσφαιρά της, η παραλία της
Ο κόσμος, το κέντρο, τα μαγαζιά

Μ’ αρέσει να παρατηρώ τις βιτρίνες,
Οι κούκλες ψεύτικες, σφιγμένες στα στενά φορέματα της μόδας
Βιομηχανία λέτε;
Δε με μοιάζει. Ψώνια ίσον ευτυχία. Πρόσκαιρη ίσως. Αναζωογονητική

Μ’ αρέσει να χάνομαι στον κόσμο
Να με σπρώχνουν να περάσουν
Να τους σπρώχνω να περάσω και γω

Μ’ αρέσουν τα μωρά
Τα χειλάκια τους
Τα μικρά τους παπούτσια
Τα φιογγάκια στα μαλλιά των κοριτσιών
Η αθωότητα τους
Εύχομαι να τη φυλάνε να μην τη χάσουνε ποτέ

Μ’ αρέσει να κοιμάμαι
Να χουζουρεύω
Και να χουζουρεύω πάλι και πάλι
Μ’ αρέσουν τα ζεστά παπλώματα
Τα χαλασμένα ξυπνητήρια

Μ’ αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους να γελούν
Από τα χείλια τους να σκάνε χαμόγελα λιγάκι στραβά, όχι τέλεια, μοναδικά
Μ’ αρέσει να βλέπω ανθρώπους να αγκαλιάζονται
Να είναι χαρούμενοι. Υγιείς. Μαζί

Μ’ αρέσει να νιώθω πως υπάρχουν άνθρωποι που σημαίνουν για μένα πολλά
Που αν φύγουν θα μου λείψουν
Που θέλω να μοιράζομαι το χρόνο μου μαζί τους
Κι ελπίζω πως αν φύγω θα τους λείψω και γω

Μ’ αρέσει ο αυθορμητισμός
Η ειλικρίνεια, να με κοιτάν οι άνθρωποι στα μάτια

Μ’ αρέσει η ζωή
Ο ήλιος, τα ηλιοτρόπια
Να βρίσκω τρόπους να εκφράσω τον εαυτό μου
Να μιλώ στο τηλέφωνο

Μ’ αρέσουν τα παραμύθια, τα χνουδωτά αρκουδάκια
Η φωνή της Celine Dion, της Amy Winehouse, της Furtado
Η Keira Knightly, η Nicole Kidman, η Monica Bellucci
Οι μουσικές, τα όνειρα

Μ’ αρέσουν πράγματα άπειρα
Η ζωή είναι όμορφη. Λένε

Δε μ' αρέσει...

Δε μ’ αρέσει που αν και είμαι δεκάξι
και θέλω να μάθω χίλια πράγματα
Να κυνηγήσω τα όνειρά μου
Να ασχολούμαι με πράγματα που αγαπώ
Να βγαίνω,
Που θέλω να ΖΗΣΩ την εφηβεία μου όπως θέλω εγώ

Δεν μπορώ

Γιατί όλα αυτά πρέπει να πάνε πίσω, να στριμωχτούν στα μικρά Σαββατοκύριακα
Για τις κωλοπανελλαδικές.

Γιατί σ’ αυτή τη χώρα φρόντισαν να μας φτιάξουν ένα σύστημα τόσο άθλιο που δε βρίσκω λέξεις να το χαρακτηρίσω

Το μισώ

Δε μ’ αρέσει να αποστηθίζω
Δε μ’ αρέσει να αποστηθίζω
Δε μ’ αρέσει να αποστηθίζω

Δε μ’ αρέσει που πρέπει να βάλω στη δεκαεξάχρονη ζωή μου ένα pause και να πατήσω play μετά τα δεκαεπτάμισυ

Είναι απίστευτα άδικο αυτό
.

2007-12-28T17:02:00.003+02:00

Τις φωτογραφίες τις πήρα από μια διαφήμιση της EuropeAid, στο αεροδρόμιο της Βιέννης.

Would you leave it to chance? Θα το αφήνατε στην τύχη;

Education. Prosperity. Εκπαίδευση. Ευημερία.

Freedom. Security. Ελευθερία. Ασφάλεια.

Food. Health. Τροφή. Υγεία.

Η EuropeAid απαντάει:

We don't.

Εμείς στην Ελλάδα λέμε:

Who cares? Ποιος νοιάζεται;;;;;;;;;;

2007-12-03T17:56:00.004+02:00

Φτάσαν Χριστούγεννα... Τα λατρεύυυυυυυυυω τα Χριστούγεννα όσο τίποτα, είναι η αγαπημένη μου γιορτή με διαφορά, οι άλλες χιλιόμετρα πίσω... Ηταν ακόμα πρώτη βδομάδα του Νοέμβρη και ρωτούσα στο φροντιστήριο πότε θα στολίσουμε, στο ωδείο, στην τάξη... Καλά στο σπίτι δε με πολυνοιάζει, γιατί τα Χριστούγεννα βρίσκονται ΕΞΩ... Χριστούγεννα είναι τα δεντράκια παραταγμένα στα πεζοδρόμια, φώτα πολλά, αγιοβασίληδες, κρύο, χέρια παγωμένα, οι δρόμοι με τις τεράστιες φωτισμένες γιρλάντες να κρέμονται ψηλά και τα φώτα των αυτοκινήτων να κινούνται από κάτω, Χριστούγεννα είναι νύχτα, τα ακορντεόν να παίζουν στο σκοτάδι, κόσμος πολύς, πλήθος, σακούλες γεμάτες με ψώνια, χρυσόσκονη, μελομακάρονα, παιδιά να λένε κάλαντα στο λεωφορείο, διακοπές...

Και φυσικά, τρελή διακόσμηση....ΖΟΥΓΚΛΑ.... Ότι χρώμα να ναι, ότι φωτάκι να ναι, αρκεί να είναι έντονο, να μη πηγαίνει χρωματικά με το σύνολο, να αναβοσβήνει σα τρελό, σε διαφορετική συχνότητα στο μισό μπαλκόνι, σε διαφορετική στο άλλο μισό, αστέρια φωσφοριζέ με τη χρονολογία της νέας χρονιάς, έλατα, τάρανδοι (καλά, Ελλάδα είμαστε εδώ, γιατί βάζουν ταράνδους στα μπαλκόνια;) χοντροί Αη Βασίληδες, ψεύτικοι, μπροστά στα καταστήματα να τραγουδάν ξεκουρδισμένα γιο-χο-χο-χο, γιατί τους τελειώνει η μπαταρία... Όμορφα πράγματα...

Παλιά, μου την έδινε πολύ η ΖΟΥΓΚΛΑ. Ρε παιδί μου, τόσο ότι να ναι είμαστε πια; Γούστο μηδέν, ίχνος από στοιχειώδεις κανόνες αισθητικής; Αλλά τώρα μ' αρέσει! Εννοώ, την έχω συνηθίσει τόσο πολύ που την αγαπώ τη ΖΟΥΓΚΛΑ πολύ. Προφανώς μας εκφράζει αυτό το πράγμα. Και σίγουρα, αν μια χρονιά δε βάλουν τα ΖΟΥΓΚΛΑΔΙΚΑ θα τα ψάχνω εναγωνίως, δε θα νιώσω Χριστούγεννα, θα χαθεί η μισή γιορτή.

Πάντως, ταυτόχρονα σκέφτομαι πως θα ήταν πανέμορφα να φωτίζαν τις πλατείες όπως στο εξωτερικό. Αλλά μάλλον θα πρέπει πρώτα να αλλάξουμε και μεις ως λαός να μας ταιριάζει, αλλιώς δε γίνεται τίποτα.

Και κάτι τελευταίο... Χριστούγεννα χωρίς χιόνι δε γίνεται!!! ΘΕ-ΛΟΥ-ΜΕ ΧΙΟ-ΝΙ! Μόνιμο όνειρο....να ξυπνήσω ο πρωί και να είναι άσπρα τα πάντα, να κλείσουν και τα σχολείο κατά την ελληνική παράδοση (τι τον έχουμε τον Ψωμιάδη πια;) και να είναι όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, μες στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα...Γιατί αλλιώς θα πρέπει να αλλάξουμε και τα τραγούδια! Π.χ., το 'χιόνια στο καμπαναριό' είναι εντελώς ξεπερασμένο, μιας και ούτε χιόνια έχουμε, ούτε και καμπαναριά με αληθινές καμπάνες, όλα ηχογραφημένα τα έχουν. Τι να πεις...
.

2007-12-03T17:51:00.005+02:00

Είναι πολύ τρελό να είσαι μαθήτρια, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα. Είναι κάπως σα να είσαι πάνω σε παγοπέδιλα και να γλιστάαααααανε...και να τρέξεις να προλάαααβεις, και να κάνεις σβούυυυυυρες, και να τρέχουν να σε προλάαααααβουν, και να θες τόσα, και να γλιστραααααάς, και να γελάς, να θυμώνεις, με το σύστημα, με τα πάντα, με σένα, με το τίποτα, να ξαναγελάς, έναν χαμόοοοοος, μια τρέλα ατέλειωτη, μια όμορφη τρέλα, πανέμορφη, που όμως κουράζει, κουράζει πολύ... Δεν ξέρω ποιος εφηύρε τα consiler, αλλά του χρωστώ χάρη του ανθρώπου... Αλλά είναι ωραία...
.

2007-10-26T12:44:00.002+02:00

Αυτή είναι μια σχολική έκθεση από ένα οχτάχρονο κοριτσάκι για την 28η Οκτωβρίου. Το στέλνω γιατί έχει έναν αυθορμητισμό που πολύ σπάνια συναντάς, και που από όσο θυμάμαι από τα δικά μου χρόνια στο Δημοτικό και αργότερα, κάνουν το παν για να στον κόψουν.
.

2007-10-24T10:46:00.002+02:00

Θέλω να σας πω κάτι που είχα ακούσει από ένα συμμαθητή μου και το θυμάμαι...μωρέ δε θα το ξεχάσω ποτέ! Ήθελε λέει μια γυναίκα να του πλένει, να του καθαρίζει, να του σιδερώνει, να του μαγειρεύει, να του ψωνίζει, να τον έχει πασά και αυτός να την έχει σωστή δούλα, να μην την αφήνει να δουλέψει και επιπλέον να μπαίνει στο σπίτι το μεσημέρι και να φωνάζει: 'γυναααααίιιιικα, φέρε το νερό για τα πόδια!' Ήθελε να την έχει να του πλένει τα πόδια! Έλεος! Και το έλεγε με απίστευτη σοβαρότητα, το πίστευε αυτό το πράγμα, και συμφωνούσαν σχέδόν όλα τα αγόρια... Και πίστευε πως όλα αυτά θα πρέπει να είναι και κοινωνικοί θεσμοί, πως το λένε, να συμβαίνουν σ όλες τις οικογένειε! Δεν έχω λόγια. Μιλάμε, λέξη. Μα καλά σε άλλο κόσμο ζουν οι συμμαθητές μου και σε άλλο εγώ; Εννοώ, 2007 έχουμε, hello! Και αν θέλω να πλένω τα πόδια κάποιου θα το κάνω επειδή το θέλω εγώ! Ποτέ επείδή μου το υπαγορεύει η κοινωνία ή δεν ξέρω γω ποιος άνδρας δυνάστης...Α! και σαν αντάλλαγμα σε όλα αυτά, το μόνο που θα κανε ο άνδρας είναι 'να είναι πλούσιος'. Έλεος! Τώρα μη με ρωτάτε το πώς θα γίνει πλούσιος... Υπάρχουν άνθρωποι με τέτοια μυαλά στον κόσμο σήμερα;;; Το ξέρω πως η συγκεκριμένη στάση εκφράζει ελάχιστο ποσοστό, αλλά και μόνο που αυτό το ποσοστό υπάρχει (μέχρι τουλάχιστον να πέσει από τα σύννεφα και να σπάσει κεφάλι, πόδια, φτερά) μου παντελώς ΣΟ-ΚΑ-ΡΙ-ΣΤΙ-ΚΟ!!!

Πείτε μου πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός, pleeeeease!
Και σεις, άνδρες, ακούτε; Θέλετε να σας πλένουμε τα πόδια; Θέλετε να το υπαγορεύουν οι άγραφοι νόμοι και η κοινωνία το 2007;;;
.

2007-10-15T15:52:00.004+02:00

BLOG ACTION DAY

Πριν από κανα δυο χρόνια είχα διαβάσει ένα άρθρο για τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική και μου είχε κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση, που για ένα διάστημα έλεγα πως ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας βιοκλιματικών σπιτιών! Τώρα πια το θέμα δε με απασχολεί επαγγελματικά, αλλά μου μ’ αρέσει πάρα πολύ η όλη ιδέα και θα ήθελα πολύ να μένω σε ένα τέτοιο σπίτι. Γι αυτό και σκέφτηκα να γράψω σήμερα για αυτά λίγα πραγματάκια, απλά και κατανοητά. Εννοώ, ποιος χρειάζεται παραπάνω λεπτομέριες;

Τι είναι η βιοκλιματική αριτεκτονική;

Είναι ένας νέος τρόπος σχεδίασης κτιρίων φιλικός προς το περιβάλλον, που εξοικονομεί ενέργεια με τελικό στόχο τη βελτίωση της καθημερινής ποιότητας ζωής μας.

Αν και ίσως ο όρος ‘βιοκλιματική αρχιτεκτονική’ να μας ακούγεται κάπως επιστημονικός, στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Εν ολίγοις, τα βιοκλιματικά κτίρια προσαρμόζονται στο κλίμα και το φυσικό περιβάλλον της περιοχής και δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στα υλικά που χρησιμοποιούνται ώστε να επιβαρύνουν το λιγότερο δυνατό το περιβάλλον.

Ο σωστός προσανατολισμός του κτιρίου και η διαρρύθμιση όλων των εσωτερικών χώρων έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί έτσι εκμεταλλευόμαστε με τον καλύτερο τρόπο τα στοιχεία της φύσης, αέρα, νερό, ήλιο, και γη. Συνήθως τα βιοκλιματικά σπίτια κοιτάν προς το νότο.

Πρέπει το σπίτι να είναι καινούργιο, ή στην εξοχή;

Όχι! Μπορείς κάλλιστα να κάνεις μικρές ή μεγαλύτερες τροποποιήσεις στο υπάρχον σπίτι σου! Επίσης, τα σπίτια μπορούν να είναι μέσα στην πόλη. Δηλαδή μπορεί να είναι πολυκατοικίες, γραφεία, καταστήματα, οικισμοί, πόλεις ολόκληρες.

Είναι άσχημο ένα βιοκλιματικό σπίτι;

Όχι! Κάθε άλλο! Ίσα ίσα είναι πιο όμορφο και δείτε γιατί:
Έχει πολύ μεγάλα παράθυρα, ώστε να υπάρχει φυσικός φωτισμός και αερισμός. Σημαντική είναι και η σωστή σκίαση.

Τα βιοκλιματικά σπίτια είναι συνήθως ευρύχωρα και με μεγάλα ανοίγματα (ψηλά ταβάνια, σοφίτες, φεγγίτες, καμινάδες) που αν τοποθετηθούν στο σωστό σημείο κινούν τις αέριες μάζες με τρόπο ώστε να έχουμε καλό αερισμό και σταθερή θερμοκρασία σε όλο το σπίτι.

Αυτονομία:

Είναι σημαντικό τα βιοκλιματικά σπίτια να είναι ενεργειακά αυτόνομα.

Γι αυτό και τα βιοκλιματικά σπίτια έχουν συνήθως ένα εσωτερικό θερμοκήπιο που μαζεύει ήλιο και την αποδίδει σ’ όλο το σπίτι.
Επίσης, τοποθετείται ο τοίχος TROMBE, πουείναι μια τζαμένια επιφάνεια που εκμεταλλεύεται την ηλιακή ενέργεια.
Και φυσικά οι έξτρα επιλογές είναι πάμπολες: ηλιακοί συλλέκτες, ανεμογεννήτριες, πράσινες στέγες κλπ.

Πόσο κοστίζει;

Πολύ φθηνότερα από όσο νομίζουμε! Στην πραγματικότητα, μπορεί να κοστίζει και όσο ένα συμβατικό σπίτι. Αλλά εξαρτάται από το σχέδιο του σπιτιού. Πάντως, ΠΑΝΤΑ υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις, ανάλογα με τις οικονομικές σου δυνατότητες.

Πόσο αποδοτικό μπορεί να είναι ενεργειακά ένα βιοκλιματικό κτίριο;

Συνολικά, τα βιοκλιματικά κτίρια παρουσιάζουν εξοικονόμηση ενέργειας της τάξης του 30% - 80%.

Μάλιστα. Εμένα μου αρέσει πολύ η όλη ιδέα! Και έμαθα και αυτό:

Η παραδοσιακή ελληνική αρχιτεκτονική, με τον σοφό προσανατολισμό του κτιρίου και τους χοντρούς τοίχους από πέτρα, είναι ουσιαστικά ένα παράδειγμα βιοκλιματικής.

Και οι κλιματολογικές συνθήκες στη χώρα μας είναι ιδανικές για τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική!

Τι περιμένουνε λοιπόν;;;;;;;;;;;;;;

Εγώ λοιπόν ΖΗΤΩ:

Να μάθουμε όλοι για τα βιοκλιματικά σπίτια.
Να μας δώσουν κίνητρα να τα φτιάξουμε (είτε μεμονωμένα, είτε σε οικισμούς)
Και στην ανάγκη να μας ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ.

Γιατί, πολύ απλά, έτσι είναι καλύτερα.